Wederom een leuk experiment van Albarn, de man die maar grenzen blijft verleggen. Ik waardeer dat heel erg in hem. Muzikaal zit namelijk alles wel goed in elkaar, dat is niet anders op Dr. Dee. Ik waardeer het heel erg dat hij er veel aan doet om zijn muzikale volgers - de fans en andere geintresseerden - kennis te laten maken met muzikale stijlen waar zij normaliter niet of nauwelijks naar luisteren. Op deze plaat is dat overduidelijk opera, op Journey to the West was het Chinese volksmuziek. Ik begrijp overigens nog steeds niet waarom die laatste plaat zo slecht wordt ontvangen op MuMe.

Dr. Dee opent echter toegankelijk met sterke instrumentale stukken en rustige folkliedjes gezongen door Albarn. Daarna horen we wat operastukken en dat is zeker even wennen. Ik kan me wel vinden in vrouwelijke stem (met name op The Moon Exalted). De manier waarop zij zingt doet me denken aan Loreena McKennitt, waar ik graag naar mag luisteren. De mannelijke stempartijen schrikken mij bij een eerste luisterbeurt af, maar wennen later misschien.

Nogmaals, muzikaal gezien is het allemaal wel mooi maar nog even afwachten of deze plaat mij op de lange termijn kan overtuigen zoals Journey to the West dat deed.

Overigens vanavond voor de liefhebbers: Damon Albarn bij Later... With Jools, 23:00 BB2.

Wat een gekkerd, die Damon Albarn! Iedereen doen vermoeden dat er
een nieuwe Gorillaz-plaat aan zit te komen, terwijl we het tegenover-
gestelde krijgen voorgeschoteld. Het nieuwe project heeft wel met een
aap te maken, maar staat verre van de cartooneske avonturen die we
kennen van Gorillaz. De naam van dit project is Monkey, een project
waarbij Albarn nog nooit zo in de steek is gelaten door zijn achterban.
De man, die de belangrijkste band uit de Britse geschiedenis heeft ver-
laten, vervolgens groot succes had met zijprojecten als Gorillaz en The
Good, The Bad & the Queen, wordt met dit nieuwe project raar aange-
keken. Albarn kan ver gaan, maar deze barrière gaat hij niet breken.
Het album wat hij maakte onder Monkey, Journey to the West, werd
door zowel fans als critici met de grond gelijkgemaakt. Maar terecht is
dat zeker niet.

Journey to the West speelt zich af in een Chinese setting en is oorspron-
kelijk één van de vier beroemde romans uit de Chinese literatuur. Het
prachtige mystieke verhaal achter deze roman heeft Damon Albarn, be-
kend dus van de Britse band Blur en Gorrilaz, vertaald naar een klassiek
muziekstuk en zelfs naar een opera. Het resultaat is een lang concept-
verhaal, verdeeld over 22 tracks, die qua stijl vertrouwd blijft aan tradi-
tionele Chinese volksmuziek. Meteen valt dan ook op dat dit soort mu-
ziek zich niet toegankelijk maakt voor Europese oortjes en dat is zeker
een gewaagde stap van Albarn. En daarmee is het grootste minpunt van
dit album benoemd. Het intrigerende verhaal komt niet uit de verf, om-
dat de Chinese taal zich niet verstaanbaar kan maken aan de Westerse
medemens. En daarmee blijft de mystiek bestaan. Of was dat dan juist
de bedoeling van Albarn?

Je kunt er niet omheen te zeggen dat het muzikaal prachtig mooi inelkaar
zit. Voor de gelegenheid heeft Albarn een Chinees orkest naar Engeland
gehaald om zo goed mogelijk een bepaalde sfeer neer te zetten en die
een uitweg biedt voor mensen met een tijdelijke afkeer van Westerse
muziek. Journey to the West is dan ook zeker de wereldwijde kritiek
niet waard. Waarom moet het allemaal zo toegankelijk zijn? Damon Al-
barn maakt de toekomst! Wanneer begint hij aan de overige drie klas-
sieke Chinese romans?

www.mp3blog.punt.nl

Een bescheiden en lichte versie van Beirut kun je de Zweedse Detektivbyrån ook wel noemen. Waar de Amerikaanse indierock groep Beirut nog groots uitpakt met cello's, ukeleles, violen, orgels, saxofoons, trompetten en nog wel veel meer, baseren de leden van Detektivbyrån zich op een veel kleiner instrumentenarsenaal. Ze drukken zich uit in alleen een piano, een accordeon, een klokkenspel en hier en daar wat vette beats. De opzet mag misschien niet zo groot zijn als Beirut dat heeft, maar je kan absoluut niet zeggen dat Detektivbyrån onder doet aan deze indierock band. Detektivbyrån brak onlangs hevig door in eigen land met de uitgebrachte EP Hemvägen. Nu zijn ze bezig aan hun opmars en ze hebben onlangs een paar nummers op hun website vrijgegeven. Met deze drie nummers krijg je iets voorgeschoteld wat uniek is, maar vooral ook erg lekker. Deze vernieuwende kijk op muziek bevalt me wel. Men mixt en experimenteert met verschillende genres en gooit voornamelijk electronic bij het vrolijk klinkende accordeon. Het gevolg is wereldmuziek met een scheut van electronic en lichte beats. Dit alles met de kenmerkende geluiden van het klokkenspel die op ieder nummer duidelijk van zich laat horen. Heerlijk! Het is al even geleden dat ik zulke lekkere muziek heb gevonden. Gelukkig laat deze EP doorschemeren dat we binnenkort het debuutalbum kunnen verwachten van Detektivbyrån en zo laat ook de myspace pagina dit weten. Of dit album echter ook te koop zal zijn hier in Nederland is nog maar even de vraag. Wat mij betreft wel. Jammer is misschien dat in de muziek zelf niet gezongen wordt, maar ik denk persoonlijk dat dit ook ten kosten zou gaan van de algemene sfeer op een plaatje als Hemvägen. Instrumentale muziek wil er niet altijd even goed in bij mij, maar tegen deze vorm heb ik geen enkel bezwaar. Wereldmuziek met een elektronisch tintje; soms droevig en ingetogen, soms vrolijk en uitbundig.

