Grappig, hebben we allebei nog onze zin gekregen ook - tenminste, ik reken erop dat de Bungle reünie doorgaat en helaas is mij de FNM plaat wel tegengevallen...

Ter zake:

Schandalig ondergewaardeerd. Kakt ook helemaal niet in naar het einde toe, volgens mij en is gemiddeld beter dan de voorganger, die een paar echt mindere broeders kent. FNM op volle toeren, met fantastische composities en misschien een inkleuring die wat aan de nette kant lijkt te zijn, maar luister nog maar es goed: dit is de perfecte 'mosterd na de maaltijden' 'A.D.' en 'K.f.aD.(F.f.aL.)'; ergens hetzelfde kunstje misschien, maar bovenmatig geïnspireerd en oorstrelend goed, dus ook weer helemaal níet hetzelfde kunstje.

*****.

De heren maken vorderingen, inderdaad. 'Anne's Song' lijkt qua ritme nogal op 'We Care a Lot', maar ach. De korte titelsong rockt lekker. Men haalt de mosterd nog iets teveel van bekend terrein, maar schamen hoeven ze zich dan ook weer absoluut niet voor deze tweede worp. In 'Death March' hoor ik al een beetje 'Jizzlobber', trouwens. Laatste nummer, haast een metal song, gaat nog even lekker los.

De invloeden van U2 en The Cure hoor ik net als milesdavisjr ook. Wat betreft Moseley is er meer aan de hand: het merendeel zingt hij prima - dat soms 'toon-onvaste' hoort gewoonbij zijn stijl, omdat je hier ook kan horen hij regelmatig toonvast zingt. Bij het eerste deel van 'The Crab Song' geef ik de klagers volledig gelijk, rustige ballad-achtige stukken kan hij niet aan - of het is zo bedoeld en dan vind ík het niks... Bij het intro van 'Spirit' lijkt het dan echt weer een lolletje te zijn.

3,5*.

Faith No More, toen inmiddels een internationaal succesnummer, heeft er schijt aan en gaat alle kanten op waar ze zin in hebben, waardoor het niet als een geheel aanvoelt, maar een verzameling tracks van verschillende bands - ware het niet dat Mike Pattons zang en de sound het nog bij elkaar houden.

'Take This Bottle' is zelfs het minste nummer in hun discographyie van 'Angel Dust' t/m 'Album of the Year', maar er zitten tegelijk de een aantal van hun grootste krakers tussen (bv. 'Cuckoo...', die ik helaas niet meer aan kon vinken, of 'Ugly, of... etc.), dus dat is allemaal makkelijk te vergeven.

Ditmaal nog eens in z'n geheel, van a tot z (m.u.v. een klein stukje 'Take...'), geluisterd.


Vette 9.

Misschien moet ik maar net doen of dit een Tomahawk plaat is of zo. Aan het beste van FNM kan dit absoluut niet tippen ('Anonymous' van T. dan weer wel), maar dit is toch fijn genoeg - veelal bedaarder dan eerder, maar FNM was altijd al van de afwisseling.
Ook maar es vaker draaien, dat verdient 't wel (lekker gitaarwerk ook weer - en nu ik dat even opzoek blijkt verrassend genoeg en toch ook weer niet, dat John Hudson hiervoor verantwoordelijk is, net als op 'Album of the Year').

Nog ff geen cijfer, maar een mooie acht zit er nu wel in.

Album no. 3 laat een flinke vooruitgang horen, met nummers die meer variëren en véél beter uitgewerkt zijn. Nog steeds veel funk hier, maar ook de gitaar en de keys eisen een flinke rol op. Patton zingt mij nog iets te geforceerd, maar komt er toch goed mee weg.

