Nee, het been-there-done-that gevoel vliegt me als snel naar de keel. Het plaatje stijgt met geen enkele mogenlijkheid boven al de andere popplaatjes van idolswinnaars. Het is recht-toe-recht-aan popmuziek met hier en daar een snufje country, wat er naar mijn mening gewoon boers is bovenop opgegooit en zich eigenlijk niet eens country mag noemen. Toegegeven heb ik wel enigsins nog kunnen genieten van Some Hearts en Wanted, maar daar houd het verhaaltje helaas voor mij op. Overigens beweer ik nu niet dat Carrie Underwood geen prachtige stem heeft, maar haar muziek is - net als alle andere idolsdeelnemers - erg beneden peil te noemen. Mijn beoordeling blijft dan ook hangen bij een schamel 2-tje.

Review: Catie Curtis: Long ...

Het is alweer een tijdje geleden dat ik weer eens zo'n typische folk, bijna country-eske plaat heb gehoord. Catie Curtis volgt de voetsporen van andere folk singer-songwriter Lucinda Williams en gaat de strijd aan met
haar nieuwe album Long Night Moon.

Catie Curtis is een Amerikaanse folk singer-songwriter uit Boston. Hoewel ze vroeger drums heeft bespeeld, heeft ze toch gekozen voor een akoestische gitaar die nu haar nummers bepalen, waaronder de nummers van haar nieuwe album Long Night Moon die momenteel in de winkels ligt. Catie's werk is nog niet zo bekend hier in Europa, maar daar probeert ze met deze cd verandering in te brengen. Haar muziek heeft het meeste weg van Lucinda Williams en dat was meteen ook de vergelijking die ik trok toen ik dit nieuwe album beluisterde. Net als Lucinda maakt Curtis aanstekelijke folkmuziek met een gitaar die een grote rol in speelt. Andere instrumenten zijn dus vrij ver te zoeken, al komt er af en toe wel een viool om de hoek kijken die het geheel dan wat opfleurt en versterkt. Een groot pluspunt van deze cd is de aanstekelijkheid van de nummers. Al snel kun je de nummers neuriën en blijven ze tot het vervelende toe in
je hoofd hangen. Op dat gebied zit het dus meer dan goed. De vraag of de muziek wel genoeg variatie biedt is een tweede. Telkens worden we geconfronteerd met gitaardeuntjes die vaak op het album worden her-
haald, met uitzondering op Strange die er dan weer uitspringt door het heerlijke gepingel van Curtis.

Conclusie:
Deze Long Night Moon van Catie Curtis is zeker een mooi plaatje geworden. Om haar toch nog maar even te vergelijken met Lucinda Williams heeft ze net zo veel talent om een heerlijk album in elkaar kan zetten
en weet ze als geen ander het folkgenre naar een hoger niveau te brengen. Soms mist er wat variatie, maar daar kan de echte folkfan niet van wakker liggen.

Ik weet eerlijk gezegd niet waarom dit plaatje me zo pakt. Op de een of andere manier spreekt de lo-fi pop benadering van Chairlift mij erg aan op Something. Misschien is het de snelle manier van zingen, lekker swingend.

Soms heeft het een alternatief randje, zoals de harmonieus klinkende potten in Wrong Opinion, en soms klinkt het verdomd simpel (Amanaemonesia). Nooit valt de muziek echter dood, hoewel de laatste drie nummers toch wat minder pakkend zijn. De synths en speelse gitaarrifjes plamuren de nummers dicht.

Bij vlagen doet de stem van zangeres Caroline Polachek mij denken aan Lisa Miskovsky en het nummer Cool as a Fire komt wel heel erg overeen met het repertoire van Our Broken Garden op Golden Sea. Beide plaatjes heb ik vaak gedraaid, dus een compliment aan het adres van Chairlift is het zeker. Tegen het einde van Take It Out on Me hoor ik zelfs nog even Alanis Morissette voorbij komen, maar die vergelijking is verder op de plaat niet meer van toepassing.

Dit is echt zo'n plaatje dat de mainstream voorbij gaat, terwijl Something voor iedereen wel toegankelijk blijft.

Wat mij betreft een succesvolle ontdekking van 2009. Zijn soulvolle stem vermengd met semi-pop nummers en een rouw 'Joe Henry'-randje is uitermate verfrissend. De gitaarnummers worden aanstekelijk aangevuld met een bescheiden blaasensemble en hier en daar wat piano. Het luistert ontzettend lekker weg, en meeneuriën (cq. meeblèren) is absoluut onvermijdelijk.

Enige minpunt is dat sommige nummers hun houdbaarheid echt gaan missen. Nummers als My Name en vooral het tot waanzin drijvende zoethoudertje Soundtrack to Falling in Love is men liever kwijt dan rijk.

De charme van Winston ligt toch wel in de uptempo nummers. In Your Hands, Like a Hobo en Generation Spent springen daar meteen bovenuit.

Jahoor, hier ga ik nog lang van genieten.

** Voor nu 4 sterren, zou ik zeggen.

Na 30 jaar zijn de oude rotten (in het vak) eindelijk weer terug! Hun 13 nummerige nieuwe album Chicago XXX ligt vanaf maart in de winkels. Tijd voor een voorproefje zou ik zeggen. Na de eerste paar nummers hoor je de oude bekende melodieën en trompetten weer lekker terug. Toch heb ik niet het gevoel een totaal vernieuwde band te horen. De muziek klinkt wel bekend, maar ook gedeeltelijk herhalend. Waar naar mijn mening A-Ha en
Duran Duran wel in zijn geslaagd, is helaas niet gelukt bij Chicago: De band valt in de oude en totaal niet vernieuwende roulatie en kan gewoon na een paar keer luisteren niet meer bekoren. Tuurlijk bevat de cd ook
wel weer zijn hoogtepunten met nummers als Already Gone en de prachtige balade Why Can't We. Al met al een goede poging tot vernieuwing, maar dat is naar mijn mening niet helemaal gelukt.

Download Already Gone en Why Can't We op mp3blog.punt.nl.