Review: BNL - Barenaked Lad...

Na het niet al te overdonderende Everything To Everyone uit 2003 komt de band Barenaked Ladies met hun nieuwe album Barenaked Ladies Are Me.

We hebben er bijna drie jaar op moeten wachten, maar eindelijk kunnen we over een paar dagen het nieuwe album van Barenaked Ladies verwachten onder de titel Barenaked Ladies Are Me (ook wel BLAM). BLAM is het
vervolgalbum op Everything To Everyone die in 2003 verscheen, en is het eerste dubbelalbum ooit verschenen. Het zogenoemde dubbelalbum wordt niet tegelijk geleverd, maar apart verkocht en worden ook niet tegelijk
uitgebracht. Het tweede album zal begin 2007 verschijnen en het eerste album, waarover deze recensie gaat, zal binnenkort verschijnen. Eigenlijk kun je dit dus niet echt een dubbelalbum noemen, maar de nummers zijn in
één sessie opgenomen dus daarom spreken we hier van een dubbelalbum. Barenaked Ladies Are Me bevat dertien nummers waar we een erg professionele band op horen. Zoals we toch wel gewend zijn van de heren kunnen we ook bij deze plaat weer lekker mee blèren of neuriën. Dit betekend dus dat de nummers erg herkenbaar klinken, wat er voor zorgt dat je misschien een beetje een 'déjà vu' krijgt. Toch mist variatie niet op dit album. Geregeld werd ik verrast door instrumenten die je eigenlijk niet verwacht op een, toch wel, mainstream pop/rockalbum.

Conclusie:
Barenaked Ladies Are Me is een mainstream pop/rockalbum geworden die ik ergens niet kan laten liggen en moet blijven draaien. De band laat nogmaals geen vernieuwingen zien en kan misschien bedrogen uitkomen voor mensen die een totaal nieuwe Barenaked Ladies verwachten. Ik daarentegen kan erg genieten van deze plaat en ik verheug me nu al op het tweede deel van dit album die begin 2007 zal gaan verschijnen.

Niet ieder land heeft zo haar (succesvolle) creatieve duizendpoot die zowel presenteert, als acteert en zingt. België mag dan ook wel een beetje trots zijn op het feit dat het land wél zo'n duizendpoot heeft. Zijn naam? Bart Peeters, Vlaams trots op de eerder genoemde gebieden. Acteren, presenteren en radioprogramma's maken - hij heeft het allemaal al gedaan. Ook als zanger mogen we hem niet over het hoofd zien, met twee succesvolle platen op zijn naam staand. Peeters' roots liggen duidelijk bij muziek en het was dan ook geen verrassing toen de man zei zich volledig te gaan focussen op zijn muzikale carrière. Met Hemel in het Klad, de nieuwe theatertour en bijhorende cd die in de septemberperiode' moet verschijnen, gaat Peeters alweer voor zijn derde soloplaat. Opnieuw schakelt hij daarvoor de hulp in van zijn 'lievelingsartiesten' Mike en Ivan Smeulders, Emile Verstraeten, Piet van den Heuvel en Abdellah Marrakchi. Een fijne samenstelling van artiesten met een geweldige chemie - zo kwam al eerder tot uiting op Peeters' tweede plaat 'Slimmer Dan De Zanger.' Een plaat die alles uit deze samenwerking probeerde te halen.

'Slimmer Dan De Zanger' gaat een stukje verder dan het muzikale debuut 'Het Plaatje Van Bart Peeters' uit 2003. De instrumentatie brengt deze tweede plaat (en kleinkunst in het algemeen) naar hele andere dimensies, daar waar het debuut nog niet kon komen. Dat is waarschijnlijk waar de kracht ligt achter 'Slimmer Dan De Zanger'. De wereldlijke instrumentatie en de sterke poëtische teksten zorgen voor een frisse invalshoek binnen de wereldmuziek, zo blijkt ook uit geweldige nummers als Groot Zijn In Iets Kleins en Allemaal Door Jou.

Nooit heb ik zo kunnen genieten van Nederlandstalige muziek dan van Bart Peeters' muziek. Hoe hij op 'Slimmer Dan De Zanger' van poëzie en wereldmuziek één term weet te maken is op zijn minst geweldig te noemen. De verdere chemie tussen de aanwezige artiesten is daarbij een fijne bijkomstigheid. Op 'Slimmer Dan De Zanger' is Bart Peeters op zijn muzikale hoogtepunt, laat staan dat we met de aankomende plaat, 'Hemel In Het Klad', een nog betere plaat kunnen verwachten. Ennuh; wanneer mogen we Peeters als artiest verwachten op het Eurovisie Songfestival?

