Oef, wat een genot dit nieuwe Zdob si Zdub album. Je kent ze nog wel, met die Boonika achter zo'n grote trom bij het Eurovisie Songfestival in 2005. Geweldig optreden, ze hadden zonder mogelijke discussie moeten winnen . Het nummer, Boonika Bate Toba, is overigens wederom op dit Zdob Si Zdub album aanwezig. En meer liedjes uit het oude repertoire van de band, trouwens. Dit album is dan ook niet écht nieuw te noemen, gezien Ethnomecanica bestaat uit een meerderheid van heropgenomen of gerestylde nummers, waaronder dus de eerder genoemde Boonika Bate Toba, maar ook Miorita, Videli Noci, Tiganul Si OZN, Hardcore Moldovenesc en vele andere. Er is een groot onderlinge verschil van de heropgenomen nummers. Zo is het ene nummer zodanig aangepast dat het bijna een totaal nieuw nummer lijkt, zoals bijvoorbeeld Hora Cosmica, terwijl andere dan weer precies op de voorgangers lijken. Toch wel een klein minpunt van deze cd. Vandaar dat ik als groot liefhebber van de Moldavische band dit album toch een 3.5 moet geven, hoewel ik het liever anders had gezien. Mijn favoriete nieuwe nummer is ongetwijfeld Sus La Paru Dintre VII, die nogmaals benadrukt met wat voor geweldige ska/rock band wij te maken hebben. Werkelijk fantastisch!

Album: After the Carnaval | Artiest: Zuco 103 | Genre: Wereld (3.5*)
www.mp3blog.punt.nl[/url]

Zuco 103 is altijd een van de bandjes geweest die het Nederlandse muzikale
niveau omhoog wist te brengen. Vergeet ongeïnspireerde bandjes als Kane
of Racoon: Zuco 103 is daar om met een nieuwe plaat, After the Carnaval,
uitermate fijne muziek te leveren van Nederlandse bodem. Uiteraard wel
weer met wereldlijke invloeden.

Als je de man op straat vraagt: Wie of wat is Zuco 103, dan zal diezelfde
man je vreemd staan aan te kijken. 'Zuco, wie?' Het feit dat deze band door
het gehele land minder bekend is dan eerder genoemde artiesten Kane of
Racoon heeft me altijd al verbaasd. Het is immers zo dat Zuco 103 muzikaal
veel verder gaat dan de meeste Nederlandse bands. Waar zij op 'safe' pro-
beren te spelen, zoekt Zuco 103 steeds nieuwe grenzen op binnen haar
genre. En experimenten met wereldmuziek en lounge lijken daarbij een
aangename mix die keer op keer werkt voor de Amsterdamse band.
Misschien is Zuco 103 wel te hoog gegrepen voor de nuchtere Nederlandse
muziekluisteraar - want wie valt nou niet voor de prachtige stem van
zangeres Lílian Vieira?

Met After the Carnaval heeft Zuco 103 alweer hun zesde album te pakken.
De formule is vrijwel hetzelfde gebleven: Braziliaanse invloeden zijn weer
goed te horen, elektronisch gefrutsel mag niet ontbreken en ook Vieira's
stemgeluid is weinig veranderd. Toch heeft het album wel een nieuwe
sfeer meegekregen - vooral ten opzichte van het vorige album Whaa!
uit 2005, dat in Zuco-termen erg vooruitstrevend was te noemen. Op die
plaat kreeg experimenteren een belangrijkere invulling en de plaat was
daarmee een frisse aanvulling op het al bestaande Zuco-repertoire en
wereldmuziek in het algemeen. After the Carnaval is op dat gebied minder
vooruitstrevend dan Whaa! en gaat weer terug naar de wortels van de
band. Gevolg is een zomerse plaat met geweldig frisse nummers als het
Gallische Nunca Máis en het poppy Begrimed. Nooit zul je echt verrast
worden op deze nieuwe plaat, hoogstens op de elektronische uitschieters
Beija A Mim en de hippe R&B knaller Ginga De Criança na, die beide voor
de nodige afwisseling zorgen.

