Review: Elize - In Control

De Nederlandse 'hottie' Elize heeft kort geleden haar nieuwe album In Control uitgebracht. Kunnen we een stevige dosis dancepop verwachten?

Een jaar na haar eerste single komt Elize dan eindelijk met haar debuutalbum In Control. De problemen met haar recordlabel zorgde er voor dat we erg lang op haar nieuwe album hebben moeten wachten en dit komt voor ons en natuurlijk Elize allemaal niet ten goede. Elize heeft namelijk al vier singles van de nieuwe plaat op de markt gebracht wat er voor zorgt dat er bitter weinig overblijft van de resterende speelduur van In Control. Ik vind de muziek van Elize persoonlijk erg goed en ik was erg te spreken over haar eerste single Shake. De singles die daarop volgde waren dan weer iets minder en teerde toch redelijk op de eerste single. En zo is het ook met In Control. Vrijwel alle nummers staan in de schaduw van haar allereerste hit Shake en zijn recht-toe-recht-aan dance-popnummers die naar mijn mening veel beter uitgevoerd hadden kunnen worden. Niet een uitermate speciale cd dus, maar het heeft wel zijn aan-trekkingskracht die Elize als geen ander in haar muziek weet te verwerken. Zoals ik al eerder naar boven bracht is de speelduur van deze cd ook een groot minpunt. De speelduur van In Control is nét iets meer dan een half uur, zonder daarbij nog de singles er af te hebben getrokken. Belachelijk weinig voor belachelijk duur.

Conclusie:
In Control is niet geworden wat ik in de eerste instantie had gedacht toen ik een jaar geleden voor het eerst haar single Shake hoorde. Ik ben niet blij om dit te zeggen, maar Elize's album kan niet de verwachtingen van een goed dancepop-album waarmaken. De nummers zijn inhoudelijk gewoon niet sterk genoeg en ook de speelduur is zijn prijs niet waard.

Beoordeeld met 2,5 sterren.

Dit blijft voor mij een erg lekkere plaat en heb maar een fysiek exemplaar besteld van de speciale editie. Daarop veel fijne remixen en nieuwe nummers. Aanvankelijk zorgde het imago van deze band (kleding, de gehele verschijning, een gimmick welteverstaan) dat ik geintresseerd raakte in Walking on a Dream. Vooral de prachtige videoclips zorgden ervoor dat ik de nummers vaker en vaker opzette. Na ruim drie jaar blijft de muziek echter nog steeds sterk, los van de gimmick en de clips. Ik heb de laatste tijd een voorkeur gekregen voor elektronisch gedreven popmuziek, dus ik val zeker voor de wellicht ietwat 'cheesy' drums en mysterieuze teksten. Ik kijk erg uit naar de nieuwe plaat, die volgend jaar toch echt moet verschijnen.

Voor wie niet kan wachten, kan zich nog steeds wagen aan PNAU. Het nieuwe album, Soft Universe, wordt nu al bestempeld als de fictieve opvolger van Walking on a Dream.

Review: Eric Burdon - Soul Of A Man

Soul Of A Man is het tweede soloalbum van The Animals' frontman Eric Burdon. Geen rock 'n roll meer voor de verouderde Burdon, maar blues in zijn puurste vorm.

Eric Burdon is de man die samen met zijn band The Animals in de jaren '60 een deel was van de Britse invasie. Jarenlang behoorde de band bij de grootste en eerste rock 'n roll exploitanten van de jaren '60, alle hitlijsten dominerend. Na het album Ark in 1983 heeft de band besloten een einde te maken aan een tijdperk van stevige rock 'n roll. Nu, ruim twintig jaar verder brengt de frontman van The Animals, Eric Burdon, zijn tweede soloalbum uit: Soul Of A Man. Van ruige rock 'n roll is er anno 2007 geen sprake meer voor Burdon. Op zijn laatste plaat zien we een nieuwe Burdon; een man die wel degelijk een zachte en emotionele kant heeft. Die emotionele kant komt tot uiting in de veertien prachtige bluesnummers die het album rijk is. Al deze veertien nummers omschijven het levensverhaal van de jonge Burdon, die in zijn jonge jaren veel heeft moeten doorstaan. Soul Of A Man is een collectie geworden van klassiekers uit de bluesgeschiedenis, waar Burdon een eigen draai aan heeft gegeven. Hij heeft ze er opgenomen en heeft hier en daar de tekst wat aangepast. Als je hierbij Burdon's grauwe stem bij op telt krijg je een geweldig mooie bluesplaat die niemand onberoerd zal laten.

