Er zit duidelijk progressie in de Sadus catalogus, maar dat houdt niet altijd voor iedereen vooruitgang in... elements of anger zijn echter nog zeker aanwezig hier - ik vind zelfs dat ze nog behoorlijk trouw blijven aan hun roots (lees: qua groove valt het nog mee). In die zin best een unieke plaat, want avontuurlijk is het zeker ook en dat waardeer ik. Voor nu een nette 8, de tijd zal leren of dat naar beneden bijgesteld moet worden (omhoog zit er niet echt in denk ik maar who knows?).

Ik hoor hier af en toe een beetje Atrophy (VbN) in trouwens. En nu weer back to the beginning...

Images overlap
Reflections deviate

Ook weer zo'n grijs gedraaide plaat van weleer. Terug luisteren is als thuiskomen, in tegenstelling tot sommige platen waarvan nogal es wat weggezakt blijkt. En idd, gigage, 'Images' is een fantastische track, maar ik vind er verder ook geen misser tussen zitten.

Heerlijk furieus riffwerk, bijna aan één stuk door, maar alle muzikanten doen hun best hun plekje in te nemen, met grof geweld uiteraard. Baswerk van Steve Di Giorgio springt er voor mij op de tweede plaats wel uit. Misschien komt hier nog wel es een halfje bij, maar een dikke negen behoudt 't van mij sowieso.

De cd is voor slechts €25,42 te bestellen op Bol...
Loopt echt de spuigaten uit daar.
Consumentenman? Hallo?

Uiterst sympathieke melodieuze heavy / speed metal, een mooie uitbouw van de NWOBHM.
Toch probeer ik deze telkens maar weer even, voor de zekerheid - ik draai 'm te weinig.
Productie niets mis mee, wat mij betreft berecharmant. Bere-charmant, hè, geen bechamelsaus.

Dikke 8, kleine 9.

En langs deze weg ook maar even mijn medeleven aan het VK; gelukkig hebben jullie Satan nog!

Er zijn mooiere hoezen, maar deze vind ik echt wel mooier dan die van het debuut en heel erg gaaf. De drukke, chaotische (is wat anders dan rommelig) compositie, de vleermuizen verwerkt in de onweerslucht, de terechtgestelde metalfan (waarschijnlijk omdat ie betrapt werd op het luisteren van het debuut) en de rechter met z'n pruikje en bloed doorlopen details in het gezicht... - maar even een betere kwaliteit hoes ingestuurd, kan men het nog beter zien allemaal (het groepje getuigen op de achtergrond).

Qua muziek maakt het mekaar niet zoveel, deze is wat ruiger, de zang ook vooral. Uiterst sympathiek. Nette 9.

Indertijd grijs gedraaid, en nu na lange tijd, vooral door de vele aandacht die er hier op MuMe recentelijk voor de Savatage discografie is, weer es even opgezet. 'Sirens' blijft voor mij de onbetwiste winnaar (ook al ken ik nog niet eens alle platen van ze), maar deze mag er ook zijn. Ben zelf inmiddels wel iets minder van dat melodramatische werk, maar 'Gutter Ballet' komt er toch goed mee weg. 'When the Crowds Are Gone' had van mij dan weer niet echt gehoeven, dan liever een 'Summer's Rain'. De hardere tracks maken wel weer veel goed. 'Hounds', 'Unholy' en vooral Thorazine Shuffle' kan ik niet onvermeld laten.

4,0*.

Na een herwaardering van de opvolger is het de beurt aan 'Hall...'. Nog veel meer in het verlengde van het magistrale 'Sirens', af en toe komen de 'aah!' gilletjes nog steeds voorbij en is er nog geen piano te bekennen. De frisheid van het debuut wordt hier niet benaderd, maar ver weg is het ook niet. Gewoon een beresterke heavy metal plaat van een band met een eigen geluid. Als ik niet beter had geweten (lees: Discogs even gecheckt had), zou ik denken dat 'Strange Wings' een cover was. 'Prelude to Madness' vind ik een wat vreemde vuller, maar ach. De hardste nummers zijn weer het meest welkom: '24 Hrs. Ago', het titelnummer, 'White Witch' en 'Devastation' (waarvan ik 'Last Dawn' als intro reken).

