Op het nieuwe politiek getinte soloalbum van Matt Ward, bekend als M. Ward, horen we weer een interessante kant van zijn muziek. Op zijn laatste album Post-War laat hij zich uit over de Amerika/Irak- situatie om zo de ''mind-set'' van vele Amerikanen te veranderen. Eigenlijk net zoals de muziek uit de jaren 1940 en '50, de post-war muziek genoemd, ook al deden. Ward put daar dan ook zijn grootste inspiratie uit - overigens ook duidelijk hoorbaar. Hoewel ik zijn nummers meerdere keren moet draaien voordat ik de onderliggende boodschap doorkrijg, straalt de algemene sfeer gek genoeg wel dat oude en herkenbare gevoel uit. Het resultaat is een plaatje dat eigenlijk na de eerste paar luisterbeurten al goed in het gehoor gaat liggen. Het gaat er soms lekker ruig aan toe met bijna een oorlog aan zowel piano- als gitaarpartijen, bedrukt door roffelende drums in bijvoorbeeld het tweede nummer van Post-War, To Go Home. Maar het kan echter ook andere kanten op gaan, zoals in het nummer Chinese Translation waarin we getuige zijn van puik gitaarspel in een bijna country-achtig folknummer. Dan vergeet ik ook nog die herkenbare en rauwe stem van Ward, een stem die als geen ander past bij deze muziek. Rauw en donker, maar toch optimistisch getint. Doe dat maar eens na. Het totaalpakket is Post-War geworden, waarop M. Ward goede nummers laat horen - zowel tekstueel als op muzikaal gebied. De politiek getinte nummers gaan er waarschijnlijk bij de Amerikanen niet zo lekker in, maar mij weet het zeker aan te spreken. De klassieke sfeer komt snel naar boven en wordt alleen maar versterkt door gitaren en strijkers gedompeld in een sfeer van oude protestliederen. Erg mooi.

Ik kan echt genieten van een plaatje als dit. Je wordt in het begin in het diepe gegooid met Post-War, maar het wordt al snel duidelijk waar Ward naar toe wil. Hier en daar is de spanning soms een beetje ver te zoeken en blijft het in sommige delen van dit album wat hangen kwa niveau. Het blijft voor mij een album die je zo af en toe op zet om er goed van te genieten. Daarom misschien de lage score 3*. Misschien moet ik er toch meer naar luisteren. In dat geval zal mijn beoordeling snel stijgen. Wordt vervolgt dus!

Het was de albumhoes van Saturdays = Youth, de laatste plaat van M83, alias Anthony Gonzales, die mij deed fantaseren over de algemene sfeer die dit album zou kunnen hebben. De albumhoes voorspelt een dromerig en zomers album en aan het openingsnummer You Appearing te horen gaat die voorspelling nog aardig op ook. De plaat opent met vele dromerige pianoklanken, om even later te worden ondersteund door zweverige synths en herhalende vocalen. Maar nog voordat je in een dromerige roes belandt, wordt je opgeschrikt door alweer het volgende nummer van de plaat, Kim & Jessie, de derde single van Saturdays = Youth. Vreemde dolfijnachtige klanken vullen de woonkamer en brengen een uptempo ritme met zich mee. De elektronische synth pop van M83 heeft bij vlagen wat weg van Air en we weten allemaal dat die band moeite heeft om het genre levendig te houden na het toch wel teleurstellende Pocket Symphony.

Saturdays = Youth heeft ook haar ups en downs. Zo bevat de plaat het prachtige Up!, een midtempo song met een heerlijk heldere vrouwenstem die werkelijk het beste uit M83 naar boven haalt. Ook Couleurs, de eerste single van het album, weet keer op keer te intrigeren. Maar zoals eerder aangegeven heeft Saturdays = Youth ook haar serieuze dipjes. Een voorbeeld daarvan is het ergerlijke en eindeloze slotnummer Midnight Souls Still Remain. De bijna twaalf minuten durende song bevat steeds hetzelfde synthesizer loopje die tot in den treure wordt herhaald. Twaalf minuten lang worden we vermoeid door Gonzales die ongetwijfeld de repeatknop van zijn synthesizer heeft ingedrukt en zelf een kwartier lang de benen heeft gestrekt. Totaal geen waardig einde voor een album dat toch al niet baanbrekend is. De negatieve gaten van dit album worden opgevuld door een paar aardige nummers, die als geheel een redelijk album vormen. Een album waar goede en slechte nummers een evenwichtige verhouding tot elkaar hebben kunnen vinden.