Kortom een dikke 4.5* lijkt me hier prima op zijn plek

Oke, wat zal ik hier nu weer eens over vertellen. Om meteen maar met de deur in huis te vallen valt dit album me toch een beetje tegen. Het pakt wat saai uit allemaal en ik kan mijn aandacht er niet altijd even goed bij houden. Gelukkig dat dit album dan ook maar 35 minuten aan muziek biedt - precies genoeg naar mijn mening. Ik ben verder op zoek gegaan naar dit album vooral naar aanleiding van het nummer I Was a Daughter. Dit up-tempo nummer bevat sterke vocalen, een lekker ritme en inderdaad de klappende handjes. Een sterk nummer die mij er dus toezette dit album eens te gaan beluisteren. Maar wat ik al snel ondervond na drie nummers was de herhaling. De nummers zijn over het algemeen geen verrassing meer als je de eerste drie nummers hebt beluisterd. Het is een soort weerspiegeling van de hele cd. Dit maakt het dus nooit spannend en verrassend - hoewel ik dit soort muziek nergens echt spannend vind. Begrijp me niet verkeerd want deze mevrouw heeft wel degelijk een mooie stem. Maar dat doet het voor mij niet om dit album mooi te vinden. Vooral de down-tempo nummers zijn behoorlijk saai en weten gewoon niet te boeien en de up-tempo nummers zijn dan weer enigszins te pruimen met als genoemde hoogtepunt I Was a Daughter. Om af te ronden: dit album blijft op een zeker niveau hangen. Het weet nooit spectaculair te worden en het is ''more of the same'' - iedere keer als je dit plaatje opzet. Niets voor mij dus dit zwakke album, wat totaal niet de kracht geeft om dit plaatje verder te willen ontdekken. Jammer, maar ik heb het echt geprobeerd. Een 2,5*...

Eerlijk is eerlijk: het wordt tijd dat deze plaat zijn welverdiende 4.5* gaat krijgen en is daarmee beter dan Beirut's tweede. Vraag me niet waarom, maar deze plaat is na al die afspeelbeurten nog steeds even fijn om naar te luisteren. De puurheid, de meeslepige en melancholieke stem van Zach Condon en de wereldlijke instrumenten. Mij kun je ervoor wakker maken midden in de nacht. The Flying Club Cup heeft nog even wat luisterbeurten nodig voordat het zich mag tippen aan Gulag Orkestar.

Mijn verhoogde stem dus, nu op 4.5*

Ik zie mezelf toch iedere keer weer dit geweldige EP-tje naar boven halen. Ik heb de laatste paar weken de nummers helemaal grijs gespeeld, maar ze blijven gewoon leuk en lekker fris - iets wat ik met dit weer best kan gebruiken. Hier wordt je vrolijk van en het doet je verlangen naar het nieuwe album. Deze EP bevat 5 heerlijke nummers met allemaal hun eigen originele sound en zijn echt opzichzelf staande nummers. Misschien stiekem wel iets fijner en vrolijker dan Gulag Orkestar, maar daar wil ik me niet te veel over uitspreken - want ook dat is natuurlijk een geweldig album. Zelfs Scenic World die voor deze gelegenheid in een ander jasje is gestoken vind ik nog steeds even prettig om naar te luisteren. Top! Ik kan dan ook niet anders dan mijn oordeel bij te stellen en wel met een halfje hoger naar een dikke 4*. Help ik meteen deze EP aan nog een beter plaatsje in de top 10 van 2007. Beirut blijft een geweldig project.

Woke On A Whaleheart
Bill Callahan
Genre: Pop, Folk | 17/04/07
Score: 3*

Tot over zijn oren verliefd is Bill Callahan op Joanna Newsom. Hoewel zijn nieuwe album nog steeds even somber is als vroeger wordt er wel een indirecte vrolijkheid naar boven gebracht.

Is het niet door de hilarische cynische teksten, dan is het wel door de smachtende stem van Callahan waar iedereen als een blok voor valt. Waar Callahan voorheen zijn platen uitbracht onder het pseudoniem Smog lijkt zijn nieuwe album Woke On A Whaleheart puur om Callahan zelf te gaan. Het verschil is de zwart- galligheid die de muziek van Callahan in de eerste instantie naar een hoger niveau tilde. Die zwartgalligheid is nagenoeg niet aanwezig op Woke On A Whaleheart - een groot gemis naar mijn mening. Begrijp me niet verkeerd, want de herkenbare sound van de man is nog wel steeds aanwezig. Het resultaat is een prima folkalbum met aardig wat hoogstandjes, maar nergens verrassend. Het kabbelt een beetje door - als een verliefde man die ergens verdwaald is geraakt tussen de liefdeswolken van de natuur. Zo wordt in ieder geval gesuggereerd in het openingsnummer From The Rivers To The Ocean. Een heel andere kant gaat het op met Footprints en Diamond Dancer. De herkenbare en dissonant klinkende violen zijn weer goed van de partij in deze vrolijke nummers. De grauwe stem van Callahan onderdrukt de vrolijkheid dan weer een beetje, maar het zijn zeker twee van de beste nummers die te vinden zijn op zijn nieuwe album. Ook Sycamore is zeker het vermelden waard. Al eerder was het nummer te downloaden op zijn site en werd vrijwel meteen gezien als beste nummer van het album. Na dit nummer krijgen we eigenlijk weer een ommekeer naar de rustig wegkabbelende kant van Woke On A Whaleheart. Naar mijn mening de ietwat saaie kant van Callahan. Er wordt ondersteuning gezocht in de countrymuziek, maar de echte gedachte achter het geheel blijft erg onduidelijk. Het laatste ''pareltje'' vind je dan in het nummer Day, dat feitelijk bestaat uit een simpel motiefje die in andere toonsoorten iedere keer wordt herhaald. Een beetje voor de hand liggend, maar het luistert erg lekker weg.