Dik vier sterren voor deze t.o.v. krap vier voor 'Gutter Ballet'.

Ergens tussen death, thrash en doom metal met veel gave riffs, afwisseling en gevoel voor melodie.
Een ruigere versie van Trouble's 'The Skull', zo klinkt het wel es.
Andere (veelal akoestische) stukjes doen weer aan Metallica's 'Ride...' denken.
Mag wel wat meer geprobeerd worden hier.

Schijnt een Chr. band te zijn, maar erg vrolijk dan wel stichtelijk zijn de teksten niet.
De zanger klinkt getergder dan, laten we es zeggen, je zus zelve.

Onveranderd een dikke negen.

Mssr Renard als voormalig user Ozric Spacefolk beweerde dat de drums hier getriggered zijn. Dat waag ik te betwijfelen. Mag ik vragen hoe je dat zo zeker weet? Ik heb er zelf ook enige ervaring mee, en toen was het resultaat tamelijk beroerd, helaas. Op Discogs lees ik wel dat er gebruik is gemaakt van electronic drums, maar dat is nog niet hetzelfde. Zelf vind ik dit drumgeluid uitstekend, de hele productie ook (misschien ook een kwestie van gewenning, maar hoe dan ook), al ben ik ook wel een ietsje benieuwd naar een eventueel nieuwe mix.

Verder ben ik het er niet mee eens dat niet melodieus zou zijn, dat is het absoluut wel, maar het is allemaal zo ontzetten dicht gespeeld dat dat oordeel daar misschien vandaan komt. Hak-op-de-tak kan ik wel beamen, maar als je daar nou eenmaal van houdt, kan je je lol op hier.

Tenslotte wordt deze band altijd verweten dat ze de hele sound simpelweg gejat hebben van Watchtower, en daar moet ik ten dele natuurlijk in meegaan, maar waar de zanger van W. altijd ontzettend boos klinkt, klinkt de zanger hier... ja, gewoon minder boos. Ook heeft de muziek een meer mysterieus dan wel sprookjesachtig sfeertje (ik denk even aan een Fates Warning ten tijde van 'Awaken..', hoewel dit vele malen drukker is) en prefereer ik deze plaat daardoor nog altijd boven het al niet te versmaden werk van de - ere wie ere toekomt - inspirators Watchtower.

Een metal top 100 van mij zal er van mijn kant niet inzitten, maar ik ben toch regelmatig weer op zoek naar de oudjes die me het meest bekoren, en Sieges Evens 'Life Cycle' is er daar absoluut één van. Net als met Dream Theater heb ik nooit een directe klik gehad met het volgende werk, maar dat zal ik misschien nog wel weer es proberen.

*****+.

De nu metal invloeden, die nog niet eens zo heel erg aanwezig zijn naar wat ik verwachtte, bevallen mij ook niet zo. Verder klinkt het regelmatig wat geherkauwd uit ouder werk / ongeïnspireerd, maar slecht is ook zeker niet en Slayer blijft Slayer; de pure energie en strot van Araya - weinig mis mee. Een (dikke) zes dan maar voor nu.

Dit hakt er toch wel in hoor. Het meest verder bordurend op de hardere en snellere nummers van 'Seasons...', een enkele keer wat gas terugnemend en wat rustiger en regelmatig wat experimenteler qua riffwerk. Paul Bostaph verdient een dikke pluim hoe hij meester Dave Lombardo's taak overneemt en regelmatig ook wat extra's toevoegt met behoorlijk aparte ritmes.
Dat het songmateriaal gemiddeld wat minder boeiend is (soms ook wel erg à la eerder werk), is met zoveel energie en agressie geen probleem. Het soleerwerk is misschien niet vreselijk goed en / of melodieus, maar het werkt hier prima en Araya brult zoals altijd (hier en daar wat gepraat). Titelnummer en '213' zijn nog het deftigst uitgewerkt, maar de rechttoe rechtaan knallers overtuigen net zo goed. Voor mij zit er geen mindere track tussen, maar 'Killing Fields' en 'SS-3' wil ik nog wel apart vermelden.
De productie / mix is aanvankelijk wennen, maar dat valt na zo'n drie luisterbeurten best op z'n plaats.


