Leuk om hier ook een bericht bij te zien. Ook ik heb genoten van haar songfestivalbijdrage in Belgrado en ben in die tussentijd erg gaan houden van haar stem. Ze heeft echt een prachtige, karakteristieke stem, die mij al vrij direct pakte. Hoge verwachtingen had ik bij haar debuut, al helemaal na haar gastoptredens op de Ivkova Slava soundtrack - verschenen nog voor haar Songfestivaldebuut. Van die soundtrack heeft Nema Koga ook haar plaats gevonden op dit album, zij het in een ander aangenaam jasje.

Panta Rei is geproduceerd voor westerse oortjes, wat het album minder traditioneel maakt als Ivkova Slava. Het album is wat ''gladder'' geproduceerd, met sterke referenties naar R&B en westerse pop. Het zijn echter de Servische taal en de balkanbeats en -instrumenten die dit album toch dat beetje extra geven.
Voor mij is Pantra Rei een van de verrassingen van 2008. Nooit had ik gedacht dat ik dit album in korte tijd zo veel keer zou draaien en dat het zo naar mijn hart zou gaan staan.

Ik wil nog een uitgebreide recensie schrijven, maar ik kan me er niet van weerhouden Panta Rei alvast een cijfer te geven. Een fantastisch cijfer wel te verstaan. Met een 4.5 is dit album een pareltje waar iedere liefhebber van niet-westerse muziek eens even stil bij moet staan.

De vier verschillende versies van Oro zijn verder inderdaad erg overbodig te noemen. Daarnaast moet je deze vrouw niet alleen maar herinneren aan haar Songfestivalbijdrage, maar aan haar hand die ze toereikt om Balkanmuziek toegankelijker te maken.

Een laatbloeiertje voor mij. Het was vorig jaar oktober dat ik voor het eerst kennis maakte met Jeremy Enigk. Nee, nog nooit gehoord van The Fire Theft en zelfs niet van Sunny Day Real Estate. Mijn eerste aandacht viel op het openingsnummer - natuurlijk de belangrijkste. Het prachtige en magistrale New Beginning opent heerlijk en voelt als of je de luiken van je raam opent om de tegemoedkomende zonnestralen binnen te laten. Een nieuwe dag begint, alsook dit tweede soloproject van Enigk begint. Dan horen we in Been Here Before Enigk's stemgeluid voor het eerst. Een prachtige stem - iets aparts in zijn stem blijft je altijd bij. Erg mooi. Het nummer opent met gitaarspel, waar al gauw een drum bij komt. Na het prachtige melodische refrein horen we zelfs een orgel luid spelen en het geheel krijgt een beetje een gothische sfeer. Wederom een sterk nummer - maar het beste moet natuurlijk nog komen. In ieder geval niet met River to Sea , die een beetje saai uitpakt met Enigk achter de akoestische gitaar. Weinig bombast en even een rustpunt van wat nog komen gaat. Nee, het absolute hoogtepunt kwam voor mij met het vierde nummer van dit album City Tonight . Het begint spannend, maar opent al snel met het vertrouwde stemgeluid van Enigk. Een lekkere meezinger en is naar mijn mening het best geschreven lied voor dit album. Hier en daar zijn er zelfs xylofoons te vinden als je goed zoekt. Deze kleine dingen maken een plaatje als World Waits echt prachtig. Erg fijn is ook Cannons die je voor het eerst laat kennismaken met piano-pop, kennende als bijvoorbeeld Coldplay. Echter kent dit nummer zijn ommekeer wanneer ineens het pianospel op houdt en alleen plaats gaat maken voor de herkenbare akoestische gitaar en later de drums. Een fantastische dynamiek laat Enigk hier horen. Dan stappen we in een droom; een extase - rustig en vertegenwoordigt door alleen Enigk's zoete stem en electrische gitaar. Lekker zweverig is Damien Dreams dan ook te noemen. Dan lijkt langzaam de bombast weer toe te dringen gepaard met veel ambiance en zware strijkers. Pingelend gitaarspel komen we tegen in Wayward Love . Akoestisch en begeleid door lichte percussie. Dat misterieuze blijft lichtelijk aanwezig, evenals de bombast zonder dat het ook maar even onderdoet aan een rustige ballade. Het mysterieuze gitaarspel blijft aanwakkeren in Dare a Smile gevuld met prachtig Italiaans gepingel en synthesizers. Daarna wordt mijn kamer gevuld met nog meer Italiaanse sferen; ''Haunting'', maar erg aangenaam. Dweperig en warm. Dan het titelnummer World Waits nog. Weer komt de piano om de hoek kijken, dit keer gedurende het hele nummer. Naar mijn mening iets minder en kan geen goede weerspiegeling maken van dit album in haar geheel. Een beetje saai en weet niet meteen aan te spreken. Met nummer 10 zit je alweer de laatste track van dit album te luisteren. Een rit die veel te snel ging naar mijn mening. Burn sluit dan ook langdradig af met weer een mooie piano ballade. Het einde is dus niet een climax geworden en het begin was dan ook sterker. Ook had ik wat langer willen genieten van Enigk. Ruim 35 minuten blijft naar mijn mening wat kort, al helemaal als je het gevoel krijgt dat Enigk eigenlijk nog veel meer te vertellen heeft. Voorlopig dan ook 3,5* maar dat zal ongetwijfeld meer worden naarmate dit plaatje weet te rijpen. Niet dat je door een zure appel hoeft door te bijten, maar dat je langer nodig hebt om optimaal te genieten van World Waits. Maar uiteindelijk kom je er niet onderuit: Dit is een prachtplaat.