Conclusie:
Zoals ik zei kabbelt Woke On A Whaleheart verder zonder echt een concrete richting op te gaan. Een mogelijke climax is dus ver te zoeken en het album zorgt uiteindelijk voor weinig verrassingen. Het neemt niet weg dat Callahan zijn best heeft gedaan voor dit album. Daarbij mogen we geweldige nummers als Sycamore en Diamond Dancer niet over het hoofd zien. Callahan weet met Woke On A Whaleheart een prima album neer te zetten, maar zijn oudere albums worden zeker niet overtroffen.

Blonde Redhead is inmiddels een vrij bekende alternatieve band in de 'Underground scene. Ik pakte de muziek van deze band pas later op en dat is misschien niet gek, gezien het feit dat Blonde Redhead wat meer luisterbeurten nodig heeft dan de gemiddelde popband. Wilde vergelijkingen met bands als Sonic Youth, My Bloody Valentine en Deerhoof worden snel gemaakt, maar het is juist de unieke sound van Blonde Redhead die ervoor zorgt dat de band niet zomaar aan een vergelijking kan worden onderworpen. Dat bewijst ook het nummer 'The Dress' van Redhead's zevende album '23'. Zangeres Kazu Makino drukt met haar aangename stemgeluid al snel een stempel op het nummer dat wordt gedreven door een mysterieuze, maar erg fijne, sfeer. Ook het titelnummer - dat meteen de toegankelijkste song van de plaat te noemen is - heeft een onbeschrijfbare feel waar vele fans al lange tijd voor vallen. De dromerige pop van Blonde Redhead is waar je voor moet liggen, je ogen voor moet sluiten en - vooral niet te vergeten - je oren voor moet open zetten.

'23' teert verder op deze eenzelfde (dromerige) formule die de Blonde Redhead hanteert. Het is overigens het eerste album dat door de band zelf is geproduceerd. Dit heeft geleid tot het 'spontaner' schrijven van muziek om het geheel lekker simpel en helder te houden, aldus Makino. Dat het er echter alleen maar gecompliceerder op werd, bewijst het nummer SW dat werkelijk het sterkste uit de band naar voren haalt met een arsenaal aan blaasinstrumenten en harmonische stempartijen. Hoewel Blonde Redhead met '23' al haar zevende album heeft klaargestoomd, is de band nog lang geen sleur voor haar vele fans, die ervoor zorgde dat het album in de eerste week al 11.000 maal over de toonbank ging. Daar kan menig beginnend artiest alleen van dromen!

23 was mijn eerste kennismaking met Blonde Redhead. Na meedere luisterbeurten kan ik liefhebbers van deze band ook wel aanraden het album Everything Last Winter van de Engelse band Fields eens te beluisteren. Maar zoals ik al eerder zei, heeft Blonde Redhead een unieke sound die niet zo snel ter vergelijking kan worden genomen. 23 heeft mijn wereld niet veranderd en zal voor mij nooit de muziekscene op zijn kop zetten: Het nieuwe album is leuk, is fijn, maar is zeker niet het topje van de muzikale zalm. Voor nu mag het album zich prijzen met een dikke 7.

