Deze heb ik destijds nog best veel gedraaid geloof ik. Weet niet meer of ik de cd had of het op tape had. Veel komt me nog bekend voor i.i.g., en toch moet ik er ook weer in komen en dat is met de voorganger wel anders. Er bleef nog best wat ruigheid over. Goede songs ook, en toch wil het niet zo heel hard binnen komen. Zal het nog wel weer een kans geven mettertijd, voor nu een heel krappe 8.

De cover heb ik altijd grappig gevonden, en uitstekend uitgevoerd. Blijkt van de hand van ene Pres Romanillos, een succesvol animator die veel voor Disney en DreamWorks heeft gedaan: He was responsible for breathing life into many memorable animated characters including the Native American Little Creek in DreamWorks' Spirit: Stallion of the Cimarron, Pocahontas, and the villainous Hun Shan-Yu in Disney's Mulan.
Op Discogs staat enkel deze hoes van zijn hand... een vriendendienstje?

De eerste luisterbeurt kwam ik met toch wel wat moeite t/m de eerste vijf nummers. Ik weet ook niet waarom ik het mezelf aandoe, maar probeer nu de rest nog even. Ach, stiekem vind ik dit wel leuk, maar een hele plaat lang is wat veel van het goede - 33 minuten is dan wel een mooie lengte.

Dit is te omschrijven als, ehm, tien afgestreken bakjes monotone mid-tempo teringherrie van muzikanten die sterk de indruk wekken onder invloed van dittum of dattum te zijn, maar van dat laatste heb ik geen sluitend bewijs. Maar ik ga ze ook niet aanklagen, sterker nog, ik beloon ze gewoon met ***½. Kijken wat ze daarvan vinden.

"Jij ook altijd met die vage bandjes(!)"
Dat moest ik vroeger nog wel es, volledig verongelijkt, aanhoren, tegenwoordig zou ik erom kunnen lachen.

Wool was zo'n bandje waar ik vroeger een tijdje helemaal lijp van was. Had ze ergens gezien (op een festival, dat moet haast), in vervoering geraakt (beetje drank en wiet erbij? vast en zeker), t-shirt gekocht en misschien ook wel een cd of 2...
Dat t-shirt (felgroen en -gele chaos van gekke beestjes en zulks op een zwart shirt) zie ik nog zo voor me, maar ik kan 'm nergens op het net terugvinden.

De muziek klinkt anno nu nog best lekker, straffe (snaredrum)sound, het is lekker energiek en noisy, maar om nou te zeggen dat dit een parel is die iedereen zou moeten ontdekken...? Je kan het es proberen. Het doet me wat denken aan Quicksand, ook zo'n band die ik een tijd veel gedraaid heb in het verleden, maar de laatste jaren minimaal. 'Love My Gun' is me te slapjes en zo nog wat meer momentjes, maar verder: lang niet verkeerd!

Nette zeven.