Conclusie:
Het is misschien enigszins jammer dat we niet te maken hebben met veertien originele songs, maar die gedachte lijkt totaal vergeten wanneer je het plaatje in je cd-speler stopt.

(nieuwe Banhart en Espers' II)

''THE RECORD IS DONE!'' zo vermeld de myspace-pagina van folk singer/songwriter Devendra Banhart sinds een paar dagen. We hebben even moeten wachten op de opvolger van de in 2005 verschenen Cripple Crow. De vreugde was dan ook des te groter toen ik dit vrolijke bericht ontdekte. De laatste paar weken kwamen er de gekste namen door, zowel van de nummers zelf als van de nog onbekende albumtitel. Die namen zullen voor een groot deel de toon zetten, al moeten we nog even wachten op het uiteindelijke album. In ieder geval kunnen we ook uit kijken naar een hele vernieuwde website, gezien het domein devendrabanhart.com onlangs is geregistreerd. Heel veel om naar uit te kijken dus, maar dat is natuurlijk niet de essentie van mijn bericht.

Om het wachten van dit nieuwe album nog even te verzachten ging ik eens snuffelen tussen de vrienden van Devendra Banhart op zijn myspace. Uiteindelijk vielen Bert Jansch en Espers in het oog. Ik ging voor Espers. Deze Amerikaanse psych folk groep heeft al een aardig reputatie op kunnen bouwen in de indiefolk scène. Niet geheel verrassend, want de muziek van Espers klinkt vertrouwd. Het heeft veel weg van de late Britse jaren '60 folkmuziek, vergelijkbaar met groepen als Six Organs of Admittance en Whysp. Espers begon als een trio, maar groeide later uit tot een sextet, een keuze die veel invloed had op de muziek van deze groep. Zo zijn we beland bij het laatste album van Espers, II. Hoewel de titel anders doet vermoeden is dit het derde album van de band - waarschijnlijk zo genoemd omdat dit hun tweede album is met eigen materiaal. II klinkt episch met haar droevige strijkerpartijen die de drijfveer vormen op dit prachtige folkalbum. Deze cd moet het vooral hebben van haar instrumentale interludes, maar ook de vocale partijen van Greg Weeks en de engelenstem van Meg Baird mogen zeker niet worden vergeten. Het album bevat zeven prachtig uitgewerkte nummers die ieder gemiddeld zo'n zes minuten duren. Nooit wordt het ook maar iets te saai zodat je geen nummers hoeft te skippen - iets wat je sowieso bij dit soort albums nooit moet doen. Je moet dit album altijd in een keer uit beluisteren, keer op keer, als een verhaal die pas eindigt op het einde. Een filosofische gedachte die de boventoon blijft voeren op Espers' II. Zeker een prachtplaatje en het doet zeker de lust naar het nieuwe Banhart album iets stillen.

Ik begin steeds meer waardering te krijgen voor de -''hippy''- folk cultuur. Geef mij Vetiver, Banhart en Antony And The Johnsons en ik ben weer helemaal in mijn nopjes. Sinds kort mag je ook Espers toevoegen aan dat lijstje nu ik hun laatste album II erg kan apprecieren. Prachtige instrumentale stukken afgewisseld met, toch wel, vocale hoogstandjes en dat allemaal in 8 minuten durende obades aan de folk-cultuur zoals ik die ken. Voor nu misschien een magere 3,5* - ik weet het, ik ben zuinig op mijn sterren - maar dat zal ongetwijfeld gaan stijgen naar 4* of wie weet naar wat nog meer.

