Dé jazz(rock aka fusion)plaat (cd) die ik ooit van mijn gitaarleraar van de muziekschool meekreeg om te luisteren (en even op tape te zetten natuurlijk). Heeft talloze rondjes gedraaid en pak ik regelmatig nog weer es uit de kast (lees: bandje weg, dus even YT-en).

Laidback, maar dan weer best loud, af en toe schijnbaar lichtelijk neuzelend, maar toch met de indruk van weldoordachte composities. Gevoelig bij tijd en wijle, waarbij de virtuositeit altijd in dienst staat van. Misschien begint het hier en daar ietsje op elkaar te lijken, maar swa. De opener vind ik de sterkste track, in 'Otay' gaat het helemaal los en 'Spy Vs. Spy' is een schitterende afsluiter die wisselt twee verschillende sfeertjes - erg mooi gedaan. 'True Love' zoekt dan wel de grenzen van het cliché-melige op, maar vooruit.

Ik vraag me af of ik deze net zo zou waarderen als ik hem nu pas tegenkwam, maar eigenlijk is dat een irrelevante vraag. Onveranderd de maximale score, vrijwel ongetwijfeld zit daar een halfje sentiment bij. -edit- zie nu pas dat ik 'm op 4,5* had staan... vooruit, laten we het zo.

****-en-een-half.

4 sterren is wel genoeg, maar dat stukje jeugdsentiment maakt het verschil - deel I.

Ik sprak onlangs nog iemand die JD ook te depressing vond, die hield het liever bij New Order; veel vrolijker. Voor mij begon de JD adoratie wel veel later (als ik het niet mis heb, met de film 'Control' van Corbijn), maar nu wil ik niet meer zonder.
Nog altijd heb ik periodes metal, avant-garde, akoestisch, of helemaal even niks. Onlangs een korte maar hevige periode XTC, maar dat is een beetje over. Joy Division is een vaste waarde geworden; het is zo direct, oprecht, rauw, en raakt precies de juiste snaar.
Ian Curtis mag best als held gezien worden, misschien duikt ie nog wel es op in mijn Top 10 Artiesten. Die hele suïcide link is best te begrijpen, maar deze muziek is gewoon springlevend! Teksten ben ik niet heel erg ingedoken, maar zo af en toe lees ik er eentje mee; best interessant en ook mooi.

(Dik) 5 sterren natuurlijk.

Hier zijn ze nog iets meer Jesus Priest, maar Judas ligt zeker al op de loer en het is ook nog es goed aan te horen.

De opener is een lekker (hard)rocknummer en een goede indicator voor wat komen gaat: veel hoekige riffjes en lekker sologitaarwerk met prima zang terwijl drums en bas een solide basis leggen.
De 'Winter' trilogie lijkt wel een Sabbath nummer, lang niet verkeerd. Het vreemde outro smaakt mij ook best.
'Cheater' klinkt weer meer als een Zep nummer.
De epic 'Run of the Mill' pakt voor mij de hoofdprijs, waar Halford op het einde nog wat gaat gillen like Gillan in 'Child...'.
In het begin van 'Dying...' zet Rob een al te potsierlijke stem op, verder wel een prima nummer.
'Caviar...' presenteert dan nog een fijn coda.

Nee, dit is geen debuut om je voor te schamen. Allerminst. Een dikke 7 à kleine 8, als ik zou stemmen.