Opener 'From Out of Nowhere' is meteen een favoriet. 'Epic' is ook top. Van 'Falling to Pieces' vind ik wat te gladjes. 'Surprise! You're Dead!' is gewoon een metal nummer, en een heel gave ook, en grappig. 'Zombie Eaters', heeft een Simon & Garfunkel opening, barst dan bruut los, en biedt dan soelaas met een episch refrein, en verderop nog wat kwinkslagen, om vervolgens weer in alle serene rust te eindigen, geweldig staaltje songschrijven, de tweede favoriet. Het titelnummer doet ook zoiets, maar dan anders, en duurt ook wat te lang. 'Underwater Love' is niet onaardig, maar hadden ze van mij aan RHCP kado mogen doen. 'The Morning After' is vet aanstekelijk, onmogelijk om niet op z'n minst mee te bewegen en te genieten van dat akoestische riedeltje voor het contrast, favoriet no. 3. De afsluiter was vroeger ook een favorietje vanwege de oosterse tint, uitstekende instrumental met een sterke opbouw.

Op mijn cd had ik dan vroeger nog 'War Pigs' en 'Edge of the World' te gaan, dus die pik ik nu ook even mee. 'War Pigs': niet slecht gedaan, heel goed zelfs, maar ja, dat origineel, hè - van mij hadden ze het mogen laten. Afsluiter 'Edge of the World' beschrijft ongegeneerd de woorden van een pedofiel, dat heb ik nooit geweten... Nou, dat mogen de heren wel eens even uitleggen, en dat deed bassist Billy Gould met alle plezier:

"The way we write is visual. We start by describing a scene to one another. Say there's a guy in a beat-up Cadillac with ripped upholstery. Empty Kentucky Fried Chicken boxes and malt liquor bottles in the back. And there's a baby seat. In fact, that image became 'Edge Of The World.' Mutated a little on the way."

Dik vier sterren blijven staan.

In navolging van milesdavisjr ook maar es even opgezet, want dit was toch wel weer lang geleden. Met de deur in huis: vier sterren is echt teveel van het goede. Er zitten wel wat leuke ideetjes tussen, het is voor een keer zeker wel om aan te horen en Moseley doet het aardig tot prima wat mij betreft, schreeuwend, jouwend, pratend of lallend. En helaas worden sommige songs wat saai door te weinig variatie.

3,0*.

Van Faxed Head had ik tot een paar dagen geleden nooit gehoord. Ik stuitte op ze via de wiki-pagina voor Trey Spruance, dus mij maak je nooit meer wijs dat die site nergens goed voor is. De band heeft maar twee studioplaten (’97, ’01) gemaakt, maar er is ook een verzamelalbum (’95) waarop al hun EPs en singles van ’92 t/m ’94 plus twee nieuwe tracks staan.

De band speelt een mix van doom en black metal (grindcore werd ook ergens genoemd) en noise met avant-garde trekjes à la het ontoegankelijkere werk van John Zorn en Mike Patton. Dat levert veel indrukwekkende, ongemakkelijke en loodzware nummers op, het ene wat toegankelijker (als je tenminste meer pure doom / black metal zoekt) dan het andere en hou vast rekening met een paar bizarre intermezzi. Ergens las ik dat deze band humor mengt met metal, maar ik ervaar dit anders dan bv. een Spazztic Blurr. Het klinkt mij serieuzer in de oren, maar ik kan het mis hebben…

Omdat alle bandleden pseudoniemen gebruiken, heb ik nog even gespeurd naar wie hier nu allemaal achter zitten, naast Trey Spruance. Hier kan je ze vinden, mij komt er niet één van bekend voor.

Dit ‘debuut’ heeft inmiddels al aardig wat luisterbeurten van mij gekregen (YT) en ik kan eigenlijk niet anders dan de volle mep uitdelen. En ja, 'Teachers' is een cover van Leonard Cohen...

Tussendoor nogal twijfelend over een zeven of een acht halen de betere nummers me dan nog vrij makkelijk over tot het laatste. 'Go Your Own Way' is de absolute favoriet, anderen, zoals bv. 'Dreams' lopen niet ver achter, maar verder zit er ook wat niet meer dan prima spul tussen.

****.