Ik moest hier wel weer even in komen. Die bassdrumsound... klinkt nergens naar. Verder wel lekker zware catchy metal, met smeuïg sologitaarwerk van Skolnick, veel leuke tot sterke riffs (ook wel wat afgezaagde) en de strot van Billy blijft om u tegen te zeggen. Een hoogvlieger is 'Practice...' niet, maar vroeger wel veel gedraaid en dat helpt ook mee. Tegenwoordig zet ik het zelden op. Het intro van 'Sins...' blijft smullen, 'The Ballad' is erg magertjes.

3,5*.

Alles bij elkaar toch net even beter dan de voorganger. Hier gelukkig geen irritante bassdrumsound. Verder wel voortbordurend op de zware catchy metal, enerzijds best creatief en melodieus gedaan, anderzijds doet het wel regelmatig denken aan eerder werk (vooral van 'The New Order'). Ook zeldzaam dat ik deze opzet - misschien wel een beetje onterecht (vroeger ook vrij veel geluisterd)...

'Souls of Black' werd voor mij zojuist op YT ontmaskerd als halve 'For Whom the Bell Tolls' rip-off... grappig / raar dat ik die link nooit gelegd heb.

Ik dacht eerst aan een kleine 8, maar 'The Legacy' vind ik niet bijzonder (wel netjes hoor) en de afsluiter ook al niet (middenstuk met de solo zijn wel weer lekker), dus ook hier een 7.

Het lijkt soms wel een best of van wat Mike Patton in het verleden al eens heeft uitgevroten; heel veel lawaaierige gekte, maar bij regelmatig (ofwel tegelijk) ook ingehouden, gestructureerd en sfeervol. Veel aandacht voor ritmiek, electronica en percussie vaak ook. Een beetje de plaat die Mr. Bungle na 'California' niet meer maakte, dus ik ben blij verrast. Maar met voorgaande probeer ik alleen een referentiekader te fabriceren; dit staat helemaal als een vrijstaand huis.

Heb ik toch nog wat weten te missen van de enige echte General Patton, maar ik ben niet de enige. *bump!* Gaat dat checken, Bunglites & the likes!

In 2014 was er al een debuutplaat, toen nog alleen met Anthony Pateras, dit keer ook met violist Erkki Veltheim en drummer WIll Guthrie. Maar voor mij is dit wel bloedje nieuw (al zou ik zweren dat ik deze cover en bandnaam al es eerder heb gezien...*).

Hier trekken ze steeds meer hun eigen plan, waar ze me op de vorige nog veel vaker aan Bungle en Tomahawk deden denken. Zo'n unieke en gave trip heb ik lang niet meegemaakt. Electronic, rock en avant-garde perfect samengesmolten. Ik begin maar es met een dikke 9, maar de volle mep lonkt al...


* Mogelijk dat ik 't toch al es gecheckt had en het te 'electronic' vond of zoiets.
necroscape | tetema.bandcamp.com.

Experimenteel voor The Jesus Lizard is wanneer ze voor meer melodie en rechttoe rechtaan gaan, en dat pakt hier geweldig, moest soms zelfs aan AC/DC denken (en aan Mustaine bij 'Horse Doctor Man'). 'Needles for Teeth' is veel en veel beter dan de eerdere EP versie. De rek was er qua ontwikkeling nog lang niet uit, maar er was waarschijnlijk te weinig succes in de ogen van label Capitol en dus helaas: einde verhaal.

Ze kwamen nog wel een paar keer bij elkaar, maar dit blijft vooralsnog de (studio) zwanenzang. Zoek Yow nog es op bij het debuut van Qui (en check zijn rol als zwerver in 'Under the Silver Lake'!), of Duane Denison bij Tomahawk natuurlijk, van de rest weet ik het niet...

Ondertussen de plaat al zo'n 6 à 7 keer gehoord - verslavend! Dikke 9.

Geen berichten hier. Jammer en onterecht, want dit is weer een gerg ave plaat van de heilige hagedis. Vooral muzikaal bouwt de creativiteit onverdroten verder uit, met alles wat tussen dwarse noise en catchy inzit. De klassieke achtergrond van Duane Denison die bijna altijd doorschemert. Yow lalt, brult, schreeuwt en kreunt gewoon z'n ding, soms probeert ie zelfs een beetje te zingen!

