Meteen in het openingsnummer hoor ik al wat ideetjes van het debuut die net even anders gespeeld worden. En Yngwie raast maar door, ook wanneer je denkt 'geef die zanger nou even wat ruimte!'.
In het tweede nummer komt Soto met sommige hoge noten niet altijd even lekker uit de verf. Verder ook geen geweldig nummer.
Dan een schitterend akoestisch intro dat weer een lekkere beuker inluidt. Het zware gitaargeluid en de riffs van Yngwie zijn weer smullen. Evenals het gesoleer, natuurlijk. Wordt ook wel weer duidelijk waar David T. Chastain veel inspiratie gehaald moet hebben.
En zo gaat het prima dan wel heerlijk door tot het einde.
Voor mij een plaat die het aflegt tegen het monumentale debuut, maar zeer genietbaar is.

Dikke 8.