This album was written about my brother and for my family. addiction, substance abuse, near death experiences, loss, grieving for the undead. Drugs that make you Oblivious to the pain it's causing elsewhere.

Na een traag, doomy intro, valt het bijna stil en zet een engelachtige vrouwenstem in, om kort daarna weer bijval te krijgen van de rest. Dan houdt zij zich stil en begint de zanger te brulkrijsen. Pas na 4 minuten breekt een hels tempo los (de drums - en bas? niet te horen - dan, de rest blijft even uitgesponnen bezig). Op zich best een heel leuk nummer, eigenlijk.

Nummer twee begint weer hemels met een stukje piano, maar het nummer breekt vervolgens niet los...

'Humanity' begint met een stemmig akoestisch gitaartje, vergezeld van een even stemmige viool. Na een tijdje bemoeien de drums, en piepende en scheurende gitaren zich ermee, voorzien van stemmige zang. Dat wisselt elkaar een beetje af, al komt de viool pas dik over de helft weer even kijken. Al met al een mooi nummer.

En de epic last track die langer duurt dan alles ervoor tezamen, moet nog komen... Die is qua invulling wat minder spannend (geen piano, geen engelachtige vrouwenstem, beetje viool) en als compositie lijkt het maar wat aan te modderen. Lang niet slecht, maar niet de epic track die ik een beetje verwachtte.

Heel krap vier sterren, want anders had ik 'm niet nog een keer opgezet...
Schitterende hoes, btw.

Desoriënterende mindfucksoundscapes waarbij de stem van Patton veelal onherkenbaar de grenzen van de waanzin en verder verkent, in het verlengde van Mike Patton - Adult Themes for Voice (1996). Natuurlijk helemaal prima als je dit niet wilt classificeren als muziek, ik zou het ook wel geluidskunst voor de liefhebber willen noemen. Maar toch is het muziek.

Weird Little Boy - Weird Little Boy (1998) is er trouwens ook zo één (misschien kan ik kameraad Mssr Renard zo behoeden voor een deceptie of 2). Ik las laatste een aardige comment op YouTube daarover: "When I had Trey and Mike sign my CD, Trey asked me, "You bought this piece of shit?""

Ook van Faxed Head wordt beweerd dat het mogelijk een metal-parodie is. Mij maakt het niet uit of ze het zelf een slechte grap vinden, ik kan er helemaal mee uit de voeten. Zo ook Maldoror.

Cijfer zal zo tussen de 8 en 9 komen te liggen.

Echt een voorbeeldige hardrock / heavy metal plaat. Ik vraag me wel es af of de volle mep niet iets teveel van het goede is. Dan zet ik hem weer op en concludeer na een kleine veertig minuten nogmaals: neen! Tuurlijk, het stramien is bekend, maar het is zo messcherp (en regelmatig ook net even anders qua riffs) uitgevoerd en James Neal heeft zo'n stem die me helemaal ligt. De bas en drums doen verder precies wat ze moeten doen. Genieten!

Best een heel fijne plaat die bij mij lang heeft moeten groeien, want veel verschillende sfeertjes van nummer tot nummer (aanvankelijk had ik dat liever binnen 1 nummer gehoord), maar tegenwoordig hoor ik het meer als 1 lang nummer.

Na 1 EP en 1 LP komt Meat Puppets pas echt op stoom met dit weirde meesterwerkje dat allerlei stijlen mixt en op de proppen komt met een brouwsel dat niet iedereen zal smaken. 'Moet het meer hebben van originaliteit dan van kwaliteit' lees ik ergens; deze heren kunnen echt wel spelen, maar ze maken er bewust een potje van in sommige opzichten en dan kom je al gauw in de buurt van wat men onder moderne kunst verstaat - de hoes sluit daar perfect op aan; het lijken maar een paar kwaststreken, maar ik zie er een explosie van energie in (en een geit, natuurlijk).
Maakt allemaal niet uit; dit is zo'n album dat je minstens één keer in je leven geproefd moet hebben... wie weet smaakt het wel. Essentieel voor mijn eigen muzikale reis™.

