Alleen van naam kende ik Okkervil River, de muziek van de band heeft me nooit snel kunnen pakken. Shearwater deed dat echter wel. Zanger/ gitarist Will Sheff en accordeonist/toetsenist Jonathan Meiburg, beide leden uit Okkervil River, besloten bijna tien jaar geleden een nieuwe groep op te richten: Shearwater. Samen met Howard Draper, Thor Harris en Kim Burke maakte de band, in tegenstelling tot Okkervil River, meer folkgerichte muziek en dat leidde uiteindelijk in 2001 tot het debuutalbum The Dissolving Room. Het album werd misschien nog wel meer geprezen dan het
debuut van Okkervil River een paar jaar daarvoor en Shearwater volgde na dat debuut een geweldige transformatie plaats. De muziek van de band werd steeds beter en Shearwater bereikte haar hoogtepunt met het prachtige in 2006 verschenen album Palo Santo. Twee jaar na dat hoogtepunt probeert de band het opnieuw met een nieuwe plaat: Rook. Kan de band het succes van Palo Santo evenaren?

Dat absoluut niet, om meteen alvast met de deur in huis te vallen. Maar afschrijven wil ik Rook bij lange niet. Shearwater gaat verder waar Palo Santo is gebleven; met solide en prachtige staaltjes muziekwerk. Het nieuwe album is met een speelduur van nog geen veertig minuten helaas een stuk korter geworden. Normaal geen probleem, hadden er geen 'rotte appels' tussen gezeten. Want Rooks bevat tussen de ijzersterke nummers door, ook veel minder interessant materiaal dat het tempo van de plaat er toch uit haalt. Zo is het nummer South Col - waar we ruim twee minuten luisteren
naar een schurend stuk metaal - niets meer dan een vullertje geworden, wat zoals gezegd het tempo aardig uit dit toch al korte album haalt. Al helemaal als je dit nummer legt naast echte knallers als Leviathan Bound en Century Eyes die bijna allebei net zo lang duren als het snerpende geluid van South Col. Hierdoor worden naar mijn mening de prachtige korte nummers die Rook juist zo sterk maken, toch wat achtergesteld en hadden ze voor veel meer vuurwerk kunnen zorgen. Alleen de nummers The Snow
Leopard en The Hunter's Star lijken dit begrepen te hebben en laten ons dan ook zien dat een Shearwater-nummer makkelijk vijf minuten kan blijven boeien. Rook bevat prachtige nummers die, ondanks de wat mindere momenten, een geweldig album vormen vol folklore en emotie. 4*

Ja, wat moet ik hier nu weer over zeggen.

Net iets anders dan anders, deze Amerikaanse band Son Volt. De muziek van de band is enerzijds herkenbare rock, maar is zeker anders dan andere rockbandjes. Hoe dit echter komt, daar kan ik mijn vinger niet opleggen. Misschien is het wel te verklaren door de vele uitstapjes die Son Volt neemt naar andere genres als bijvoorbeeld alternatieve country. In ieder geval is dat mijn verklaring waarom ik deze muziek zo op prijs stel. Son Volt's nieuwe album heet The Search en bevat veertien van dit soort heerlijke nummers. Toch kan ik niet ieder nummer waarderen, maar ik wil dit album niet in een hoekje duwen. Er blijft namelijk genoeg over; het openingsnummer Slow Hearse, het fenomenale Carcadian Rythm en het vrolijke nummer The Picture - geweldige nummers die zeker het vermelden waard zijn. Son Volt klinkt nog precies hetzelfde als in haar beginfase; lekker vertrouwd maar toch vernieuwend. Son Volt is in ieder geval in goede handen. In de de handen van een meester; Jay Farrar. Misschien heb je van hem nog nooit van gehoord, maar zijn solowerk spreekt boekdelen. Mijn tip is om Son Volt goed in de gaten te houden!

Review: Stacie Orrico - Bea...

Stacie Orrico laat op haar nieuwe album die deze maand is verschenen zien dat ook R&B voor iedereen toegankelijk kan zijn. De popnummers van het vorige album hebben plaats gemaakt voor een soulvolle sound
die Orrico op dit album creërt.

Eindelijk heb ik dan de langverwachte Beautiful Awakening, het derde album van Stacie Orrico, voor me liggen. Na een afwezigheid van bijna vier jaar komt ze dan nu met haar nieuwe album. De reden van haar afwezigheid was dat ze tijd nodig had om helemaal tot rust te komen en zich niet meer te laten beïnvloeden door opdringerige platenbazen waar ze al vanaf haar twaalfde mee werd geconfronteerd. Beautiful Awakening laat
duidelijk Stacie's volwassenheid op dit album horen en zo hebben de popnummers plaats gemaakt voor eervolle R&B-nummers. Soms mis je deze heerlijke popnummers zoals haar vorige hits 'Stuck' en 'There's Gonna Be
More To Life' toch wel, maar na een aantal luisterbeurten kan je niet anders dan je overgeven aan Stacie's ijzersterke stem die je meeneemt door een reis van soulvolle R&B-nummers. Stacie schreef samen met een
aantal andere schrijvers waaronder Track & Field en Antony Dent de nummers voor het album die het verhaal vertellen over de reis die haar bracht wat ze nu is; In controle van haar leven en carrière. Hoewel het album soms melancholieke lyrics bevat, wordt er nooit dramatische ondertoon gezet waardoor de opzet van het album niet verdwijnt.

Conclusie:
Beautiful Awakening is meer dan een goede comeback geworden die de break van drie jaar goed compenseert. Soms mis ik de aanstekelijke popnummers die we nog konden horen op haar vorige album, maar Stacie Orrico laat overduidelijk zien dat ook soulvolle R&B haar op de
buik staat geschreven. De cd wordt alleen maar beter naarmate je de cd vaker gaat beluisteren. Een pareltje!