Saturdays = Youth is dus een gematigd album geworden, waar niemand echt van wakker zal liggen. De plaat bevat haar aangename momenten, maar nooit horen we een sterk spelende M83. Toch jammer, want M83 kan vast wat beter. Ik word in ieder geval achtergelaten met een matig gevoel in de onderbuik. 3* om mee te beginnen.

Big
Macy Gray
Genre: Soul, R&B | Release: 27/03/07
Score: 3,0*

De nieuwe Macy Gray. We hebben er ruim vier jaar op moeten wachten, maar binnenkort is het eindelijk zover en brengt de soulzangeres haar nieuwe album Big uit. Tijd om groots uit te pakken dus.

Macy Gray is tegenwoordig een begrip geworden in de Amerikaanse soulmuziek. Haar herkenbare stem is duidelijk haar trademark geworden door de jaren heen, maar daar lijkt niemand zich aan te storen. De down-to-earth soulzangeres brengt vier jaar na haar vorige album The Trouble With Being Myself eindelijk haar vierde studioalbum uit onder de simpele naam Big. Ondanks de simpele titel, doch schitterende albumcover, pakt Macy Grey wel degelijk groot uit. Allereerst wordt ze in een aantal nummers bijgestaan door andere artiesten als Fergie, Will. I.Am en Natalie Cole. Echter heeft zij al deze artiesten natuurlijk niet nodig want Gray weet zeker weer haar mannetje te staan. Het begint al met het openingsnummer Finally You Made Me Happy die meteen de toon weet te zetten voor de rest van het album. Haar heerlijke en herkenbare soulstem vult binnen no-time de woon-kamer met prachtige klanken. Haar stem neemt af en toe buitengewone proporties aan, waarin we horen hoe hoog het bereik van Gray's stem wel niet is. Echter wordt dit nooit over-the-top gebracht en ze weet precies de grens te vinden. Het album bevat twaalf nummers die in de meeste gevallen erg goed zijn uitgewerkt. Het totaalplaatje is precies zoals we van haar mogen verwachten. Hier en daar mist het misschien wat vernieuwing, maar dat lijkt totaal niet van de orde als je Big draait. Ook de houdbaarheid is een discussiepunt, maar wederom is dit te overzien. Bij zo'n pracht van een soulplaat mag niemand hier over klagen.

Conclusie:
Dit moet een van dé comebacks worden van 2007. Of Big van Macy Gray dat uiteindelijk gaat waarmaken zal de tijd uitwijzen. In ieder geval zijn de ingrediënten voor een topplaat alom aanwezig. Duidelijk is echter nog steeds dat Macy Gray een van de beste soulzangeressen van dit moment is.

Meer >>

Madrugada, alleen de naam is al geheimzinnig. Ik heb maar liefst drie keer moeten zoeken op de naam, gezien ik het iedere keer verkeerd had gespeld. De uit Noorwegen afkomstige jongens maken het er ons niet makkelijk op. Onlangs verraste ze mij met het openingsnummer van hun in 2005 uitgegeven album The Deep End, The Kids Are On High Streets. Het nummer klonk vrij bekend maar wat dat bekende was, daar kon ik mijn vinger niet opleggen. Het klinkt misschien gek als ik zeg dat dit de Noorse De Dijk is. De stem toont overeenkomsten en ook de mid jaren '90 pop- en rockmuziek zijn van gelijke aard. Dat verklaard misschien ook waarom deze muziek eigenlijk niet eens zo heel vernieuwend is voor de popmuziek. Zo vinden we weinig innovatieve nummers en worden we nooit verrast met diepgaande lyrics of spannende gitaarrifs. Nee, het blijft allemaal op een bepaald niveau hangen, een niveau die niet spanend te noemen is maar die wel degelijk lekker weg luistert. Hier en daar wat leuk klinkende bongo's en andere kleine frutseltjes en een overdaad aardige gitaarpartijen en aanstekelijke drums. Zeker zo slecht nog niet allemaal, maar ik heb de uitvoering elders beter gezien. Zanger Sivert Høyem, bassist Frode Jacobsen en gitarist Robert Burås laten op The Deep End aardige popmuziek met hier en daar lichte rockuitspattingen horen die op een donderdagavond best te verteren zijn. Eigenlijk niets meer en niets minder. Madrugada heeft al meerdere keren Nederlandse podia betreden waaronder Lowlands en Pinkpop, maar het is de heren nog steeds niet gelukt om echt door te breken buiten hun thuisland. Misschien komt daar binnenkort verandering in nu er een nieuw album in de steigers staat.

