Een beetje donker, een beetje somber en een beetje lekker deze Paatos. Dat laatste beetje moet je misschien met een korreltje zout nemen, want eigenlijk is deze band gewoon ijzersterk. Paatos is een Zweedse progressieve rockband, ontstaan in 2000. De band bestaat uit vijf leden te weten Reine Fiske, Stefan Dimble, Johan Wallen, Ricard Nettermalm en Petronella Nettermalm. Het eerste album Timeloss kwam al redelijk snel na de oprichting van de band namelijk in 2002. Timeloss werd door vele critici de hemel in geprezen en referenties met andere (progressieve) rockbands, waaronder vooral Massive Attack en Portishead, werden snel gemaakt. Echter heeft de band wel een heel andere sound dan de twee net genoemde bands. Althans, dat is wat ik gehoord heb op hun tweede album Kallocain uit 2004. Dat was het album geweest die mij in aanraking heeft gebracht met deze geweldige en diverse band. Het album bevat elf heerlijke nummers die het onderste uit de band halen; van rustige en melancholieke popsongs tot geweldige (drum)- uitspattingen in rocknummers als Look At Us. Daarbij komt ook nog eens af en toe prachtige vioolwerk om de hoek kijken die de muziek nóg intenser moet maken dan het al is. In middels heeft de band alweer hun derde album op de markt gebracht onder de naam Silence Of Another Kind. Zeker een album dat ik binnenkort eens moet proberen. Voor nu houd ik het nog bij Kallocain.

Kallocain geeft mij een dubbelzijdig gevoel; enerzijds horen we op dit plaatje ijzersterke instrumentale stukken, binnen de nummers zelf, waar mijn haren recht van overeind gaan staan. Violen, drumsolo's - het klinkt allemaal heel puik. Anderzijds stelt dit album mij teleur, juist in de zin van de instrumentale stukken. De zangpartijen worden naar mijn mening naar de achtergrond gedrukt of kunnen in ieder geval niet tippen aan de instrumentale stukken. Dit vind ik voor de afwisseling wel vervelend, want dat is ook waarom ik af haak bij bands als Massive Attack. De instrumentele stukken zijn leuk voor een tijdje, maar voelen daarna nog maar redelijk aan doordat de ''verrassing'' er af is. Daarnaast is de algemene noisy sound van dit album ook niet voor ieder moment en moet je er voor dit soort muziek goed voor gaan zitten. Niet altijd aan mij besteed. Daarom vind ik Kallocain maar half geslaagd en voor nu niet meer waard dan 3*. Misschien als ik er eens voor ga zitten dat mijn waardering zal stijgen. In dat geval hoort u nog van mij.

Nou, mij viel dit album in ieder geval zwaar tegen. Ik voelde enige nieuwsgierigheid naar deze band toen ik zag dat Papercuts onder het label van Devendra (Gnomonsong) zit. Nu heb ik daar best wel goeie ervaringen mee en ben ik al lang op zoek naar de andere labelgenoten Feathers. Helaas heb ik daar weinig over kunnen vinden dus heb ik mijn hoop ook eens gevestigd op deze Amerikaanse folkgroep. Echter na dit album een aantal keer te hebben beluisterd concludeer ik een matig folkalbum. Op het gebied van vernieuwing niets te klagen, maar de uitwerking van de nummers zijn beneden peil eigenlijk. Het klinkt allemaal wat rommelig en er zit geen duidelijke structuur in. Can't Go Back bevat zeker zijn aardige nummers als John Brown, Found Bird en Dear Employee, maar die kunnen allemaal niet lang blijven boeien. Naar een aantal luisterbeurten ken je de nummers tot op de bodem toe, maar positief blijven hangen doen ze niet. Een matig album, een grote tegenvaller dit album van Papercuts. Ik zoek mijn folkmuziek vanaf nu bij andere artiesten. Hou het voor nu op 2,5*.

De tweede cd, hier vanaf nummer 16, is echt beroerd. Zeer vervelend materiaal, als ik het juist heb een collectie nummers uitgebracht op vinyl tussen 2010 en 2012. Veel nummers klinken hetzelfde. Het zijn vaak een beetje lompe, circusachtige riedeltjes die kant noch wal raken met daaronder een nietszeggende beat. Een beetje Caro Emerald, maar dan nog platter.

