Review: The Lake House OST
Momenteel is de romantische-dramafilm The Lake House in de bioscopen te zien. Bij deze film hoort een soundtrack die zowel een score bevat als een vijftal artiesten die pop- en rocknummers laten horen. Als de soundtrack zo goed is als de film, heeft deze niets te vrezen.

The Lake House is een nieuwe bioscoopfilm met Sandra Bullock, Keanu Reeves en onze eigen Willeke van Ammelrooy als de moeder van Kate Forster (Bullock). De dramafilm gaat over een eenzame arts die ooit eigenaresse was van een huisje aan een meer. Zij heeft dit huisje verkocht aan een drukke architect, aan wie zij liefdesbrieven begint te schrijven. En van het één komt het ander wat zorgt voor een film met ongewone romances en een kleine dossis drama. Zelf heb ik de film nog niet bekeken en eigenlijk is dat een schande aangezien ik een groot fan ben van Sandra Bullock.
De soundtrack, echter, heb ik al aan een gehoortest kunnen ondernemen. De OST bevat een gedeelte met pop- en rocknummers van vrij bekende artiesten en een gedeelte met de score van de soundtrack. Van mij hadden
ze de vijf pop- en rocknummers van onder andere Eels, Nick Drake en Paul McCartney makkelijk achterwegen kunnen laten, want in feite is de film gebaseerd op de prachtige score. En zo zou het ook moeten zijn want ik heb persoonlijk nog nooit zo'n mooie soundtrack gehoord. Geen nerveuse troms, maar alleen heerlijke zachte melodieëen die zorgen voor de prent die deze film eer doet.

Conclusie:
Ik moet zeker toegeven dat The Lake House de beste score heeft die ik ooit voor een andere film heb gehoord. Helaas is het scoregedeelte van de cd wat aan de korte kant, wat de schamele speelduur brengt op iets boven de dertig minuten. Daarbij is nog niet het gedeelte opgeteld van de artiesten die ook nog op het album te horen zijn, maar die vind ik persoonlijk niet de moeite waard en voegen weinig tot niets toe aan de filmsoundtrack.

Toen ik dit plaatje vandaag voor het eerst beluisterde, viel mij op hoe puur Hitchcock dit keer is gebleven. De liedjes klinken doordacht, vol van geluid en er wordt mede door de grote rol van de cello een fijne sfeer neergezet. Een goed voorbeeld van deze pure sfeer is de Noorse cover van Goodnight Oslo van het gelijknamige album uit 2009.

Ik vroeg mij af waarom Hitchcock in geen jaren meer zo puur heeft geklonken en kwam tot de conclusie dat door de bijdrage van The Venus 3, liedjes in het verleden veel te poppy klonken. Te gemaakt en te simpel van opzet. In mijn ogen halen Olé! Tarantula (2006), Goodnight Oslo (2009) en Propellor Time (2010) dan ook (nu al) niet het niveau van Tromso, Kaptein.

De man heeft inmiddels een betere Venus 3 gevonden in achtergrondzangeressen Jennifer Macro en Lucy Parnell. Zij zijn ook voor een groot deel verantwoordelijk voor de sfeer op dit album. Op Tromso Kaptein dus veel akoestische liederen, aangevuld voor vrouwelijke vocalen en een dominerende cello. Pop heeft nu meer plaats gemaakt voor folk, al blijft het geluid herkenbaar door de karakteristieke stem van Hitchcock. Een aanrader voor degenen die vonden dat de afgelopen drie platen het 'net niet' waren....

Nou, ik zal hier maar eens een berichtje bij zetten dan maar. Heb het album een aantal weken geleden binnengehaald, maar daar lijkt twee weken na die aanschaf niets meer van merkbaar. Dit plaatje bevat erg lekkere rocknummers die zelfs een dansbare achtergrond hebben. Op dat vlak dus niets te klagen. De houdbaarheid echter van dit plaatje, houdt wat te klagen over. Na een tiental luisterbeurten is de genialiteit van de nummers er wel weer af en kan mij in ieder geval niet langer meer bekoren. Daarnaast zijn sommige nummers gewoon irritant, waaronder Are You Nervous? die erg doet denken aan een fout gospelrock nummer. Nogmaals het album bevat prima nummers, maar ik persoonlijk heb het allemaal wel gehoord na een aantal luisterbeurten. Toch moet ik nog twisten hoeveel sterren ik dit album ga geven, maar dat zal waarschijnlijk tussen de 2,5 en de 3,0 liggen.

Want, Two... Het was het laatste album uit het tweeluik ''Want'' met als voorganger Want, One. Ik was helemaal verkocht van Want, Two toen ik dit plaatje voor het eerst hoorde. Eigenlijk was het Hallelujah, de cover van Leonard Cohen's nummer, waarmee het allemaal begon. Zijn stemgebruik is werkelijk prachtig en het is dan ook door de jaren heen de stempel op zijn naam geworden. Velen vinden het prachtig, voor andere komt het zeikerig over. Ik hoor bij ''die velen'' die helemaal weg zijn van zijn stem. Met Want, Two liet de Amerikaanse singer/songwriter Rufus Wainwright een plaatje horen die zich afzette tegen de hedendaagse muziekcultuur. Het eindproduct is een prachtig album waarop we getuige zijn van een aparte manier van nummers schrijven. Zijn nummers zijn episch, met veel muzikale bombast versterkt door meestal een heel orkest. Het geheel klinkt prachtig en zweverig en is gedreven door Wainwright's wondermooie stem. Mijn pret kon niet meer op toen Wainwright zijn vijfde studioalbum Release The Stars een paar maanden geleden uitbracht. Misschien had ik er te veel van verwacht... Het album kon niet mijn hoge verwachtingen waarmaken en Release The Stars wist maar matig te overtuigen. Het album is verre van slecht, maar kan ook zeker weer niet tippen aan het in mijn ogen geweldige Want, Two -album. Het album bevat zeker ook prachtige hoogstandjes als Do I Disappoint You en de nog mooiere pianoballade, en tevens single van het album, Going To A Town. Naar mijn mening is Release The Stars net iets té bombastisch geworden, iets te hevig. Bijna metal voor klassieke muziekliefhebbers. Misschien een overdreven vergelijking, maar zo kijk ik er tegen aan. Ik greep terug naar Want, Two, sterk overwegend om Want, One ook in huis te halen. Toen ik deze Want, One laatst in de winkel zag liggen voor een maatschappelijk prijsje heb ik het dan ook meteen gekocht. Want, One grijpt gelukkig weer terug naar haar opvolger (eigenlijk andersom dus) met het voorschotelen van uiterst lekkere nummers. De bombast is weer teruggedrongen tot een aangenaam niveau en het neuriegehalte juist weer verhoogd. Geef mij volgende keer maar een Want, Three!

Want, One is bijna net zo sterk te noemen als Want, Two naar mijn mening. Wainwright blijft in dezelfde stijl voortboorduren, terwijl Release The Stars toch enigszins afwijkt van het tweeluik - in negatieve zin. Hoewel ik Release The Stars toch een dikke 4* heb gegeven, ga ik voor Want, One ook over deze streep. Welliswaar is dit album beter, maar voordat ik dit album hoger ga geven moet het zich nog iets langer in mijn cd-speler bevinden. Dan zal ik een 4,5* overwegen, want dit album is zeker niet te missen in je collectie!