Dit album is leuk, maar weet nergens te verrassen. Pop- en rockmuziek die we ergens anders in betere uitvoering hebben gehoord. Zoals ik al zei heeft het wat weg van de Nederlandse De Dijk, maar ook van pakweg Live en andere soortgelijke bandjes. Madrugada is als band in een hokje te plaatsen en dat is zeker niet positief op te vatten. Hoewel ik erbij moet zeggen dat dit album nog langer moet blijven doordringen, krijg ik al een goed beeld van The Deep End in haar geheel. Voor nu dus een krappe 3*. Of dat zal stijgen of juist gaan dalen, dat zal de toekomst zeggen.

Ik neem aan dat je de single Your Love Alone Is Not Enough met Nina Persson bedoeld? Die vind ik juist helemaal te gek - omdat die zo in mijn kop blijft hangen. De geweldig mooie stem van Nina en het rockachtige fanatisme van Manic Street Preachers wisten mij vanaf de eerste keer dat ik de clip op MTV zag te overtuigen. Ik ben dus ook op zoek gegaan naar deze Send Away the Tigers, maar die viel me erg tegen. De single vertegenwoordigt helemaal niet dit album. De sound ligt gewoon heel anders, veel fijner. De rock wat ik op Send Away the Tigers lijkt nergens heen te gaan en het gaat alle kanten op naar mijn mening. Ik heb nog geen abstract punt gevonden. Volgens mij is er nu ook weer een nieuwe single, maar ook die kan me niet aanspreken. De combinatie Send Away the Tigers en Nina Persson had ik om eerlijk te zijn veel meer willen zien. Nergens vind ik deze sound terug - niet op Send Away the Tigers, niet op A Camp (het soloproject van Nina Persson) en ook niet echt het werk van The Cardians. Erg jammer. Als het aan mij had gelegen had Nina Persson definitief mogen intrekken bij Manic Street Preachers, dan hadden we pas een mooi album gehad. Maar zo had het helaas niet mogen zijn. Dit album kan ik gewoon niet echt waarderen en ik ben om de tuin geleid door de single. Toch jammer maar meer dan een 2* krijg ik hier geloof ik niet uit. Wel mijn respect voor de single natuurlijk.

Ik ontdekte vandaag overigens nog twee extra bonusnummers op de CD. Twee remixen van Primadonna (Benny Benassi en Kat Krazy).

Voor de rest toch wel een leuke plaat, de nummers blijven erg in je hoofd hangen. Bij een eerste luisterbeurt vond ik dit een verschrikkelijke plaat (wat heb ik nu weer blind aangeschaft??), zeker omdat mijn eerste kennismaking met Marina (I Am Not A Robot) gewoonweg fantastisch was. Het debuut sloot daar goed op aan, met eigenzinnige popliedjes. Electra Heart is iets simpeler van opzet, de liedjes zijn wellicht een beetje dertien in een dozijn om nog maar niet te spreken over de teksten. Soms tot vervelend aan toe ("liquor, liquor lips").

Opmerkelijk is dat sommige bonusnummers beter zijn dan het reguliere materiaal. Radioactive (overigens geproduceerd door DJ Chuckie) had best een plekje mogen krijgen op het reguliere album en ook Sex Yeah en Buy the Stars zijn eigenwijs en speels. Je krijgt geen spijt dus als je de deluxe versie koopt (met een viertal ansichtkaarten).

Vermakelijk plaatje. De muziek is volkomen inwisselbaar met dat van een willekeurige soortgelijke zangeres, maar zolang je het enkel bij Marina houdt zal dat geen probleem zijn. Laat Lady GaGa, Lana Del Rey of Madonna dus even voor wat ze zijn.