De eerste cd is een heel ander verhaal, daarop zijn echte pareltjes te vinden. De nummers klinken fris, met name door de contributie van trompettist Jerry Di Monza en saxofonist Max the Sax. Zij brengen een prachtige jazzy sfeer op de plaat. Absoluut hoogtepunt is Beautiful Morning, met prachtig gitaarspel en blazers die een mistige ochtend voorspellen. The Princess is een mooie plaat, maar CD2 is echt onnodig.

The Farewell State
Parson Brown
Genre: Pop, Rock | Release: 27/02/08
Score: 3*

Misschien doet de naam Parson Brown in de eerste instantie geen belletjes rinkelen. Pas na de zoete klanken van single Mexican Standoff weet je het weer: dit is de band die ik in de gaten moest houden. Nu komen ze met hun debuutalbum 'The Farewell State'.

Parson Brown is een Nederlandse band bestaande uit Danny Gordijn, André van Arnhem, Rolf Hofkes, Mark Solleveld en Rob van ’t Veld. Wetend dat Nederlandse artiesten graag binnen de lijntjes willen kleuren, vielen de heren van Parson Brown in de eerste instantie erg op met de eerste single van het debuut, Mexican Standoff. Met de verrassende bezetting van een xylofoon en een accordeon wist de single me er bij de eerste luisterbeurt al van te overtuigen dat we hier te maken zouden hebben met een Nederlandse band die graag wat verder wil gaan dan Racoon en Krezip. Naar een meer alternatievere kant van popmuziek.

Die gedachte wordt echter niet bevredigd als we luisteren naar de debuutplaat van Parson Brown. Want wie denkt alleen de zoete klanken van accordeon en xylofoon te verwachten op dit debuut, komt bedrogen uit. Nergens op de plaat vinden wij dat heerlijke Franse sfeertje terug uit Mexican Standoff en dat kan enigszins een teleurstelling zijn. Al helemaal omdat The Farewell State juist niet eens zoveel verschilt met albums van Racoon of Krezip; de liederen zijn gitaargedreven, hebben een lage instapdrempel en zijn radiovriendelijk. Het album kabbelt dan ook prima weg onder de rustgevende stem van frontman Danny Gordijn. Vooral nummers als Static, Waterhole Surfers en The Line komen met zo'n stem goed uit de verf. The Farewell State heeft hier en daar rauwe kantjes en voelt bij vlagen lekker Amerikaans - als in vorm gegoten van americana, een genre dat nog steeds geen vaste plek heeft gekregen in de Amerikaanse muziekcultuur. Dat americana-tintje wordt nog eens extra benadrukt door het af en toe opduiken van een trompet of viool. The Farewell State krijgt daardoor een fijne draai mee en leent zich dan ook prima om heerlijk onderuit zakkend in de zomerse zon, te genieten van de sfeervolle klanken van Parson Brown.

Conclusie:
The Farewell State is een aangename plaat geworden. Nergens is de muziek wereldschokkend te noemen, maar dat lijkt ook niet waar de heren naar proberen te streven. Het neemt niet weg dat Parson Brown een iets alternatievere weg in had mogen slaan. Misschien iets voor de volgende plaat. Voor nu mag het zonnetje komen met The Farewell State.

Review: Pascal Obispo - Les...

Om de Franse muziekcultuur die ik vorige twee weken goed heb binnengekregen een beetje naar Nederland te brengen kocht ik verleden week het nieuwe album van de Franse zanger Pascal Obispo. Hier lees je mijn ervaringen met deze nieuwe plaat.

Ik ben altijd al een beetje 'obispo-gek' geweest en toen ik dit album zag liggen in de mediasectie van een Franse Supermarché kon ik deze dan ook niet laten liggen. Obispo heeft zeker wel werk gemaakt van dit nieuwe album, dat blijkt wel aan de bonusdisc, een vrij dik boekje en een poster die bij de cd geleverd worden. De cd zelf bevat twaalf heerlijke nieuwe franse popchansons met de kwaliteit die we van Obispo gewend zijn. De zanger laat zich op veel nummers zelfs begeleiden door een heus orkest die het geheel naar een nog hoger niveau brengt. Door deze keuze horen we nu een grotere variatie in de nummers waarin de eigen stijl van Obispo onveranderd blijft. Erg geniaal uitgewerkt is ook het nummer Las Vegas
waar hij rock mixt met ware jazz, wat je het gevoel geeft naar een totaal andere cd te luisteren.

