Ik als KT Tunstall liefhebber kon me wel vinden in het 2003 verschenen album Laughter Trough Tears van de Engelse groep Oi Va Voi. Oi Va Voi staat bekend om haar alternatieve jazz- en wereldmuziek met invloeden van klezmer (de band heeft ook een Joodse oorsprong), Oost-Europa en dance. Een combinatie die altijd anders en verrassend uitpakt, merkte ik gebaseerd op mijn luisterbeurten van Laughter Trough Tears. De zang op het plaatje werd verzorgd door Kate Tunstall, die natuurlijk vooral bekend is geworden met haar eigen solocarrière. De geweldige zang en muziek zorgden een paar jaar terug voor een ijzersterk album, wat een mogelijk volgend album moeilijk zou kunnen overtreffen. Als je dan ook nog hoort dat dit volgende album zonder onze Kate is, dan begint de moed al snel te zakken. Toch begin ik aan het gelijknamige album en om meteen maar met de deur in huis te vallen: Het valt me zeker niet tegen. De Balkan en klezmer invloeden zijn zoals vanouds weer lekker aanwezig en voelen vertrouwd aan. Kate Tunstall heeft plaats gemaakt voor zangeres Alice McLaughlin en hoewel ik Kate erg mis kan ik leven met de keuze van Oi Va Voi om McLaughlin de plaat te laten vertolken. Ze doet het erg goed en weet het plaatje naar een ongekende hoogte te tillen. In de eerste instantie lijkt het album wat in te zakken met de wat rustigere nummers als Dissent en Balkanik, maar als je het nieuwe album wat verder ontdekt dan worden juist die rustige nummers aangenaam om naar te luisteren. Het neemt natuurlijk niet weg dat ik wat meer up-tempo nummers had willen zien, maar ik moet eigenlijk niet klagen. De Amerikaanse folk- en wereldband Beirut wordt vaak vergeleken met Oi Va Voi, maar naar mijn mening is dat appels met peren vergelijken. De twee verschillen nog behoorlijk, hoewel ik zeker denk dat liefhebbers van Beirut deze Oi Va Voi kunnen waarderen. Maar ik moet Beirut's Gulag Orkestar toch bekronen als beste gipsy-, balkan-, folk- en wereldband.
Voor nu 3,5* en waarschijnlijk een van de betere zomer '07 albums.

Wow, nu begrijp ik pas waarom zanger Danny Elfman steeds meer last van zijn oren kreeg in zijn Oingo Boingo-periode! Deze gasten rocken namelijk gewoon de pan uit! Ik heb op mijn computer allemaal losse nummers staan, maar die allemaal tien jaar eerder afspelen dan deze Farewell cd. Toen leek het allemaal nog gaanbaar, maar ik wist niet wat ik hoorde toen ik de eerste cd van Farewell in mijn cd-speler stopte. Vooral de eerste cd is de stevige rockkant, die je de haren omhoog laat vliegen. Er wordt een dikke knipoog gemaakt naar de stoere rockbandjes van vroeger - waaronder natuurlijk The Rolling Stones, maar het is toch echt de band zelf die haar eigen sfeer weet te creeeren: De Boingo-sfeer. Geweldig! Dit is zo'n diverse band die op deze Farewell echt alles laat horen en die echt een kroonjuweel is op al het werk van de band. Van ultra-harde rock Burn Me Up tot het sprookjesachtige Cinderella Undercover en van het sexy nummer Wild Sex (In The Working Class) tot het clowneske Nasty Habits. Elke fan van rock kan hier zijn hartje ophalen. Het is vooral het instrumentarium dat telkens weer doet verassen. Het hele team is er bij geroepen; trompetisten en saxefonisten die geregeld een solo krijgen toebedeeld, de bescheiden accordeonspeler bij nummers als We Close Our Eyes (die ook de sfeer weet op te roepen van die heerlijk zeemansliederen) en natuurlijk de geweldige gitaarpartijen/solo's van een van de beste gitaristen Steve Bartek. Kortom een groot twee en een half uur durend (!!!) spectakel deze Farewell van Oingo Boingo. Pas nu merk ik hoe erg we deze band gaan missen. Voor dit wonderschone plaatje een dikke 4,5* die hoogstwaarschijnlijk zal uitgroeien tot een 5* en natuurlijk tot een van mijn beste platen. Mijn tip: Haal dit plaatje zo snel mogelijk in huis!

Om meteen maar met de deur in huis te vallen: Wonderschoon is dit plaatje. Ik had werkelijk nog nooit gehoord van deze Francoise en de verrassing was dan ook des te groter toen ik La Femme Chocolate voor het eerst hoorde. Met J'traîne des Pieds opent het album namelijk met een magistraal en vrolijk nummer die je doet denken aan de Franse wijngebieden, bewoond door oude Franse mannen. Je weet wel - het beeld dat je krijgt door te kijken naar de Paturain-reclames. Olivia Ruiz zet door op deze ambachtelijke sfeer van leven; lekker vrolijk, onbedwongen, fris en lekker zomers. Dit alles gezongen in het Frans. En als Olivia Ruiz je niet kan verleiden met haar prachtige Franse chansons, dan doet ze het wel met haar spaanstalige nummers. Ze blijkt uitermate goed over die taal te beschikken, evenals Engels in het nummer I Need a Child - met het sexy Franse accent erbij. La Femme Chocolate springt alle kanten op. Van hemelse epiek in La File Du Vent met dromerige draaiorgels en luide blazers tot engelachtigheid in het titelnummer La Femme Chocolat, gevestigd met een eenzame bezetting die steeds iets verder wordt uitgebreid met strijkers en tierenlantijnen. Nergens slaat Olivia Ruiz echt de plank mis en nummer na nummer weet ze je te verrassen met een divers instrumentarium en natuurlijk haar prachtige Franse stem. Te bedenken dat ze ontdekt is in het muziekprogramma dat bij ons Idols heet. Maar bij ons rolt daar altijd een smerig commercieel album uit - wat hier totaal niet aan de orde is. Wanneer je je ogen sluit is het mogelijk om bijna alle landen te bezoeken die je wilt. Ik ben al in Spanje, Frankrijk en Italie geweest. Met het deprimerende weer momenteel is dit het ideale middel om de zon terug in je huis te halen! Absolute hoogtepunten zijn Quijote, La Femme Chocolat en I Need A Child. Voor nu een dikke 3,5* - hopelijk uitgroeiend tot 4* en misschien 4,5*. Mijn advies lijkt me duidelijk: Proef dit Franse kaasje