Sommige nummers maken een onuitwisbare indruk op je, maar dan laat je het vervolgens na te checken wie het maakte / speelde... 'Goodbye horses' hoort gewoon bij de film ('The silence of the lambs') en verder niet. Tot nu, want ik kwam het tegen als suggestie van YT in de vorm van een cover door een band waar ik de naam even kwijt van ben. En nu ik weer regelmatig op MuMe zit, heb ik 'm maar even toegevoegd en 'apart' beluisterd, evenals 'White lines'. Laatstgenoemde is een prima song, maar 'Goodbye horses'^... (aanbid-smiley) ... werkt dus ook uitstekend an sich - maar zal zich nooit aan de associatie ontworstelen.

Q Lazarrus heeft nou niet bepaald veel op haar muzikale kerfstok, maar het is met deze wel meteen raak. Ze zou ook nog een versie van Talking Heads' 'Heaven' hebben gedaan voor de soundtrack van 'Philadelphia', maar op de plaat daarvan staat die niet. Wat ik ervan op YT vind, spreekt mij niet zo aan.

Van Discogs tenslotte: "Mysterious singer...worked as a taxi driver in New York City before being discovered as a singer...Finally breaking her silence in 2018, Luckey has stated that she has no interests of returning to the music industry, and is happy to live a private life as a bus driver in Staten Island, NY." - als het werkt voor Fred Teeven, wie ben ik dan...?^^

4,5*, vooral natuurlijk vanwege...


^ En dan bij voorkeur de 6m28s versie.
^^ Er schijnt trouwens een tragisch verhaal achter haar muzikale afwezigheid én haar songs te zitten, maar daar weet ik het fijne niet van.

Deze plaat was ik benieuwd naar, na de verdienstelijk cover van 'Sheer Heart Attack' door Hallows Eve. Ik wist niet dat ik direct bij twee klassiekers uit de rockmuziek terecht zou komen, laat staan dat de opener slechts een soort introotje is, terwijl ik altijd gedacht heb dat het een soort epic van minstens meer dan vijf minuten was... dus da's even wennen. Die andere klassieker heb ik nooit veel mee gehad, behalve vast en zeker in beschonken toestand - ooit. Toch moet ik bekennen dat ik 'm nu niet slecht vind.

Vervolgens de aanleiding, 'Sheer Heart Attack', een lekker nummer wel, maar dat gepiep... Naja. Wat dan nog volgt is allemaal wel leuk en aardig, en 'Fight from...' vind ik echt nog goed, maar verder vraag ik me alweer af of ik nog wel veel meer van Queen zou moeten proberen... 'My Melancholy Blues' is dan nog even een dieptepuntje, waar afsluiter 'Silver Salmon' mij zowaar doet opveren... gaaf nummer, wel veel te kort. Maar die heeft een YT-er er voor de lol bij aan geplakt, kennelijk, en staat dus niet op 'NotW'.

*** lijkt me een faire score. Hoes prachtig.

Helemaal voor gratis en 0,0 te beluisteren op hun eigen bandcamp-pagina, wat ik iedereen die een beetje van alternatief houdt, van harte kan aanraden. Voor mij is dit één van de fijnste platen van dit millennium. Ik weet het, dat klinkt niet bescheiden, maar laat je niet afschrikken door het feit dat David Yow er niet meer bij is - het is alleen maar zoveel beter geworden (sorry, David).

Deels spelen ze nog steeds wild overstuurde noiserock, maar regelmatig schakelen ze een versnelling of twee terug en komen er schitterende, maar nog steeds vreemd aandoende, melodieuze (delen van) liedjes tevoorschijn met heerlijke meerstemmige zang, waarbij ik soms aan The Beach Boys moet denken.

Kort samengevat is het een mix van noiserock met jazzy en poppy invloeden, en op z'n kortst: Qui! Elk nummer is voor mij een schot in de roos, maar 'Whateryadoin?', 'Songbirds', 'Proof of Bass', 'The Kind of Jazz This Is' en 'Ham Spray' (hilarisch) steken voor mij net nog even boven de rest uit.

*****.