Ah, fijn dat deze er al op staat . Naja zoals ik al eerder vertelde, hoorde en zag ik dit bescheiden meesterwerk vanmorgen bij Vrije Geluiden en ik was erg verrast toen ik de samenwerking tussen Gary Lucas & Jozef van Wissem ondervond. Nooit eerder had ik gehoord van zowel Lucas als Wissem, dus ik wist niet wat ik verder kon verwachten van deze muziek. Ik weet echter nu dat Gary Lucas vroeger deel was van Captain Beefheart en dat zijn roots dus vooral liggen in blues - maar in een ander jasje. Zo ook The Universe Of Absence van wat ik er al van heb gehoord. De Nederlandse Van Wissem speelt op dit plaatje een Luit en Lucas een dobro-achtige gitaar. Dit tesamen zorgt voor een heel apart effect die ik nog niet eerder heb gehoord in andere muziek. Heel fijn om naar te luisteren. Het klinkt een beetje middeleeuws, met een nieuw sausje van blues, folk en eigenlijk nog veel meer genres. Of deze cd veelzijdig is betwijfel ik echter ten zeerste. Volgens mij klinkt het na een tijdje vrij herhalend, maar dat heb ik bij mijn eerste luisterbeurt nog niet kunnen ontdekken. Om een volledige mening te geven moet ik toch zeker even op zoek gaan naar dit plaatje - iets wat zowieso iedere muziekfanaat even moet doen. Dit zijn twee geniale muzikanten die de perfecte samenwerking vinden op deze The Universe Of Absence. Binnenkort dus hopelijk meer over Gary Lucas en Jozef van Wissem.

Oude robots uit de sloot halen. Het is maart vorig jaar geweest toen ik de Finse formatie Giant Robot opnieuw ontdekte. Alleen lovende woorden had ik over deze in Helsinki gevestigde groep die een gezonde dosis pop, r&b en electronic mengt met een vleugje hip hop. Een gewaagde combinatie als je het mij vraagt en Giant Robot is dan ook een van de weinigen die er verrassend goed mee wegkomt. Het slagen van deze combinatie heeft te maken met een wisselwerking tussen interessante instrumenten als een banjo en een fluit, en tussen de uiterst herkenbare stem van frontman Tuomas Toivonen. Dit alles zorgt voor een prachtig geheel dat zich de muziek van Giant Robot noemt. De genialiteit van de groep werd mij in 2005 al duidelijk toen ik voor het eerst in aanraking kwam met 33RPM Robotics, het debuut uit 1997 die in beperkte oplage alleen verkrijgbaar was op vinyl en nu gratis te downloaden is op de website van de band. Op dat debuut stonden sterke nummers als Nine Tons Of Wood en Running To Paradise, maar het waren Public=Shopping en Best Match die mij nog wel het langste bij bleven. Pas deze week probeerde ik het laatst verschenen album van de band, Domesticity, uit 2004. Meteen viel ik weer voor de charmes van leadzanger Tuomas Toivonen en de verfrissende sound van zijn band. Public=Shopping en Best Match hebben nog nooit zo fijn geklonken en ook Breaking Bones gaf het album een identiteit. Het album kabbelt naast de hoogvliegers rustig verder met nummers als Comfort en Last Snow, die sterk doen vermoeden dat je naar een relaxte loungeplaat aan het luisteren bent. Tel daarbij de zoete stem van Toivonen en de elektronische uitspattingen hier en daar op en je hebt een bijzonder divers plaatje.

Domesticity blaast een frisse Finse wind door hip hop door andere genres als electronic en pop verrassend te mengen. Het resultaat is een alleraardigst plaatje die op vele gebieden prima in elkaar steekt. Er zijn nog verbetering mogelijk, vooral op plaatsen waar het album een beetje lijkt dood te vallen met op het eerste gezicht wat saaie stukken als First Snow en Comfort. Pas wanneer je het album een paar keer hebt gedraaid besef je dat die nummers helemaal niet ''saai'' hoeven te zijn en juist dienen om even weg te dromen nogmaals onder de fijne stem van Toivonen. Dit plaatje verdient dan ook op zijn minst 3.5* en voor een album in dit genre is dat voor mij al best wel veel. Daar buiten gelaten zie ik dit album groeien naarmate het meer wordt gedraaid. Probeer het album eens uit, zou ik zeggen. Een aangename verfrissing.
Het wachten is nu alleen nog op de langverwachte opvolger van Domesticity die volgens de website begin volgend jaar zou moeten verschijnen. Ik houd Giant Robot in ieder geval goed in de gaten aankomende maanden.

