Ja, je moet er de zwarte humor ook een beetje van (kunnen) inzien. Ik heb hier helemaal niet een 'zwaar' gevoel bij, er wordt bijzonder mooi en creatief gemusiceerd, Vics stem is wat lijzig misschien, maar toch erg mooi ook en de liedjes steken beresterk in elkaar. Met Sparklehorse kan ik dan weer minder, maar daar ken ik niet zo veel van.

Het drumgeluid staat me wat tegen, zo dat is er alvast uit. Vroeger grijs gedraaid, later telkens tegenaan gehikt om weer es op te zetten. Nu dan. Tja, weinig mis mee, dikke power metal uit de gloriedagen van de metal. Allemaal sterke songs, goeie zanger, gitaarwerk dat precies op het Shrapnel thuishoort, en toch... mis ik nog iets? Of...? Kan het slecht benoemen, maar zo geweldig als ik het ooit vond, vind ik het nu niet meer. Vergeleken met andere grootheden uit die tijd die nu nog wél helemaal overeind staan (ik moet onwillekeurig denken aan een Metal Church of een Chastain), is dit misschien iets teveel spierballenwerk en te weinig sfeer. Ik heb zelfs liever het debuut... -edit- nee, dat ook weer niet.

Toch nog dik 3,5*.

Dan zit ik er een beetje tussenin, aan mijn twee voorgangers te lezen. Zo all out spetterend als het debuut is het lang niet altijd hier, maar er valt nog genoeg te genieten. Vinnie slaat hier regelmatig wat andere, vaak rustigere en toegankelijkere zijweggetjes in, misschien in een poging om wat meer commercieel succes te oogsten, maar het negen minuten durende 'Message...' is eerder een ambiteus prog werkstuk (waarbij de sound van Dream Theaters debuut ook ineens niet ver weg klinkt) dat m.i. maar matig geslaagd is. De cover 'While My Guitar...' (George Harrison) is ook nog bijzonder te noemen, en doet me hier en daar denken aan 'Heart of Steel' van Crimson Glory - en aan Scorpions.

Een aantal jaren had ik dit misschien niet eens uitgeluisterd en snel weer het debuut opgezet, maar tegenwoordig ben ik kennelijk coulanter. En heb ik een prima plaat gehoord met toch nog wat uitschieters die nog het meest in de lijn van het debuut liggen, zoals 'Prelude / Into...', 'Race...' en 'The Tempest'. 'Pieces of a Picture' is op het eerste gehoor favoriet, een prog stuk dat sterk naar fusion neigt. 'April Sky' is me te dweperig, al met al.

3,5*.

Ik heb onlangs mijn neef, aan wie ik eeuwig schatplichtig zal zijn in muzikaal opzicht en die ik lange tijd niet meer gezien had, beloofd deze nog weer es te proberen.

Een plaat, zo blijkt, die meer te bieden heeft dan ik ooit dacht (vond het weinig vernieuwend ten opzichte van voorgaand werk, eerder "retro"). Het borduurt ook wel voort op eerder werk, en de impact van de drie platen ervoor heeft het niet, maar groeipotentie is er wel. Een lange zit is het vooralsnog met bijna 55 minuten ook wel, dus maar es geen cijfer en later nog es proberen, misschien dan in delen. 'Jack Luminous' is ondertussen tamelijk indrukwekkend.

P.s.: ik dacht altijd dat er ooit, ergens een trema in de bandnaam verwerkt zat (Voïvod), maar dat zal ik gedroomd hebben(?). Overigens is de oorsprong ervan hier te vinden. Voivod met een extra ' boven de v is er wel te vinden bij 'Phobos', btw.