Maroon 5. Het is de afgelopen paar jaar een fenomeen geworden in muziekland. Ze scoorde veel hits als Harder to Breath en This Love. Ik heb weinig zo erg genoten van een debuutalbum als die van Maroon 5's Songs About Jane. Helemaal grijsgedraaid heb ik het. Ik heb het album dan ook bekroond met 4,5 sterren voor dit prachtige album. Sinds die tijd heb ik een zwak gehad voor Maroon 5 en ik kon dan ook niet wachten op deze nieuwe It Won't Be Soon Before Long. We hebben er maar liefst vijf jaar op moeten wachten en de verwachtingen waren dan bij iedereen ook hoog - misschien te hoog. En toegegeven waren mijn verwachtingen ook best wel hoog. Het blijft toch altijd de ''moeilijke tweede'' zoals vaak gezegd wordt. Het deed me dan ook wel een beetje pijn om te horen dat de heren van Maroon 5 voor een hele andere aanpak hebben gekozen voor It Won't Be Soon Before Long. Toen Adam Levine voor het eerst sprak over het album hield ik mijn hart vast. Zijn woorden over het album ,,It's going to be ''sexier and stronger" gaining inspiration from iconic 80s artists such as Prince, Shabba Ranks, Michael Jackson and Talking Heads" waren nu ook niet bepaald gerustellend. Toen ik dan ook voor het eerst de single Makes Me Wonder hoorde moest ik toegegeven toch even slikken. De jaren '70 en '80 waren prominent aanwezig met de funky gitaarrifjes. Alleen de stem van Levine deed nog enigszins denken aan Songs About Jane - vertrouwd en vriendelijk. Toch moest ik het album aangeschaffen, want nieuwsgierig was ik toegegeven wel een beetje geworden na die best wel lekkere en funky single. Mijn eerste luisterbeurt deed mij vrij weinig en had niet meteen het pakkende effect dat Songs About Jane een kleine twee jaar geleden wel had. Het was pijnlijk te lezen dat iemand ook de vergelijking trekt met Justin Timberlake, al helemaal omdat hij misschien wel gelijk had. Timberlake's muziek kan mij niet zo aanspreken. Gelukkig vallen de gelijkenissen nog aardig te overzien. Het heeft inderdaad wat weg van de zanger, maar gelukkig laat Maroon 5 zien dat de band ook haar eigen invloeden nog steeds laat horen. Na wat meer luisterbeurten van It Won't Be Soon Before Long begon de muziek toch wat meer door te dringen. Ik neurie al zacht mee en kan veel nummers erg waarderen. Makes Me Wonder vertegenwoordigt heus niet de hele cd - het gaat best nog wel lekker veel kanten op. Wat te denken van de geweldige gitaaruitspatting halverwege het nummer Kiwi? Prachtig en erg leuk voor de afwisseling. Het deed me nog het meest denken aan Make It Soon van A-ha's laatste plaat Analogue, maar dat terzijde.

Tegenwoordig vlieg ik door de nummers heen en het lijkt maar een trip van luttele minuten - hoewel de cd toch zorgt voor bijna drie kwartier aan muziek. Dat is een goed teken zou ik zeggen, maar of dit nu mijn droomalbum zou worden... Ik denk het niet. Maroon 5 weet wel beter denk ik. Zouden ze nog teruggrijpen naar hun oude sound? Ach het zou mij niet zoveel uitmaken. Ik kan namelijk erg genieten van beide albums. Toch is het debuutalbum Songs About Jane iets lekkerder dan deze It Won't Be Soon Before Long, maar dat neemt niet weg dat ik het beoordeel met een dikke 4*. Ik zeg; well done.