Het is een tijd geleden dat een album bij de eerste luisterbeurten al zo weet te overtuigen als bij The Swell Season, van een uiterst opmerkelijk duo. Hij is frontman van de Ierse rockgroep The Frames en zij is een Tsjechische songwriter en actrice. Ik heb het hier over het duo Glen Hansard en Markéta Irglová - misschien wel het duo die ongemerkt dit prachtige album genaamd The Swell Season vorig jaar hebben uitgebracht. Een album dat bij mij wat terecht heeft gebracht. Nog nooit had ik van de twee gehoord en ook met de muziek van The Frames ben ik niet bepaald bekend. De verrassing was dan ook des te groter toen ik voor het eerst in aanraking kwam met The Swell Season. In een paar woorden omschreven is dit album magisch, droevig, vol emotie, dweperig en zo veel meer. Het is eigenlijk niet te vertalen in woorden, je moet het album zelf beluisteren wil je weten waar ik over praat. Over de ervaring die ik heb gehad bij het beluisteren van dit album. Ik kan je zeggen het een onvergetelijke reis is door de meest droevige seizoenen van het jaar - vaak alleen vergezeld door het gitaarspel van Glen Hansard en verdere piano- en vioolarrangementen. Vooral die laatste weten mij doen slikken. Bij elk nummer duiken de strijkers wel even op en vormen dan een eenheid bij het overbrengen van de emotie op The Swell Season. Dan komen de dweperige stemmen van Glen Hansard en natuurlijk Markéta Irglová. Soms ingetogen aanwezig en soms juist episch klinkend, met zowel vocale als instrumentale uitspattingen in bijvoorbeeld het nummer Leave. Alle nummers raken je diep van binnen en allemaal doen ze dat op een andere manier. Dat maakt dit plaatje zo onvergetelijk. De samenwerking tussen Glen Hansard en Markéta Irglová is zo intens, dat het je gewoon emotioneel weet te raken. Je zou bijna een traan laten voor dit prachtige album. De albumcover van The Swell Season laat je al dwalen door de ogen van Glen Hansard, maar de muziek zelf gaat nog verder. Het instrumentarium is klein en bescheiden gebleven, maar de (meestal) drie aanwezige instrumenten weten de boodschap achter de nummers geweldig te vertalen. Nee, alleen maar lof voor deze Glen Hansard en Markéta Irglová. Petje af voor het geweldige album The Swell Season.

Ik ga hier nog heel lang van genieten, dacht ik zo. Het weet me allemaal zo te raken en wekt zoveel emotie op, dat ik er gewoon zelf versteld van sta. Weinig hoor ik zulke diepgang in folkmuziek met zo weinig instrumenten. Weinig duo's zie ik dit doen. Ik zeg dat Hansard en Markéta Irglová elkaar voor het leven gevonden hebben. Ik hoop dan ook op een toekomstige tweede samenwerking tussen beide. Hoewel 4* voor dit album misschien wat laag lijkt, is het in mijn termen best hoog beoordeeld. Je moet daarnaast ook bedenken dat ik dit album pas van het weekend heb gevonden. Een hogere beoordeling zal vast en zeker nog wel volgen als ik het album nog meer heb beluisterd.

Disco, gospel, ABBA? Gonzales zit ons te stangen!