Ik heb de EP nu al keer op keer beluisterd en verveeld nog steeds totaal niet. Deze muziek blijft ook gewoon lekker tijdloos en stelt op weinig punten teleur. Daarom geef ik deze beginnende Hemvägen EP van de Zweedse Detektivbyrån een stevige 4*. Puur om de originaliteit, tijdloosheid en vrolijkheid.

Lange tijd heb ik moeten twijfelen of dit wel echt de volle 5* waard waren. Nu echter, bijna twee jaar na de Cripple Crow release kan mij de plaat nog steeds boeien. Toegegeven - ik heb het een tijdje niet meer gedraaid, maar nu ik het er weer eens heb bijgepakt, zijn de nostalgische gevoelens pas echt weer terug. Nog steeds dat prachtige melancholische geluid, zijn stem, zijn ondersteuning; het klopt gewoon helemaal. En hoewel dit naar mijn mening klinkt als een winters album, krijg ik het hier echt warm van en doet me verlangen naar de zomer én natuurlijk niet te vergeten het nieuwe album van de man. Zoals ik al eerder zei, waarschijnlijk met een dvd. Ik kan in ieder geval niet wachten! Om dit verhaal toch maar even af te sluiten. Dit album blijft gewoon heerlijk om naar te luisteren, lekker tijdloos, lekker melancholisch en vooral ó zo divers. Zo heb ik een plaat toch wel graag. Nogmaals mijn stem moeten overdenken; dit blijft toch definitief een 5* plaat naar mijn mening. Ook de tijdsduur van ruim 5 kwartier is een dikke vette PLUSPUNT. Geweldig . Punt.

We zijn nog wat van je verschuldigd . Ben erg benieuwd naar je uitgebreide mening over dit album. Mijn grootste hamvraag is nog wel waarom Antony & The Johnsons boven Devendra Banhart. Ben wel nieuwsgierig naar het antwoord.

Ik ben allang blij dat deze een stuk minder lo-fi is dan Smokey Rolls Down Thunder Canyon. De productie van dat album vond ik gewoon een stuk minder dan What Will We Be, maar gezegd moet worden dat Smokey qua muzikale stukken toch even wat fijner in elkaar steekt. Een drieluik als Seahorse hoef je niet te verwachten op deze plaat. Maar ik zou What Will We Be ook niet vergelijken met Megapuss, want over die nummers is duidelijk minder nagedacht.

What Will We Be bevat een aantal erg fijne nummers als Rats, First Song for B en Maria Lionza. Maar echt absurd lekker is alleen 16th & Valencia, Roxy Music .

Voor de rest een aardig album, maar helaas niet meer dan dat. Ik blijf desalniettemin een resoluut fan, net als Woody en Misja82 die ik toch iedere keer weer tegenkom hier .

Bands die onnodig hip willen doen zijn het ergste in soort. Ze gaan belabberde platen maken en nieuwe genres uitproberen. Maar je moet íets als je Duran Duran heet, de band die eens zo immens populair was onder de jongeren anno jaren '80 en '90. Pijnlijk wordt het als je de jongeren van tegenwoordig vraagt over Duran Duran. Dan is het al snel; 'Duran, wie?' Het lijkt onnodig te zeggen dat een band met haar tijd mee moet gaan, want dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. Kijk naar tegenpool A-ha, eveneens populair in diezelfde tijd, die tegenwoordig nog steeds erg fijne platen maakt met nog steeds die vertrouwde sound van een tiental jaren terug. Duran Duran moet daarentegen hard werken om fijne platen te maken. En hoewel Astronaut, uit 2004 nog aardig te pruimen was, (doch erg plat geproduceerd) was het experimentele Pop Trash toch een stap terug. Met Red Carpet Massacre probeert Duran Duran de jongeren van tegenwoordig warm te maken voor de muziek van de in 1978 opgerichte new wave band. En wie minder dan Timbaland en Justin Timberlake, beide dominerend in de hitlijsten van dit moment, kunnen daar beter bij helpen? Een gewaagde samenwerking als je het mij vraagt en zal hoogstwaarschijnlijk diehard fans de boom in jagen. Of toch niet?

Red Carpet Massacre ontvreemd zich totaal van de Duran Duran-stijl die we kennen uit de jaren '80 en '90. De fijne pop/rock toontjes hebben plaats moeten maken voor de stampende beats van Timbaland. Om eerlijk te zijn een omschakeling die echte fans niet kunnen maken. Zelfs als je de fijne stem van leadzanger Simon LeBonn wil horen, moet je soms goed zoeken. LeBonn lijkt namelijk een beetje te verdrinken tussen de onwennige beats en Red Carpet Massacre had volgens een leek net zo goed een nieuwe Justin Timberlake-plaat kunnen zijn.

Het is niet dat Timbaland slecht werk heeft geleverd. Zo zijn de uitermate aanstekelijke nummers Skin Driver en Night Runner, alsook het melancholische Falling Down, prima voer voor de muziekliefhebber. Maar een nieuwe Duran Duran-stijl aanmeten kunnen ze niet. Het is een jasje dat niet past bij de band en wat zij snel uit moet trekken. Red Carpet Massacre is gewoon een excuus van Timbaland om meer zieltjes te winnen. Maar mijn ziel krijgt hij niet. 2.5*