Deze Fransen noemen het zelf black metal, maar ik hoor ook wel wat post metal ideetjes, wat doom en thrash metal en een enkele keer iets dat nogal lijkt op een Slayer riedel, maar swa, ze geven er een eigen draai aan. Regelmatig is het (dus) zeer melodieus en zelfs (relatief) vrij rustig. Maar wanneer het knalt, dan knalt het ook goed en is het muzikale vakmanschap des te beter te horen. 'Through the black abyss' is een prachtig lang intro voor de uitsmijter 'Necrowretch'. De zanger van dienst krijst als een bezetene, de productie is uitstekend, wat wil een zombie nog meer?

Gaat dat horen, gaat dat horen @bandcamp.


4,5*.

Shabbadabbadiu!

30 jaar na Ningen Isu's debuutplaat lijkt er niet veel veranderd (de platen ertussenin ken ik niet). De band speelt beter, de nummers zitten doordachter in elkaar, maar in de kern blijft het stonerrock die tegen de metal en hardrock aanleunt. Ik luisterde deze via YT, waar het aangeprezen wordt als prog metal, maar daar kan me maar op zeldzame momenten in vinden. De charme van de zang is tevens een struikelblokje; het heeft wat, maar echt raken doet het me nauwelijks. De afsluiter 'Heartless Scat' heb ik inmiddels vaak gehoord, en dat steekt er voor mij toch met kop en schouders bovenuit - sterke opbouw, lollig maar pakkend 'refreintje' en heerlijk gitaargesoleer en nogmaals, check die clip! Misschien moet ik de rest ook gewoon vaker horen...?

Ik hou het nu echter op een nette 3,5*.

Lekker stevig, energiek, sympathiek 'oud' Japans melodieus (stoner)rock/metalplaatje. Wist niet helemaal wat te verwachten, maar ik stuitte onlangs min of meer toevallig op een nummer van hun uit 2019 (heartless scat) en werd nieuwsgierig. Natuurlijk is de zang weer een ietwat heikel punt, maar het past hier toch ook wel weer prima, eigenlijk. Het klinkt soms een beetje jolig (nee, niet Joling!) af en toe, maar het heeft iets charmants.

'神経症 I Love You' is simpelweg te makkelijk en gladjes (hitje scoren?), maar wil je ook met zo'n titel. Dan volgen ineens de twee sterkste nummers van de plaat (beetje proggy zelfs). Hopelijk kom ik meer in die richting tegen op volgend werk, want zo blijf ik wel benieuwd.

De bandnaam betekent (zo las ik op Discogs) The Human Chair en komt van een kortverhaal van ene Ranpo Edogawa. Dat je dat ook even weet.

Dik 3,5* voor nu (2e luisterbeurt: ik maak er een mooie acht van). Cheers, nee, kanpai!