Ik blijf een beetje op mijn honger zitten. Slecht is het allemaal niet, maar erg spannend of boeiend wordt het nauwelijks. De monotone zang helpt daarbij niet mee. Het doet me soms aan Cynic ('Traced in Air') denken, soms ook aan Voivod ('Nothingface'). HSN gooit er dan nog wat extra keyboardjes en bliepjes tegenaan, en dat pakt de ene keer beter ('The Devil's...') uit dan de andere (opener).

Ik blijf voor nu steken op een ruime zes.

Tot nu toe mijn favoriete HSN. Lekker 'rommelig', met allerlei frappante uitstapjes vanuit de basis die doom/goth metal is met een flinke rol voor het orgel. Maar de rauwe gitaren zijn ook lekker, en doen soms denken aan oudere Voivod. De zang zal dan black metal zijn, maar past prima en soms wordt er ook 'gewoon' gezongen trouwens en dan wordt het bijna folk-achtig, soms meer richting prog-rock of een soort van power metal - erg fijn allemaal. Nu nog 'Oi Magoi' en dan zal ik het es op een rijtje zetten. Misschien dat deze nog wel een halfje erbij krijgt.

****.

Eigenlijk kende ik alleen de hits, maar dit is toch wel een heerlijke plaat. De kraakheldere productie en het muzikale vakmanschap alleen leveren al een mooie 7 op, maar een aantal uitschieters (het titelnummer en 'R & Roll Junkie natuurlijk, maar ook 'Hit', 'R & Roll Junkie', 'Never Enough', 'Pain', 'Get Lost', 'Doreen' en 'Skid Row' bekoren mij in het bijzonder), de otentieke stem en voordracht van Brother Bread en her en der wat smullen gitaaruitbarstingen trekken het met gemak naar een dikke 8. En dat had ik vooraf niet meteen verwacht.