Espers is wat toegankelijker geworden in hun geluid. De nummers zijn korter en wellicht wat makkelijker weg te slikken. Maar het gevoel is Espers nog niet kwijt. Op deze plaat een aantal prachtige nummers die misschien wel bewijzen dat deze III misschien toch beter is dan II! Ik had het zelf ook niet gedacht en moest de eerste luisterbeurten zeker door een zure appel heenbijten. Waarom had ik deze cd in hemelsnaam gekocht? Niets bleef hangen en alles kabbelde maar wat rond. Waarschijnlijk denkt een derde van de mensen die gestemd hebben daar nog steeds zo over, maar III is meer dan dat. III is eigenlijk prachtig en heeft individuele schoonheden. Van de swingende Colony en I Can't See Clear, tot het uiterst pakkende Caroline. Wat een pracht en wat een mooie opening. Enkel Another Moon Song - ook meteen een van de langere nummers - heeft zijn draai op dit album nog niet gevonden.

Verder ben ik erg onder de indruk. Trollslända: Absoluut een hoogtepunt. Echter moet ook ik kritisch blijven en zal ik met een 3,5 beginnen. Op de korte termijn veel gedraaid, maar blijft dit dag na dag nog zo fijn?

Donderdag 10 Mei:

Nou, dat was weer een plezierig onderonsje als ik zo vrij mag zijn dit te zeggen. Maar voordat ik daarover verder ga eerst een kleine evaluatie. De halve finale was weer op te splitsen in drie secties; de vernieuwers, de standaard-songfestivallers, de imitators. Persoonlijk kan ik het meeste genieten van die eerste groep, maar gebaseerd op de halve finales van dit jaar zal ik het even nader uitleggen. De vernieuwers. Vorig jaar waren die vooral uit te drukken in de landen Finland (Lordi) en Litouwen (LT United, We Are The Winners). Zoals je misschien wel weet heeft de groep vernieuwers altijd een stapje voor op de rest. Dit heeft er dan ook toe geleid dat Finland en Litouwen een mooie eindpositie toegewezen kregen. Dit jaar waren de vernieuwers uit te drukken in voornamelijk Georgie en Israel. Georgie dan ook terecht door naar de finale en Israel nagenoeg blijven hangen in de halve finale. Had ik persoonlijk niet verwacht - van een stiekem toch wel lekker nummer - maar is waarschijnlijk te verklaren door alle ophef voorheen. Jammer, want naar mijn mening was het toch een sterk nummer. Uiteraard hoort bij de vernieuwers ook een tweede rang die niet vernieuwend is maar wel weet te ''prikkelen''. Dat waren dit jaar Hongarije en Servie en in mindere zin ook Polen wel. Op Polen na zijn dan ook die landen beloont met een finale plek. Vervolgens heb je standaard-songfestivallers die met een standaard liedje het songfestival vertegenwoordigen. Wat wil zeggen beats, herkenbaar en vaak kansloos. Voorbeelden dit jaar waren natuurlijk Nederland en ook Malta en Moldavie een beetje. Wil je in deze categorie kansmaken dan moet je goeie bevriende buurlanden hebben. Moldavie is dan ook door, gezien het land uit het balkan-blok komt. Tot slot heb je dan de imitators die vrijwel nooit een kansmaken. De monsterlijke overwinning van vorig jaar zorgde niet voor monsters maar wel voor veel rocknummers. Dieptepunt van imitatie was natuurlijk de gromrock van Tjechie en ook Kroatie kon er wat van. Finaal afgestraft natuurlijk.
In grote lijnen heeft het daar rond gespeeld - ook dit jaar. Landen als voornamelijk Georgie, Hongarije en Servie zijn terecht door - terwijl landen als Macedonie, Moldavie en vooral Wit-Rusland onterecht een finaleplek kregen toegewezen puur door haar buurlanden. Maar zo is het nou een maal, niets waar je iets aan kan doen en waar je je ook niet druk om moet maken - verspilde moeite namelijk. Het publiek was het er duidelijk ook niet mee eens, gezien het fel fluitte tegen de vriendjespolitiek.
Erg jammer blijf ik toch vinden dat Israel niet door is. Ik heb overigens wel een aardige voorspelling gemaakt en had 6 van de 10 artiesten toch maar weer goed gegokt.
Mijn voorspellingen voor de finale zijn globaal gezien als volgt:

1. Zweden
2. Servië
3. Georgië
4. Rusland
5. Roemenië
6. Oekraïne
7. Bosnië & Herzegovina
8. Ierland
9. Turkije
10. Bulgarije

We zullen zien wat de finale ons gaat geven morgen. Ben erg benieuwd . Heb in ieder geval heel erg kunnen genieten van deze halve finale.