10.

P.s.: zorg dat je een uitgave met tenminste de bonustrack 'What to Do' (Rolling Stones cover) te pakken krijgt!

Megadeth was made up of "four functioning heroin addicts in the band," ^

Megadeth, zo bedacht ik mij vannacht, is bij mijn weten de enige band / artiest van wie ik vier platen op rij de volle mep heb gegeven, dus maar even wat pennen hier en daar. Het begon ooit met 'Killing...', maar die heb ik indertijd niet echt meegekregen, dus voor mij was het startpunt deze waanzinnige verzameling huzarenstukjes, inclusief de vreemde eend in de bijt en cover 'I Ain't Superstitious' (het origineel moet ik nu toch es checken - Mustaine: "Willie Dixon heard our version and he goes, 'Man, I like it. I thought that was great' ... Willie Dixon gave us the thumbs up."^).

Mijn grote neef en lichtend voorbeeld in muziek & film had deze plaat met handtekeningen van de bandleden erop gewonnen via de Aardschok en daar was ik stilletjes toch wel jaloers op (ik moest het dan maar doen met een tape-je en vele jaren later heb ik alsnog de cd aangeschaft). Nog altijd verveelt het totaal niet. Mustaine is een killer componist en bedenker van talloze riffs, breaks en wat niet meer en voert ze met speels gemak uit. Ellefson, Samuelson en Poland vormen het duivelse trio dat hem uiterst creatief bijstaat.

^ 10 Things You Didn't Know About Megadeth's 'Peace Sells... But Who's Buying?' | Revolver - revolvermag.com. Een paar dingen wist ik al, maar lang niet alles.

Tja, mijn verwachtingen worden toch bevestigd; na 'Blessing...' is de creatieve koek zo'n beetje op, zoals bij zoveel metalbands indertijd. Het is geen slechte plaat, absoluut niet, maar er zit niet één nummer tussen dat me echt van de sokken blaast, en dat is toch wel het criterium voor de maximale score. Best lekker klinkt het dan weer wel, het ene nummer wat sterker dan het andere. 'Betrayed' is idd wel de minste. 'Date...' en de afsluiter winnen de fave.

Het neigt soms wat naar rock en blues (bepaalde riffjes, vooral 'Betrayed'), ook al blijft het wel echt heavy / power / speed metal. Aan de andere kant klinkt het ook als een logisch vervolg op 'Blessing...' en doet het er regelmatig (iets te sterk?) aan denken. Grotendeels meer dan prima metal die dan uitstekend uitgevoerd wordt, en Mike Howe blijft een krachtige strot hebben, maar het moet wel opboksen tegen de voorgaande hattrick... en dat lukt gewoon niet. Of ik ooit nog ga luisteren wat volgde... op dit moment ben ik weinig benieuwd.

Een dikke 3,5* niettemin, zonder 'Betrayed' was ik wel aan een acht gekomen...

The Black Album deel II, alleen nog iets meer rock'n'roll.

Zo'n kwart eeuw na dato ook es geprobeerd. Aanvankelijk nog net zo goed te doen als zijn voorganger, m.u.v. het mindere 'King Nothing', maar na 'Hero of the Day' wordt het allemaal wat minder, met 'Mama Said' en 'Thorn Within' als dieptepunten, en 'Ronnie' en de afsluiter als relatieve hoogtepunten. De plaat had dus van mij een stuk korter gemogen en dan was het cijfer wel hoger geweest, maar al met al is het me nog goed meegevallen.

***.

Fantastische plaat! Had 'm wel eerder gecheckt, maar het viel toen niet zo op z'n plaats als nu.
Kunstige kitsch van de enige man van wie ik een huwelijksaanzoek werkelijk positief zou overwegen...
Geen volle mep nog, dus geen cijfer voor nu, maar een dikke negen zit er in gedachten minstens in.

Michael Allan Patton verdient een standbeeld - liefst in zijn toepasselijk geheten geboortestadje Eureka.