Geen volle mep, maar een vette 9 sowieso - onder het mom van beter laat dan nooit.

Verslavend!

Ik vind 'El Oso' maar ten dele luchtig. Of beter: het klinkt of lijkt wel es luchtig, maar (vooral) Doughty's gitaarinbreng klinkt regelmatig scheurend, schurend, duister en onheilspellend en zijn zang is even vaak (meer of minder ingehouden) getergd en gefrustreerd.
Waar het wel vooral luchtig is, 'Circles' bv., daar vind ik het ook meteen iets minder.
De verder ook monotone en repetitieve zang werkt lekker hypnotiserend.
'Circles' dus, 'Houston' en 'Fully...' vind ik wat minder dan de overweldigende rest (m.u.v. 'Pensacola', 'So Far...' en de afsluiter, die ertussenin hangen), maar nog steeds sterk, en met kans op groei.
Het zit ook allemaal weer zo bomvol geluidjes, sferen en ideeën dat (veel) vaker horen het devies is.
Met plezier, gaan we doen.

Moderne, gruizige grotestadsjazzrock (future jazz lees ik op Discogs o.a., ook een aardige).
Verder helemaal eens met Ataloona: meer luisteraars graag, meer stemmen!


Ik zet in op dikke negen, met een voorzichtige optie op de volle mep.

Heerlijke jazzrock / fusion plaat met een vrij typisch 80s geluid, dat wel es in de buurt komt van de eersteling van Satriani, maar ook (en vaker) bij 'Loud Jazz' van John Scofield. Die twee noem ik omdat ik verder weinig in dat straatje ken (Allan Holdsworth is ook nog te noemen), dus wat is dan typisch, maar swa, kenners brand maar los...
Regelmatig ook lekker avontuurlijk, en heerlijk freakend bijna ten allen tijde. 'SImple Dreams' is een mooi rustig nummer en 'Country Music' is een lolletje, maar niet minder virtuoos - van mij mag het. 'Moonlight Sonata' is idd een bewerking van dat overbekende klassieke stuk, maar voegt voor mij weinig tot niets toe, helaas.
Al met al is dit voor mij zo'n juweeltje die eigenlijk vooral vanwege de hoes mijn interesse ooit kreeg en ik pas veel later muzikaal ook ontdekte. Tot genoegen.

Dik 4,0*.

That's just swell!

Nog altijd een intrigerende en zeer fijne plaat. Muzikaal zit het uitstekend in elkaar, al lijkt het hier en daar net iets teveel op elkaar en waart er een soort van lethargie rond die saaiigheid in de hand werkt - het is een stijlkenmerk, vast, maar toch. Ik heb ‘m de afgelopen nacht drie keer achter elkaar op gezet, dus zo erg kan het met die kanttekeningen ook weer niet zijn. En is het ook niet, wat mij betreft. Qua genre-typering kom ik uit op indie-rock met een depressieve inslag, dan wel poppy grunge - u mag kiezen.

Of ‘Fuck even flow’ nu door dat ene PJ (niet Harvey) nummer geïnspireerd is, wil ik vanaf zijn. ‘Throw the wine’, ’What i always wanted’ en ‘At Lennie’s’ vormen het grootste aandeel in het feest der herkenning, maar de rest is ook niet mis. Qua akoestische gitaren moet ik soms denken aan Polars - ‘1’, maar de enkele ziel die daar van gehoord heeft… je krijgt van mij de hartelijke groeten… en sterkte.

‘Bridgette, you love me’ heeft trouwens een flinke ‘Los Angeles’ (Frank Black) vibe. Geen probleem verder.


Dikke **** blijft mooi staan.