Waar pop en metal (beetje hip-hop, reggae, punk en drum n bass zelfs) zo hard botsen, moet ik aan avant-garde denken, maar een beetje melig is het ook wel. En onverschrokken. Hoera weer voor Japan! Aanvankelijk een beproevinkje, maar ik kan het zeer waarderen. Over een paar jaar te zien en te horen op het Eurovisiesongfestival, als dat dan nog bestaat? Of misschien is Globalsongfestival een idee...?

Echte muziek... daar is wel een topic voor: Wat ís muziek? - MusicMeter.nl.
Dit vind ik wel wat meer dan smurfenliederen of Luv met distortion o.i.d., maar goed.

Luisterbeurt #4 en meteen ook maar aangeschaft. Quicksand, The Jesus Lizard, Helmet, Faith No More, Slayer, het lijkt erop dat dit virtuoze (gelegenheids?)drietal* eens een flinke snuif metal, noiserock en alternative tot zich heeft genomen en vervolgens dacht: zoiets kunnen wij ook wel. Ik heb geen idee hoe lang ze erover gedaan hebben de nummers te schrijven, maar de vibe van een jam klinkt mij regelmatig door - maar dat heeft vast ook te maken met het feit dat het instrumentaal is.
"technische, loodzware en van de hak op de tak springende math / post-metal" is dus mijn easy sticker, met toevoeging "En af en toe hakt het ook vrij rechttoe rechtaan door het donkere woud."

* De bandleden hebben hiernaast ook totaal andere dingen gedaan, maar het lijkt me dat hun roots in jazz liggen.

Een nette 8 voor nu, niet alles vind ik even sterk of aantrekkelijk, maar lekker en verslavend is het sowieso.

Een mooiere, vollere, meer dynamische sound dan het debuut en ook het niveau van de nummers ligt gemiddeld een tikje hoger. Helaas vind ik 'Look Like Gold', het titelnummer en 'By My Side' wel echt mindere broeders. 'Power...' en 'God...' zijn de epics - zelfs satan zou er mogelijk een dagje niet van kunnen zondigen. De afsluiter valt dan toch een tikje tegen.
Al met laat ik een krappe 9 staan, want als ik dat ene trio (misschien ook de afsluiter) weglaat, hou ik nog meer dan 50 minuten prachtigs over.

Op naar 'The Will to Live'.

Dat Harper teveel zou zeuren, kan ik het absoluut niet mee eens zijn, de man heeft een prachtstem waarmee hij zich danig onderscheidt van het gros. Tot en met 'I Want...' is het genieten geblazen. Het titelnummer is 'gewoon' wel goed, met een gave solo en het vakmanschap van de ritmesectie blijft ook genieten. 'Ashes' is op zich niet heel bijzonder, maar de stem van Harper en het relaxte sfeertje zijn niet te versmaden - het saxofoontje had dan wel weer weggelaten mogen worden van mij.
Het breekbare 'Widow...' is weer een schot in de roos en 'Glory...' weer 'gewoon' goed. 'Mama's trippin'' is een fijne track, niet heel bijzonder misschien, maar wel lekker opgewekt / opwekkend. 'I Shall Not Walk Alone' is weer niet heel origineel, maar wel heel fijn, een waardige afsluiter.

Al met al? Een heel dikke 8 blijft voor nu staan.

Harper heeft een fan-tas-ti-sche stem, maar de man is ook een begenadigd liedjesschrijver. Breekbare ballads, statige, protestmars-achtige songs, maar ook lichtvoetiger werk zoals 'Mama...' lijkt hij z'n hand niet voor om te draaien. Tel daarbij zijn uiterst smakelijke gitaarwerk en een prima begeleidingsband, en het kan eigenlijk niet misgaan.

Toch lees ik hier genoeg kritiek over 'zwaar op de hand' (klopt wel, ik heb deze plaat jaren gemeden wegens vrees om in een moeras van melancholie getrokken te worden - waar ik dat vroeger juist zou opzoeken - , maar dat valt me nu dik mee), 'eenvormigheid' (de drie soorten songs die ik noemde, zijn wel het stramien waarbinnen hij werkt, ja, vind ik geen probleem - en 'I'll Rise' gaat trouwens nog meer richting gospel) en 'vlak' (ik denk dat dat 'm eerder zit in de tamelijk nette en niet zo spannende productie, maar mogelijk ook met de vrij sobere instrumentatie)... Zou het dan kunnen zijn dat je hier gewoon een beetje van moet houden...?