Probleem: veel te kort!

Verder krijg ik regelmatig het idee dat ik het op de een of andere manier al eens eerder, misschien in net wat andere vorm, al eens eerder gehoord heb als soundtrack in een film. Vooral de tweede track kan zo uit een spaghetti western met een score van Morricone komen… het schijnt toch echt door de heren zelf geschreven te zijn. En ik vind het na flink wat luisterbeurten niet zo’n probleem, echt een betoverend mooi werkje!

Met medewerking van het Stavanger Symfonie Orkest, uit Noorwegen, waar ook John Kaada vandaan komt.

Voor mij zijn de 1e twee tracks het summum van Mordred 'nieuwe' stijl. Een perfect natuurlijk amalgaam van funk en metal gegoten in beresterke composities. De rest van de nummers doen iets meer 'standaard' aan, maar zijn nog altijd dik in orde en klinken erg lekker. Productie helemaal top, uitvoering evenzo.

De 2 platen die erna volgden, 'In this life' en 'The next room' heb ik lang niet gehoord, die volgen binnenkort voor een nadere inspectie. 'Itl' was lange tijd een favoriet van me (al staat me bij dat de productie me tegenviel), dus ben benieuwd...

4,5* voor deze super EP.

Uit hetzelfde jaar dat Patton ook nog dat helium stemmetje opzette bij FNM en dat hoor je hier regelmatig terug. Het is zeker een leuk prototype voor de volledige maaltijd van 1991, maar veel meer ook niet (track 1 en 6 liet men daar vallen). De snare vind ik ook niet geweldig klinken.

Trevor Dunn schijnt deze opnames te prefereren, omdat ze ten tijde van deze cassette er nog veel meer lol in deze mix van stijlen hadden en deze opnames daarom meer jonge honden energie hebben. Wat mij betreft had het twee jaar rijpen van het materiaal wel degelijk groot effect...

Nog steeds dik 3,5*.

Charmante demo van MB. Lang (mooi) akoestisch intro en dan loos. Nooit geweten dat de band als thrash act begon... Ik heb even moeten opzoeken wie hier zingt, maar dat schijnt toch echt Mike te zijn... Beetje jammer van het bijbehorende demo-geluid, al roept het ook een fijn soort melancholie op waar je soms gewoon even aan toe blijkt te zijn. En dan blijkt ook nog dat Mr. Bungle anno 2020 gewoon deze demo opnieuw ingespeeld op het programma heeft staan, excl. de minimaal aanwezige stukjes ska e.d....

Gezien de kwaliteit van vooral de lekkere gitaarriffs hier, is dat toch wel iets om naar uit te zien, enerzijds. Anderzijds heb ik Raping Your Mind al gehoord en zal ik nog flink moeten wennen aan die nieuwe, nette productie én het feit dat 'nieuw' materiaal mijlenver verwijderd zal zijn van wat de band in 1999 met 'California' aan de wereld schonk...

Maar, deze is, zoals gezegd, ontegenzeggelijk charmant.


Spruance heeft nog wel wat aardigs te melden over hoe Mr. Bungle voor een deel tot stand kwam: "I was listening to a lot of Devo actually, in the early, very early eighties. Like, 1981. I was very young. And I became kinda fanatical about them. And I was living in a redneck town, in Eureka, where everybody's wearing AC/DC shirts and partying and stuff. And I would wear, I sent away to the Devo fan club, to get the energy dome, the red thing. And so I wore that to school with a couple of friends, and we got beat up so bad, you know, stuffed into garbage cans. And I think it was at the bottom of the garbage can, with my face, like, in the garbage, when I realized I had to be a musician. ‘Cause I was gonna get those people back somehow. I went through a period where I thought I would probably be a serial killer, or something like that. It made sense; I became like, an environmental terrorist for a while too. Um, but, it really was… music was going to be the career for me. ‘Cause environmental terrorism is effective in some things, but it's not so effective on others. And being a serial killer doesn't really do anybody any good. So, my choice ended up being music."


Krap ****.