Conclusie:
Ook Obispo's negende studio-album past tussen zijn beste albums en met Fleurs Du Bien laat hij zien dat hij nog steeds de juiste ingrediënten weet te gebruiken om een schitterende plaat af te leveren. Door de vele variaties (en inspiraties) die te horen zijn wordt het album op geen enkel momoment saai wat er voor zorgt dat je dit album keer op keer opnieuw wilt beluisteren. De bonusdisc tot slot kun je dan zien als een leuk extraatje.

Ja, dit album kwam ik onlangs tegen en de uitnodigende albumcover wist mij over te halen om dit album eens te beluisteren. Ik wist niet wat ik er van moest verwachten, alleen dat dit een jazz album was. Het album wist me bij de eerste luisterbeurten al stevig vast te grijpen en mij niet meer los te laten. Keer op keer draaide ik bepaalde nummers die mij uiteindelijk bij het hele album brachten. Zoals ik al zei had ik nog nooit van Patricia Barber gehoord en ik was dan ook aangenaam verrast met deze Mythologies. Het is een soort jazz, maar totaal niet de jazz die je misschien zou denken. Hier geen blazers, maar het is vooral de piano en de gitaarpartijen die hier de grootste rol spelen. Barber weet als geen ander de combinatie piano en electrische gitaar om te toveren tot een waar jazzfenomeen. Onwijze gitaar solo's begeleid door de piano en vaak een stevige upbeat van de drums. En natuurlijk niet te vergeten de zoete, heerlijke stem van Patricia Barber zelf. Van heel episch tot heel rustig solo spel; het komt allemaal aanbod op dit veelzijdige plaatje van een geweldige artieste. Mijn voorkeur gaat uit naar nummers als Moon en Hunger die stevige uitspattingen bevat van het instrumentarium, maar ook de wat rustigere nummers als Orpheus / Sonnet en Persephone weten mij oneindig te boeien. Een prima plaat dus, hoewel mijn waardering nog meer moet groeien om dit album een hogere waardering te geven. Voor nu blijft deze hangen op 3*. Wel een tip deze mythologies van Patricia Barber.

Zo, ik ben hier sinds kort ook maar aan begonnen. Ik begon met verschillende gedachtes aan Wolf's The Magic Position. Het kent zijn oorsprong voor mij in Lycantrophy, in de eerste instantie een aardig album. Naar mijn mening was dat een verfrissende kijk op zowel folk als op electronic - en natuurlijk nog wel meer genres. Een veelzijdige man met veelzijdige muziek dus. Hoewel ik sommige stevige beats op Lycantrophy soms ietwat misplaatst vond kon ik het in grote lijnen allemaal wel waarderen. Hoogtepunten waren absoluut To The Lighthouse en Pigeon Song. Echter een tweetal maanden later had ik Lycantrophy al achter me gelaten alsof het niets voor me had betekend. De beats konden me klaarblijkelijk toch niet zo aanspreken als ik in de eerste instantie had gedacht en daarmee ook de houdbaarheid. Toen ik las over The Magic Position - de nieuwe van Patrick Wolf - moest ik toch wel even twee keer nadenken over wie er nu precies gesproken werd. Ohja, de man van die onstuimige electronic-folk-muziek! Van de zijlijn bekeek ik de rage die om The Magic Position leek te ontwikkelen. Ik zou mijn handen er niet op leggen, had ik me voorgenomen. Toen ik echter Lycantrophy er na lange tijd weer eens bij had gepakt, begreep ik waarom ik dat niet zou doen - hoewel (toegegeven) de nostalgische gevoelens niet helemaal onderdrukt konden worden. Nog steeds keek ik toe hoe dit album met open armen werd ontvangen. Toen vervolgens de vergelijking werd getrokken tussen The Magic Position en Lycantrophy keek ik toch wel eventjes op. De beats en electronische geluiden waren zogezegd minder aanwezig op het nieuwe plaatje, iets wat ik wel kon waarderen. Ik ben dan ook maar begonnen aan The Magic Position, me niet laten leiden door wat andere over dit album zeggen. Een schone lei dus. De ouverture heeft in ieder geval veel achter gelaten. Enerzijds hebben we de mooie klassieke en folky Wolf - aan de andere kant hebben we de drukke met electronische geluiden overgoten Wolf. Een hoogte kun je niet krijgen met deze ouverture want de rest van het album is anders. Voorbeelden zijn de vrolijke en mierzoete popnummers The Magic Position en Get Lost. Deze twee nummers vertegenwoordige naar mijn mening de beste nummers van dit album, gevolgd door Augustine - die de mooie folky kant van Wolf naar voren brengt. Leuk dat'ie aan mij gedacht heeft. Natuurlijk is zijn experimentele kant ook volop aanwezig, waaronder in Accident & Emergency en in het weinig overtuigende Secret Garden. Waar de beats en electronische geluiden nog enigszins iets hadden toe te voegen op Lycantrophy, weet het op The Magic Position weinig te interesseren. Alleen in het nummer The Stars komen naar mijn mening de beats echt tot hun recht. Maar je voelt het misschien al aankomen; deze cd is niet voor mij bedoeld. Waar ik Lycantrophy enigszins kon waarderen om de destijds leuke kijk op folk en electronic kan The Magic Position mij niet meer bekoren. De leuke nummers kunnen het niet opwegen tegen de minder leuke nummers. Mijn stem zal dan ook niet hoger worden dan 3*, al zit het er goed in dat mijn beoordeling een halfje zal zakken met tijd. Ik heb het in ieder geval geprobeerd, maar het heeft me helaas niet weten te overtuigen.