Heerlijk, ben veel te laat begonnen met het verder ontdekken van hun oeuvre, na het meesterlijke 'Liar'.
Dik 4,5*.
Aanradert!

Kwam hier door het prachtige 'I Won't Hurt You' dat voorbij komt in de film Isle of Dogs (2018).
'Help! I'm a Rock!'. Dat hebben we allemaal wel eens.
Verder een aantal 3,5* nummers, maar ook 4 of hoger.
Vandaar toch ****.

Ik lees hier klachten over de productie. Vanaf de eerste keer (dacht ik toch, soms laat m'n geheugen me in de steek) dat ik deze plaat hoorde tot de jongste luisterbeurt deze ochtend, ben en blijf ik helemaal verk(n)ocht. Het geluid is misschien misschien niet vol of vet, maar het past gewoon en mijn oortjes weten niet beter of het hóórt gewoon zo.

Ergens tussen punk, rock, industrial en een beetje metal laveert het geweldige songmateriaal. Energiek, op een bepaalde manier exotisch (welke plaat lijkt hier nou op?) en donker. Cairns klinkt getormenteerd, de drums en percussie vervullen een belangrijke, stuwende rol en de gitaren sch(e)uren, piepen en rocken dat het een lieve lust is - de bas doet gewoon lekker mee. Favorieten, als ik moet kiezen: 'Teethgrinder' en 'Gone'.

Ik ga nog es dubben of er niet gewoon een halfje bij moet, tot eventueel dan blijft de dikke 4,5* staan.

Deftige opvolger van het onnavolgbaar knallende debuut, maar toch prefereer ik die.
Alle introotjes voegen al weinig toe, maar daar is wel langs te luisteren.
Verder doemt hier regelmatig een melodieuze proggy kant op, en dat bevalt uitstekend.
'There stood...' en de Led cover vind ik ook wat minder passen.
Toch flink genieten, al met al!

P.s.: qua zanger heb ik niet echt een voorkeur, Sanders past denk ik beter bij het debuut en Sabin hier - dus dat komt mooi uit.

Na 'Angels...' was dit één v/d grootste muzikale teleurstellingen ooit, daar zal mijn lage cijfer mede op gebaseerd zijn geweest.
Ik ben er nog es voor gaan liggen; er zijn wel wat momentjes (Hawkman mag ik gemiddeld - zie verderop - graag horen), 'You Don't Wanna' en 'Five Days' zijn best heel lekker en 'Bury...' is een tamelijk voorbeeldige powerballad die me een beetje aan 'Dirty Diana' doet denken, maar verder kan ik er bar weinig mee (ja, 'Girls' is wel lekker, maar eigenlijk geen Tricky nummer). 'Song for Yukiko' ben ik nog niet helemaal over uit, heeft wel wat.
Een commerciëler geluid kan voor Tricky misschien best werken, maar dit is grotendeels erg lauw en ongeïnspireerd. Van 'Something in the Way' hadden ze, incl. Hawkman, helemaal af moeten blijven. Toch ben ik wel te streng geweest met maar 1 ster...

2,5*.

'Don' leddit get ya down'x2 in 'Close Now' klinkt nergens naar, niet doen Trick.
Verder is dit vrij simpel en niet precies de Tricky waar ik zo van hou, maar een paar onenightstands zitten er wel in. Minder creatief, maar erg sfeervol. Marta .
'Hate This Pain' vind ik toch wat over de top. Alsof 'fokking dit en fokking dat' extra zeggingskracht zou hebben.

Maar ondanks de minpuntjes toch wel kudos. Vier sterren voor nu.

In het kader van 'weer es wat anders', met dank aan Devoo / Metal Album v/d Week:

Ik vind dat er nog best wat metal in zit, in verhouding met het genre wereld. Zo'n mix komt me ook wel bekend voor ergens, maar ik weet niet welke band dat zou moeten zijn... De metal stukken hebben hier wel echt mijn voorkeur, en zijn vaak ook behoorlijk goed. De fluiten, de Keltische invloeden, etc.... mjah, het ene moment bevalt me beter dan het andere.

Maar al met al heb ik deze zonder veel moeite dan wel tegenzin uit kunnen luisteren en regelmatig kunnen genieten, dus een dikke zes zit er wel in. Weet niet of ik 'm zo snel weer op zou zetten, maar wie weet.

***.