Indertijd hield ik het meest van de sobere, melancholische songs ('Walk Away' doet me deze keer ineens denken aan Tracy Chapman), echt zwelgspul, maar nu is alles even goed. En sterke teksten, last but not least.

Dikke 8 blijft staan.

Goeie, tip Lost, had ik wel weer even zin in, zo blijkt. Echt heel mooi.
De stem en frasering van Bettie zitten dieper in het geheugen gegrift dan ik dacht. De songs ook.
Daar komt nog wel een halfje, misschien een hele, bij.

-edit- Toch niet. #8 en 9 zijn wat te inwisselbaar.

Maar lager dan **** ga ik ook weer niet, want met 'Sundazed...' en kleine 'Palomine' herpakt de band zich uitstekend.

Goed dat berichten uit de prehistorie hier terug te lezen blijven, ik moest er bij dat intermezzo meteen aan denken.

'Trashed' en 'Disturbing the Priest' pakken de vinkjes. Verder klinkt het materiaal vaak wat té bekend en makkelijk (vooral sommige refreintjes), maar ik heb me er aardig mee vermaakt. Ian 'gillen' Gillan is natuurlijk geen Ozzy, maar past prima en doet het uitstekend. Het geluid kan ik helemaal mee uit de voeten en de hoes is inderdaad iconisch.

Kleine 7.

Een tijdje terug al eens weer geprobeerd. Kwam er niet uit. Dikke acht? Kleine negen? Een tien zat er sowieso niet in. Ik ben toch ook meer van de Ozzy. Het songmateriaal is (net als het spel) oer-fucking-degelijk, maar classic songs zoals hiervoor regelmatig opdoken, zitten er niet meteen bij.

Ik hou het op een welverdiende dikke acht.

Over de gehele linie sterker songmateriaal - of heb ik het vroeger toch al vaker gehoord? - maken dat deze een volle halve punt meer krijgt dan Dio's Sabbath debuut. Heerlijk, ik zou Ozzy bijna even vergeten. Nee hoor.

Het drumgeluid doet me in positieve zin denken aan hoe dat vroeger klonk in een oefenruimte - lomp en eerlijk, en de bas gaat uitstekend mee. Het gitaargeluid is niet lang slecht, maar had wel wat vetter gemogen. En Ozzy is Ozzy, blijft één van de mooiste en typische (rock/metal) stemmen ooit. Vind de plaat wezenlijk anders dan 'Technical...'; toch veel meer sfeer hier. 'A Hard Road' is gewoon mooie on the road epic, al weet ik niet of het daar precies over gaat. Gewoon een dik gave plaat, verder niet zeuren. Zelfs 'ooh-hoo, ooh-hoo' koortje in 'Shock Wave' is dan geen enkel probleem.

'Air Dance' begint als een Boston nummer en komt in het couplet met een tingelend pianootje aanzetten. 'Over to You' vind ik dan geen uitblinker, maar goed te doen. Hoppa, trek nog een blik blazers open voor 'Breakout', waarom niet (eigenlijk is deze plaat net zo gek als 'Sabotage', maar dan anders)? En meteen door naar 'Swinging the Chain', het laatste nummer op plaat van Black Sabbath in deze bezetting... We're so sorry!

4,5*.

Vaag, dat abrupte einde van de opener. Schijnt dat er nog iets achter zit ook: lol.

Heb (per ongeluk) een Russische vinyl exemplaar op YT geluisterd met een andere trackvolgorde, deels.
Heerlijke, waanzinnige plaat, bij vlagen knotsgekke keuzes, maar het werkt. Voor mij dan. Vijf sterren dus. En nog een keer... nu de Black Box Remaster uit 1996. Daar kwam ik 'Blow on a Jug' ook nog tegen en dat was zeer de moeite en een passend einde - wel even het volume flink omhoog.

'It's Alright', exclusief de ruige gitaarsolo, klinkt idd als een The Beatles nummer - of hebben die ook wel ruige gitaarsoli voortgebracht, dat weet ik eigenlijk niet? Ja, zo'n nummer is wel een pijnpuntje. Vind het niet slecht, maar Ozzy's stem wordt ook nog eens node gemist. Het begon daarvoor nog wel uitstekend.