Ken je klassiekers, gepresenteerd door Patti Smith op haar laatste album Twelve. Twelve bevat twaalf covers van bekende klassiekers als Jimi Hendrix (Are You Experienced?), de Rolling Stones (Gimme Shelter) en The Beatles (Within You Without You), maar ook The Allman Brothers Band (Midnight Rider) en Nirvana (Smells Like Teen Spirit). Een ruime keuze voor de liefhebber dus, al blijf ik mijn bedenkingen hebben bij sommige nummers. Smells Like Teen Spirit van Nirvana bijvoorbeeld, is naar mijn mening ondermaats vertaalt. Maar ach, daar staan ook wel weer ijzersterke nummers tegenover. Het feit is ook dat ik mijn klassiekers niet ken. Ik ben niet opgegroeid met Bob Dylan en Neil Young en ik hoor deze nummers dan ook voor het eerst. Andere nummers zijn überhaupt niet aan mij besteed - hoe goed Patti Smith ze eigenlijk ook vertaalt. Zoals ik al zei heeft Smith zelf de nummers uitgekozen in overleg met de band. De bandleden zijn overigens ook geen onbekende. Denk maar aan Tom Verlaine (van de New Yorkse rockband Television - speelt hier gitaar), Flea (Red Hot Chilli Peppers - bas), Rich Robinson (The Black Crowes - slidegitaar en dulcimer) en natuurlijk Jackson en Jesse - zoon en dochter van Smith. Een groot festijn zou je denken en toegegeven is dat het ook zeker. De twaalf nummers die Smith vertolkt op haar nieuwe album zijn een voor een goed uitgekozen en fantastisch uitgewerkt. Patti Smith maakt de nummers eigen, alsof ze nooit van iemand anders zijn geweest. Fans en liefhebbers kunnen dan ook hun geluk niet op met deze heerlijke coverplaat van de (oude) rockster Patti Smith.

Om het feit dat het toch een coverplaat blijft wil ik het album nu ook weer niet hoge cijfers gaan geven. Het is leuk om te horen dat Smith de nummers prima naar haar hand weet te zetten, maar het blijven nummers van andere artiesten. Zoals ik ook al zei heb ik mijn bedenkingen bij verschillende nummers als Smells Like Teenspirit en White Rabbit. En dan erger me ik me nog niet eens zo aan Everybody Wants To Rule The World van Tears For Tears. Nee, het is een mooi plaatje maar hoger dan een 3,5* kan ik hier niet uitkrijgen. Zou Smith nog gaan werken aan een nieuw studioalbum?

Nochtans een erg aparte plaat. Vooral de mysterieuze mannelijk klinkende stem van Janine Rostron, die soms net zo scherp klinkt als de stem van Smashing Pumpins' Billy Corgan (in The One) of zo warm als Bloc Party's Kele Okereke (in Doorway), is zeker bijzonder te noemen op vrijwel alle nummers op deze plaat. De onheilspellende sfeer, gedreven door elektronische moderne beats, is pakkend en intrigerend. Bijna filmisch.