Ben dit album nu weer aan het beluisteren en het valt me als eerste op dat er nog geen enkel bericht is geplaatst bij Megan Mullally's Big As A Berry. Zeker weinig Will & Grace fans . Ik heb dit album namelijk aangeschaft gezien ik dus wel groot fan ben van Will & Grace. Ik was aangenaam verrast toen uiteindelijk het pakketje in de brievenbus verscheen. Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten van Megan Mullally (Karen in W&G) en had weinig kunnen horen op het internet. Het album bevat, zoals je waarschijnlijk al hebt gezien aan de tracklist, bekende klassiekers van bijvoorbeeld Randy Newman (Lonely At The Top), Tom Waits/Kathleen Brennan (Take It With Me) en John Lennon/Paul McCartney (Bathroom Window). Dit alles heeft Megan Mullally samen met Supreme Music Program omgetoverd tot een prachtig klassiek/jazz-achtig fenomeen. De scherpe stem van Mullally in de tv-series heeft plaats gemaakt voor een fijne zacht, doch ijzersterke stem die alle barrieres doorbreekt. Een uitermate sterk album die mij nooit terleur heeft gesteld. Één puntje van kritiek kan het scharige content zijn; de totale tijdsduur had wat langer gemogen (de cd blijft hangen op iets meer dan 38 minuten) en het gebrek van een boekje bij dit album is naar mijn mening ook wel een aardig gemis. Maar ach, dit alles kan natuurlijk nooit deze prachtige cd overschaduwen. Een prima aanrader dus!

Niets meer toe te voegen aan onderstaand stukje. Dit gevoel kan ik alleen maar bevestigen. Door systematisch de albums van Sub Pop af te gaan, kom je dit soort mooie muziek wel eens tegen. De afbeelding op de hoes schetst al een goed beeld van de muziek. Lekker loom, met zeer fijne zang van Denise. Het lage gemiddelde heeft denk ik te maken dat nummers bij een eerste luisterbeurt wat op elkaar lijken, waardoor het geheel wat saai en nietszeggend wordt. Dreampop is wat dat betreft sowieso een genre waar je even doorheen moet bijten, maar heb je eenmaal door wat het inhoudt dan is er geen weg meer terug. Ik ben in ieder geval happig om meer van dit soort plaatjes te absorberen.

Een goede tip daarbij voor Illum Sphere is daarbij dan Something van het Amerikaanse duo Chairlift. Deze recente verschenen plaat gaat ietsjes meer de popkant op, maar het rammelt lekker, swingt en wordt eveneens voortgestuwd door een zachte vrouwenstem.

Helemaal met je eens. Letter from Egypt miste echt wat ballen en soms sprongen de vullingen spontaan uit mijn tanden. Ook dat Christelijke tintje ging mij wat tegenstaan ('Send me God, send me an Angel'). In die zin vind ik Out of My Hands een stap in de goede richting. De plaat leunt sterk tegen het laatste album van A-ha aan, Foot of the Mountain, maar is zoals gezegd iets toegankelijker en zit wat simpeler in elkaar. Het elektronische jasje, af en toe met zeer fijne (euro-)beat, is aanstekelijk en ik betrap me regelmatig op het luid meeneurien bij een aantal verslavende nummertjes. When I Reached The Moon steekt daar wat mij betreft bovenuit. Al met al een prima plaatje dus.

Ik heb ooit eens een stukje gelezen over Motion City Soundtrack. Ze wisten deze band heel goed te omschrijven - iets wat neerkwam op de ''gays van de punkscene''. Vertaalt in de muziek brengt dat een merkwaardig combinatie met zich mee. Een lage instapdrempel voor mensen die niet zo van punk houden of punk voor een jonger publiek - ik ben er niet uit. Maar een andere doelgroep wordt onbewust gezocht met Commit This To Memory. Zoals ik al zei is het album een instapdrempel die je kunt maken als je een beginnend punker bent. De hier en daar mellowtracks opgevuld met de iets ruigere nummertjes zijn leuk, maar nooit ruig. Gelukkig ben ik niet op zoek naar harde punk, want dan zou ik wel ergens anders aan het zoeken zijn. Nee, Motion City Soundtrack brengt rock met een vleugje punk die naar mijn mening alleraardigst is. Herkenbare rifjes en melodietjes die al snel mee te neurien zijn - op zijn tijd erg lekker allemaal. Commit This To Memory is een plaatje die je zo af en toe eens moet draaien. Het wordt namelijk al snel representatief, maar zo af en toe kan zeker geen kwaad. Ik vind dit album dan ook een dikke 3,5* waard. Binnenkort zal ik eens even het nieuwe album uitchecken - kijken wat dat ons nu weer zal gaan brengen.