Wat volgt is best heel lekker om aan te horen, maar er mist toch echt wat. De magie is maar matig aanwezig, waarbij Ozzy's stem, nogmaals, gelukkig een vertrouwde baken blijft en de heren kunnen spelen, dat is niet ineens anders geworden. 'She's Gone' vind ik dan wel weer een erg geslaagd, magisch Black Sabbath moment. 'Dirty Women' is een sterke afsluiter, met 'stukjes riff' die rechtstreeks uit 'In a gadda da vida' komen en meer bekends in zich heeft.

Misschien moet ik er gewoon wat aan wennen, maar vooralsnog kan ik geen kamp kiezen - ga 'm nog es vaker luisteren, want een straf is dat zeker niet. Ach, voor nu een krappe 4* moet kunnen.

Doesn't anybody feel that all these killers should be killed?

Zanger Shannon Hoon komt hier getormenteerd ten ijs, hier en daar als voorbode van zijn droef ontijdige lot, al hoor je ook sprankjes hoop hier en daar.
- achteraf kijk je kennelijk altijd een koe in de kont -
Tijdens de toer volgend op dit meesterwerk, overleed hij aan een overdosis cocaïne.
Voor de club van 27 was hij een jaar te laat, dat had de band vast nog wat extra publiciteit opgeleverd.
Nu moet men het doen met de status underground klassieker, in mijn oren dan toch.

'Soup' is een druk w̶e̶r̶k̶j̶e̶ soepje met ouderwetse rock als basis, maar dan wel het creatieve soort, met kwinkslagen om de haverklap. Een beetje Sabbath komt soms ook voorbij, maar ook heel veel lekker freakerige riedeltjes, en dan klinkt het weer dromerig en engelachtig mooi.
Een mooie, transparante productie met niemand in het bijzonder in de spotlight, al kan je niet om de speciale stem van Hoon heen en hou ik persoonlijk als wannabe gitarist het meest van dat smullen gitaarwerk.
'New Life' vind ik helaas iets teveel van hetzelfde (wel uitstekend gespeeld) op een verder smetteloze plaat.
Dik 4,5* hou ik voor nu dan maar aan. Heel dik.

De soep etende man is de producer van de plaat, Andy Wallace, in het kader van ik-heb-ook-es-wat-gelezen.

Lekkere hard rock n' roll plaat waar al heel lang geen bericht meer bij is geplaatst. 'Slipaway' beviel me niet zo - rustig of zelfs zoet mag van mij best, maar dit was 'm gewoon niet echt. Verder ook niet eens zo heel typisch rock, met zelfs funky gitaartjes hier en daar. Het label metal is dan ook maar weinig van toepassing in mijn oren. Niet erg verder, ik wist al dat Budgie een interessante band was en ook hier weten ze me al met al te overtuigen. Wel heb ik toch het liefst dat ze meer rocken en met lekkere riffs komen. Favorieten 'Napoleon Bona-Part One' en 'I Can't See My Feelings'.

Dikke 7 à 8.


No. 2 van de lijst die ik hier als volgt genereerde: genre metal, jaartal 1970 - 1990, 3 - 50 stemmen, stemgemiddelde 4* - 5*, albumtypes normaal / live / ep/single.

Zal wel aan mij liggen, maar dit (hard) rockt heerlijk weg! Veel meer to the point dan de voorganger, die ik net nog hoorde, maar wel met net even wat eigenwijsheid (funky en heavy elementen in het gitaarspel) erin verwerkt. 'All at Sea' komt als rustpunt te vroeg en vind ik sowieso niet briljant. 'Don't Go Away' is wat dat betreft een heel stuk charmanter.

Ik 'ken' nu nog maar 3 platen van ze (en deze heb ik het meest gehoord), maar deze is echt wel favoriet tot nu toe. 'All...' weerhoudt me er van om een dikke 9 uit te delen, helaas, maar op termijn sluit ik dat niet uit. Dan maar een kleine 9 voor nu...

Halverwege viel bij mij nog een kwartje van vergelijking: Culprits 'Guilty as charged', zowel qua riffing soms alsook qua sound. Al is deze plaat in z'n geheel lichtvoetiger.