Het heeft er wellicht mee te maken dat Planningtorock op een hele aangename manier elektronische beats combineert met echte instrumenten. Soms gebruikt het zelfs alleen maar echte instrumenten en probeert de Duitse op deze manier een authentiek geluid neer te zetten. Voorbeelden zijn een melancholieke saxofoonsolo in The One of de herhalende slagpartijen in het poppy Manifesto. Rostron kreeg bij het maken van deze plaat hulp van onder anderen Christoffer Berg (The Knife, Massive Attack) en drummer Pat Mahoney (LCD Soundsystem) en invloeden van The Knife, Hercules & the Love Affair en af en toe LCD Soundsystem zijn zeker te horen. 'W' kent diverse niemendalletjes, maar de magie van de overige nummers blijft zeker een aantal weken interessant.

Leuk voor iedereen die met smart zit te wachten op de nieuwe plaat van Empire of the Sun. Aan het lage gemiddelde van de debuutplaat op MuMe, zijn dat misschien niet zo gek veel mensen, maar ik vind het nog steeds een erg fijne band. Ik had aanvankelijk wat moeite met Pnau, de plaat opent dan ook verschrikkelijk slecht. Wild Strawberries, Shock to My System en Baby zijn geen geweldige nummers. Misschien wel te poppy. Het begint pas echt te borrelen bij Come Together. IJzersterke dance, waar de voetjes onvermijdelijk van de grond komen. De combinatie met pop is fijn en zo sluit de muziek weer aan op die van Empire of the Sun. Beide bands verschillen qua muziek dus niet eens zoveel, al moet ik toegeven dat Pnau op dit vlak iets beter in elkaar steekt. Net wat fijnere dancebeats, de vocalen zijn soms rauwer en scherper (wederom Come Together, heerlijk!) en het tempo wordt nergens onnodig onderuit gehaald. Zelfs het rustige nummer Die with Us heeft zo zijn charmes. Dit terwijl veel langzame nummers op Walking on a Dream al snel een beetje zeikerig worden. Pnau verdient zeker wat meer aandacht hier op MuMe!

Leuk deze reactie op het in 2008 verschenen Poets-album Revolution Roulette, maar ik kom daar toch even op terug na de release van Twilight Theater. Deze plaat voldoet aan alle wensen die ik in bovenstaande quote destijds opnoemde en toch bevredigt Twilight Theater anno 2012 minder dan gehoopt. Juist de rustige nummers zijn zwak, zoals DeKoning al even noemde. 'Zoetsappig'. Het mag inderdaad allemaal weer iets harder naar mijn mening. Een 360 graden draai in More (op Revolution Roulette) is hier niet meer te vinden. Het is allemaal wat braafjes, geen zieke solo's of dubbele basedrums zoals in The Ultimate Fling. Twilight Theater is zeker geen slechte plaat, maar het mag weer wat harder op de opkomende plaat Temple of Thought.

Klassiek materiaal is het bijna geworden toen ik dit album - een beetje stoffig - net uit mijn kast haalde. Ik heb Creature Funk destijds blind besteld en heb er nooit spijt van gehad. Toen was het voor mij nog een nietszeggende groep oerlelijke poppen die al hip-hoppend een album in elkaar flansen. Mijn bedenkingen lagen vooral bij het genre binnen hip-hop gezien ik weinig hip-hop luister en het niet echt mijn ding is. Dat ik dit plaatje met open armen kon ontvangen was door het feit dat Creature Funk een lage instapdrempel heeft. Puppetmastaz hebben - vooral merkbaar op dit debuutalbum - een nuchtere kijk op het genre. Ze benaderen het met veel humor, beats en rare stemmetjes maar blijven altijd realistisch en steken echt werk in de muzikale poppen. Geniale composities in Golden Center met chinese melodieen en een caribisch-sfeertje in Re-Evolute. Een diversiteit die je bij gewone hip-hop-albums niet al te vaak zal zien. Dat je als luisteraar deze muziek soms niet te al te serieus hoeft te nemen blijkt uit de ronduit hilarische teksten als "you fuck Buddha and Buddha fuck you Neighbors" in Re-evolute en "It's me, not Micheal Jackson" in Humans Get All The Credit. Het is maar een kleine greep uit het repertoire van deze hilarische Duitse poppen. Ongegenereerd humor zoeken in hiphop en stoere beats en bliepjes maken van dit album een erg toegankelijk hiphop album, waar ik in ieder geval erg van kan genieten. Een ietwat volwassener aanpak wordt gekozen op het tweede album van Puppetmastaz, Creature Shock Radio. Ook een prima album, maar Creature Funk is nog lekker onbezonnen en fris. Zeker een goed album en moet ik dan ook belonen met een dikke 8, ofwel 4*. Ik bounce in ieder geval nog even verder op deze heerlijke Pet Sounds.