Conclusie:
Zuco 103 zal met haar nieuwste plaat After the Carnaval niet zoveel doen
vernieuwen om meer fans aan te trekken. De Nederlandse band teert
verder op haar zomerse formule zoals we die kennen op platen als Tales
of High Fever en Outro Lado en weet na al die jaren nog steeds het ni-
veau van wereldmuziek hoog te houden. After the Carnaval is dus de
ideale soundtrack voor jouw zomer!

ZZ Top... Waar begon de rage voor mij? Waarschijnlijk bij het tribute album aan de heren op het album Sharp Dressed Men. Bekende grote (country)-sterren als Willie Nelson, Tracy Byrd, Hank Williams Jr. en de prachtige cover Rough Boy gedaan door Brooks & Dunn. Ja, dat moet mijn eerste kennismaking geweest zijn met dit behaarde bluestrio. Hoogtepunt was voor mij La Grange. De tribute vestigde natuurlijk alleen maar de aandacht op de oude hits en het recentere werk werd over het hoofd gezien. Misschien niet gek, gezien klaarblijkelijk de muziek van de heren er niet bepaald op vooruit ging. Toch wilde ik me wel eens wagen op wat recenter werk van ZZ Top en ik kwam dan ook op de Mescalero-release, nu al ruim vier jaar geleden uitgebracht. Ik hoorde dat de heren toch weer de studio zullen induiken om een nieuwe plaat op te nemen, maar voor nu moet ik het nog doen met Mescalero. Kijken of de heren hun ''fame'' kunnen behouden. Hun brandmerk (de baarden) hebben ze nog steeds niet afgeschoren. Een ander (nadelig) punt is dat al het hevige drinken en roken van deze ruige mannen hun stemmen er niet bepaald beter op hebben gemaakt. Tenminste dat was vrijwel het eerste wat me opviel toen ik Mescalero voor het eerst beluisterde. Gelukkig heeft het nooit rond de vocale hoogstandjes gedraaid van ZZ Top, maar het is voor mij toch een punt van kritiek geworden. Dan maar eens kijken of de heren nog steeds zo de pan uitrocken als een tiental jaren geleden. Als we het titelnummer Mescalero mogen geloven in ieder geval wel. De mix van harde bluesrock gitaren en semi-vrolijke xylofoon-geluiden maken van dit nummer een geweldig rockspectakel. Ook Two Ways to Play en Gator weten nog erg te overtuigen, maar het wordt allemaal al snel wat minder interessant. De heren weten niet echt te overtuigen en dreigen meer naar de hardrock kant te willen dan hun eigenlijk bluesroots ook maar even te willen benaderen. Dat vind ik jammer, want daar ligt het succes van de mannen. Slechts enkele nummers weten nog enigszins die feel van een deccennium terug te halen. Ik denk dan vooral aan Buck Nekkid (als in Butt Naked) en in zekere zin Piece. Maar positief feit blijft; geen nummer gaat voorbij zonder een heerlijke gitaarsolo. Al was het maar om dat kleine feitje dat ik dit album nog wel kan apprecieren. Want zeg nu zelf; wat is ZZ Top zonder geweldige solo's? Gelukkig daar geen gebrek aan, maar ik had meer verwacht van dit plaatje. Soms lijkt de zee van gitaarpartijen de mannen bijna te verdrinken.

Ach, het heeft wel wat. Oude mannen met lange baarden die proberen de pan uit te rocken. Misschien proberen ze juist wel ''te goed'' te zijn en willen ze te veel bewijzen naar mijn mening. Resultaat is een gematigd plaatje met schorre stemmen en een zee van gitaarpartijen en solo's. Je kunt er zelf een conclussie uittrekken. Ik houd het voorlopig bij 3*, maar dat zal met tijd vast een halve stijgen. Voor nu kijk ik uit naar het mogelijke nieuwe plaatje die nog steeds op de planken ligt. Eerst moeten de heren hun tour nog afmaken die ze een tijdje hebben laten moeten liggen door verschillende geluidsproblemen - de heren worden doof!