Suede.. Het zegt me niet zoveel. Het zegt me zoveel als ''dagelijks gedraaide muziek op Sky-Radio". Misschien zit ik er finaal naast met die veronderstelling, maar de groep Suede heeft me nooit weten te overtuigen. Dat komt misschien door het feit dat het allemaal voor mijn tijd is geweest. Ik begin dan ook zonder enige vooroordelen en met een schone lei aan dit solodebuutje van Brett Anderson. Ik belandde bij dit album door het openingsnummer Love Is That, wat teruggevonden kan worden gevonden op de cd van de mei editie van het Engelse muziekmagazine Uncut. Love Is That deed me zeker verlangen naar meer. Zoals je misschien wel weet heb ik altijd al een zwak gehad voor strijkers en ik was dan ook meteen verkocht toen de al snel inzette. Het was geloof ik uiteindelijk Eric die me met zijn stukje nieuwsgierig maakte naar het geheel en het haalde mij over om het hele album eens aan een luisterbeurt te onderwerpen. Tot zover zeker nog geen spijt van gehad. Dit soloalbum van Anderson kenmerkt zich door heerlijke, doch herkenbare, popnummers die ongelooflijk lekker in het gehoor liggen. Daarbij komen ook nog eens de terugkerende vioolpartijen die me iedere keer weer weten in te pakken. Na slechts drie keer het hele album te hebben beluisterd zie ik mezelf al luid mee neurien op nummers als To The Winter, Scorpio Rising, One Lazy Morning en eigenlijk nog wel vele andere. De man heeft daarnaast ook zo'n breekbaar klinkende stem, maar dat is anderzijds ook weer een paradox want zijn stem staat als een dijk. De herkenbaarheid is waarschijnlijk het sterkste punt van dit album. Nee, het is zeker nergens vernieuwend maar ach, daar ben ik ook niet alleen maar naar op zoek als ik muziek luister. Het is ook zeker lekker om ongegeneerd mee te neurien op misschien niet altijd even spannende muziek.

Ik kan erg genieten van Brett Anderson. Was het niet door Uncut dat ik deze artiest in de eerst instantie ondekte. Zoals ik al zei val ik voor zijn zachte en mooie stem, de prachtige breekbare popliedjes die misschien niet altijd even vernieuwend zijn en natuurlijk de prachtige strijkpartijen die hier en daar om de hoek komen kijken. Daarnaast horen we een rustig kabbelend riviertje stromen van piano akkoorden, representatieve gitaarpartijen in de vele ''easy-going'' - nummers. Een erg leuke ontdekking, zou ik willen zeggen. Ik ga hier zeker nog veel van genieten. Voorlopig blijf ik even hangen op een 3,5* maar dat zal naar mate ik het album meer afspeel uitgroeien tot een hoger cijfer. Maar ook ik ben erg onder de indruk van de man zijn kwaliteiten.

Het lijkt nog maar pas geleden dat Brett Anderson, ex-frontman van de band Suede, zijn titelloze debuut op de markt bracht. Het plaatje stond vol breekbare en lichte popliederen die makkelijk te verteren waren, en met strijkerspartijen die het album een extra dimensie wisten te geven. Binnenkort komt Anderson met alweer zijn tweede soloplaat, Wilderness. Het nieuwe album belooft weer veel dweperige muziekstukken met uiteraard de breekbare stem van de ex-Suede frontman. Grote verandering zal het gebruik van instrumenten zijn. Waar Anderson op zijn debuutplaat zich nog laat vertegenwoordigen door een gehele band, komt hij nu op de proppen met een minimale bezetting. Tijd om de nieuwe plaat Wilderness eens onder de loep te nemen dus.

Zoals vermeld heeft Anderson ditmaal gekozen voor een minimale bezetting en dat heeft toch wel consequenties voor de algemene sfeer. Al bij het eerste nummer A Different Place wordt duidelijk dat het album een klassieke sfeer heeft gekregen. Het nummer bevat de sleutelcombinatie van het gehele album: Dweperige pianopartijen ondersteund door cello en een af en toe opduikende gitaar. Vooral celliste Amy Langley zorgt voor de waterdichtheid op Wilderness. Als een rode draad glijden haar strijkersklanken door je oren en dat is waarschijnlijk de kracht achter Anderson's tweede. Door de minimale bezetting blijft Anderson's zachte stem centraal staan en dat pakt zeker niet verkeerd uit, zolang je uiteraard zijn stemgeluid op prijs stelt. Want zijn stem kan naar verloop van tijd toch wat te drammerig worden met als gevolg dat het dramagehalte erg oploopt. Daar is goed op ingespeeld door Anderson, gezien het album niet veel langer duurt dan een half uur.

Wilderness is met dat gezegd een fijne plaat geworden die, mits af en toe gedraaid, erg lekker overkomt. Het dramagehalte bereikt meer dan op Anderson's debuut zijn hoogtepunt - wat mede te danken is aan de minimale bezetting piano/gitaar/cello - maar is eenmaal doorheen geslagen een welkome toevoeging aan ieders muziekcollectie.

Persoonlijk vind ik deze tweede zelfs sterker dan het debuut. Het dramagehalte wordt ondersteund door de minimale bezetting dat goed inspeelt op het drama aspect. Wat ik bij het debuut had is dat de bezetting te hip was voor Anderson's manier van zingen. Pas dan merk je het dramagehalte in negatieve zin. Maar bij Wilderness is dat dus helemaal niet aan de orde, hoewel ik over de houdbaarheid van de plaat nog enige twijfels heb. 4*