Ik zal meteen maar met de deur in huis vallen. Hoe fantastisch de vorige albums van Jewel nog waren, hoe slechter dit album is geworden. De totale feel waar de vorige nummers nog onder gekenmerkt gingen is nu compleet weg, en dat is zo jammer. De enige nummers die nog het dichtst bij komen bij deze feel zijn de nummers Again And Again en Fragile Heart (maar bij die
laatste is dat niet heel gek aangezien dit nummer op het vorige album 0304 ook al stond). Met de nieuwe cd Goodbye Alice In Wonderland slaat Jewel dus de plank totaal mis. Erg jammer aangezien ik wel weer toe was aan een geweldige plaat van Jewel. Maar ik kan er nou ook weer niet om treuren met al die heerlijke andere releases die onze kant opkomen.
Check de mp3's van Jewel op www.mp3blog.punt.nl

Er wordt hier zeker een poging gedaan om wat unieks neer te zetten, iets authentieks ook - waar wel meer artiesten onder Bella Union erg goed in zijn. John Grant slaagt er overigens maar deels in.

Queen of Denmark valt heel goed te beschrijven. Bij vlagen horen we inderdaad die herkenbare Midlake-begeleiding, maar wel zoals die klonk ten tijde van Bamnan and Slivercork. En iedereen weet dat dat niet Midlake's beste album was. Dat 'Bamnan and Slivercork-geluid' slaat naadloos aan bij Neil Hannon's (The Divine Comedy) recente The Duckworth Lewis Project. Als je deze plaat beluisterd hebt, weet je wat je kunt verwachten met Queen of Denmark. Zowel Johns stemgeluid als zijn begeleiding hebben dan erg veel met elkaar gemeen, vooral in nummers als Chicken Bones en Silver Platter Club. Maar net als Neil Hannon in The Duchworth Lewis Project weet ook John Grant zijn muziek geen diepgang te geven, waardoor het geheel wat door het niemandsland blijft zweven - nog erger dan eerstgenoemde dat doet. Hierdoor krijg je erg flauwe popnummers als eerdergenoemde Chicken Bones, Silver Platter Club en ook Jesus Hates Faggots (erg incorrecte tekst ook).

Het is niet dat John Grant het niet kan. Er zit zeker potentie in dit album. Denk aan het prachtige I Wanna Go to Marz of de misschien wel mooiere TC and Honeybear, die na rijping en met bekende 'Midlake-fluit' ontzettend gaat aanslaan. John Grant klinkt bij sommige lage noten in Where Dreams Go to Die zelfs even als Rufus Wainwright!

Je zult het maar tegenkomen in een plaat. Daarom heeft deze jongen ook veel potentie om echt wat van zijn tweede album te maken. Als hij de meeste nummers op Queen of Denmark laat voor wat het is en zich richt op het geluid van de eerste paar nummers, dan móet het goedkomen voor de toekomst!

De slaapkamer wordt - je zult het misschien niet geloven - steeds vaker gebruikt voor muzikale doeleinden. De zogenaamde slaapkamer opnameprojecten (bedroom recording projects) zijn tegenwoordig helemaal 'hip' in de alternatieve hoeken van de music scene. Zo begonnen grootheden als Devendra Banhart en Zach Condon (Beirut) ook ooit in de slaapkamer met het in elkaar zetten van lo-fi muziekstukken. Ook de heren van Jonquil uit het Engelse Oxford zijn onlangs begonnen met hun nieuwe slaapkamer project. De titel? Lions, het tweede album van de zes heren. De sound van het plaatje ligt niet eens zover af van het eerder genoemde Beirut. Al helemaal niet wanneer de akoestische liederen plots overspringen naar licht bombastische stukken met instrumenten als trompetten, violen en klokkenspellen. Pas dan zien we dat Jonquil zich sterk laat beïnvloeden door bands als Akron/Family, Stars of Lid en The Microphones. Want Jonquil mag graag snoepen van andermans ideeën. Wat te denken van het titelnummer Lions, vrijwel een identieke combinatie van Beirut en Yeaysayer met herkenbare accordeonpartijen en een schreeuwerige, gospelachtige manier van zingen. Het klinkt erg fijn in de oren en zoals ze zeggen; beter goed gejat, dan slecht bedacht.

Een beetje inspiratie had Jonquil op haar tweede plaat geen kwaad gedaan. Veel leunt de band tegen haar muzikale helden aan en dat is toch jammer, gezien de heren met een variëteit aan instrumenten meer uit de kast kunnen halen. Om te zeggen dat alles al is uitgevonden in de muziekwereld lijkt me een deprimerend perspectief. Want ook Jonquil heeft zo momenten die verrassend aanvoelen. Het zijn vooral de akoestische nummers, zoals Magdalen Bridge en Subtle Trains die de band een eigen identiteit kunnen geven. Ik kijk dan ook graag uit naar een toekomstige nieuwe plaat met hopelijk een standvastere sound. Maar je kunt er niet om heen dat Beirut/Yeaysayer een verdomd sterke combinatie maakt.

3.5* voor een plaat die heel wat potentie heeft, maar dat niet optimaal weet te laten zien. Ik ben benieuwd wat Jonquil in de toekomst voor ons in petto heeft.