Had verwacht deze ook minstens vier sterren te kunnen geven, want deze heb ik indertijd minstens even grijs gedraaid als de voorganger. Het benadert 'Know...' ook wel behoorlijk, maar die vind ik net een tikkie beter qua nummers. Ook hier ben ik niet kapot van de productie (drumgeluid) en is de stem van Coons niet altijd aan mij besteed, maar is nog zeker te doen - ik moet ook maar niet (weer) twee albums van deze band op 1 dag luisteren...

Tot zover een tripje down memory lane; 3,5*.

Even terug in de tijd om een plaat te checken die ik indertijd grijs heb gedraaid om te horen hoe het nu bevalt en een eerlijk cijfer te kunnen geven. Lääz Rockit staat hier garant voor een lekkere portie power / thrash / speed metal met goed in elkaar gezette, onderscheidende songs. Productie ben ik niet helemaal kapot van, maar is goed genoeg en de schreeuwstem van Coons is er eentje, net zoals bv. die van Overkill, waar ik niet altijd zin in heb^. De hoge uithalen ('I'm electric' bv.!) vind ik dan weer wel altijd top.

Begrijpelijk dat 'Most dangerous game' veel faves binnenhaalt, maar persoonlijk vind 'Say goodbye m.f.' en 'Self destruct' nog net even fijner, maar er staat geen misser op, zelfs de snarenplukkerij van 'Mad axe attack' en het uitsmijtertje 'Shit's Ugly' horen er gewoon lekker bij.

^ Toch heb ik de plaat voor de gelegenheid helemaal uitgeluisterd, niet in de laatste plaats voor de nostalgie.

Vier sterren, op naar 'Annihilation principle'.

Lang geen slecht eersteling van Buddo en de zijnen, maar de magie van opvolger 'Last Crack' bespeur ik hier niet echt. Maar wel een uitstekende opwarmer. Meer geënt op metal overigens, met heerlijk scheurend gitaarwerk, maar Buddo is nauwelijks tot totaal geen metalzanger, eerder een ruige Bono.

Nette 8.

Geen verkeerde comeback. En dat had ik stiekem niet verwacht, ik zag er zelfs een beetje tegenop. Ik hoor allerlei bekende dingetjes uit een ver metal / grunge verleden, maar da's niet zo erg. Buddo, sterke songs en fijn gitaarwerk, voor mij de meest in het oor springende elementen van LC, zijn hier weer goed aanwezig, al is het ook weer niet echt wereldschokkend. En er is geen sprake van een storende moderne productie, gelukkig.

Dikke 7. U heeft het goed begrepen: ik ga dit natuurlijk niet vergelijken met hun magnum opus...

Kippenvel shit. De afwisseling / afstemming melodie versus agressie is fenomenaal uitgebalanceerd.

Tijd niet gehoord; een aangename golf van jeugdsentiment spoelt bij menig riff, solo of zanglijn aan op een strand van... verder kom ik niet, ik ben potdomme geen dichter. 5 sterren blijven uiteraard mooi staan.

Kwam hier terecht door op 'spank' te zoeken i.v.m. het Hoeslink-spel - nee, echt!
En zag toen de genres en dat B.Robertson de plaat reeds besproken heeft.

Klinkt goed, dit! Experimentele (death) metaljazz volstaat voor mij als aanduiding, misschien met de constatering dat John Zorn regelmatig als associatie in mijn hoofd opduikt en dat de verdeling jazz/metal heel eerlijk is. Veelal (heel) erg druk, maar er zijn ook rustpuntjes. Erg kort voor een 'regulier album', maar zo gaat dat kennelijk in dit genre. Is dit de eerste band uit Indonesië die ik ooit hoorde? Zou zomaar kunnen...

Ik zet meteen hoog in: 4,5*, en aangeschaft (incl. een eerdere EP en losse track).