Oei, dit is een erg slechte plaat geworden. Al eerder spuwde ik gal over Working Together en had ik al vage vermoedens dat Working Together een goede weergave ging vormen van het album. En het is waar. Slow Down, bijvoorbeeld, is een flauw piano nummer met een vervelende saaiheid van een jaren '80 sound. De sax probeert het nummer naar een hoger niveau te tillen, maar het lukt amper. Theme from In-Between is dan weer een lied wat ik graag mag horen van Gonzales; heerlijk klassiek pianospel met een vintage beat erdoor heen en vooral geen zang. Dit wil ik horen van Gonzales, een mix tussen Solo Piano en Gonzales Uber Alles. Unrequited Love is dan vervolgens weer een nummer wat ik niet blij van word, ook ik als songfestival-liefhebber. Want wat we hier horen is een mix van ABBA, hele flauwe songfestivalkitch en herhalende teksten. Waar haalt de jongen toch iedere keer deze grapjes vandaan? Map of the World borduurt nog even verder op deze stijl in een slow piano nummer met een aanvankelijk minder fout kitchgehalte over zich. Modalisa spreekt me dan weer veel meer aan. Het teert weer een stukje verder op Theme from In-Between met mooi pianospel, wederom geheel instrumentaal en met leuke belletjes en een vollere sound van Solo Piano (mede door de andere instrumentjes die hier om de hoek komen kijken). Apology is vervolgens één lange adem, met een continue bas en wat synths er door heen. Niet geheel onaardig en zeker beter dan Let's Ride. Hier zit Gonzales ons gewoon weer te stangen. Een uiterst iritante disco nummer met vrouwelijke vocalen, synths en de piano. Disco?! Laat deze plaat snel voorbij zijn, I Says. C Major is weer de gewoonlijke kost bij een Gonzales album, al heeft hij het net iets anders aangepakt dan op Gonzales Uber Alles. Ditmaal gewoon een piano en wat gehum. Prima, erg mooi gedaan nog. Tot slot nog een draak van een nummer: Singing Something. Het nummer drijft op de vocalen onder een zachte piano begeleiding. Maar het gaat werkelijk nergens naar toe en is al helemaal geen waardige afsluiter.

Ik stop in ieder geval met het draaien van deze slechte Gonzales plaat. Ik mis een Gonzales Uber Alles met de hiphop invloeden en ik mis Solo Piano met de prachtige piano partijen. Het was leuk geweest als Gonzales beide had kunnen combineren, maar alleen de nummers Theme from In-Between en Modalisa weten de wens te vervullen. De rest van dit album is zorgeloze muziek geworden. Disco, gospel, ABBA? Gonzales zit ons te stangen! Een magere 2* voor mij.

Dit is inderdaad een verrassend plaatje geworden. Guillemots weet namelijk al jaren hun draai niet te vinden. Het debuut Through the Windowpane bevat erg fijne popliedjes, maar Red ging dan weer een heel andere kant op. Dat album is hip, fris, opzwepend, pakkend en toegankelijk; hetgeen fans van het debuut niet echt aansprak. Ik kon er van genieten, dit in tegenstelling tot Walk the River (dat overigens wel goed ontvangen is op MuMe). Walk the River voelt aan als een geforceerde herhalingsoefening; de inspiratie is even op en dat kan natuurlijk niet bij een band als Guillemots. Daarom besluit de band met een uniek project te komen, waarvan Hello Land! een eerste onderdeel is.

Guillemots wil namelijk in één jaar vier platen uitbrengen. Ik neem daarbij aan dat ieder album zich bindt aan een seizoen. Geldklopperij? Nee hoor; de platen worden voor een kleine 8 pond aangeboden en dan heb je toch driekwartier aan luisterplezier. En luisterplezier it is. Folk past goed bij Guillemots, waardoor dit mogelijk het beste album van de band is tot nu toe. Nummers gaan geregeld over de zes minuten heen, wat de nodige diepgang en 'plottwists' met zich meebrengen. Southern Winds raakt een gevoelige snaar, waar vooral The Norwegian Flute Ensemble en Jaren Horn Musikkforening voor zorgen. Een epische folk/popplaat wordt het hierdoor. Outside is dan weer opzwepend en zomers.

Guillemots is weer back in the game en mijn tip is om de volgende drie platen goed in de gaten te houden!