'Billions / Rock'. Goeie AC/DC tribute (satire? nah).

'I Lose' is al heel lang een favorietje van me dat ik op de een of andere manier op JijBuis tegenkwam.
Ik heb vandaag pas uitgezocht dat ie op deze plaat staat.
'Party' had van mij weggelaten mogen worden, en 'Thrill' lijkt net ietsjes teveel op 'I Lose', maar de rest is pure gold, Jerry, ehh, Danny! DJ was natuurlijk geen big time act met looks, perfect pitch stem of ook maar enige pretenties, maar dat maakte hem des te fijner en verfrissender (achtergronden kan je uit en te na vinden in de sterke docu The Devil and Daniel Johnston (2005)). R.i.p. Mr. Johnston.

'Funeral Girl':
They really should do away with funerals
You ain’t really dead, this I swear
They take all your money and they leave you there to rot



4,5*.

Als het kind maar een naam heeft.

Folk rock, art rock, chanson, zie ik op Discogs. Maar ook: "Their music might be best classified as fanfare with influences of rock and punk."
En er wordt wel degelijk gezongen, bij momenten, het overige zou ik bestempelen als 'voordragen', echt iets anders dan praten, maar goed, het staat er ook tussen aanhalingstekens.

Dit raakt mij wel. De Raggende Mannen voelen vaak niet ver weg.

Eens met Kronos. Catchy nummers die voor mij ergens klinken als tussen Iron Maiden en Anthrax - dan wel dichterbij Maiden, gemiddeld. De hoes kan ik me nog erg goed herinneren van vroeger (uit de Aardschok dan) op de een of andere manier vond ik 'm fascinerend. Vind 'm nog steeds mooi, eigenlijk.

Titelnummer is favoriet, al snel gevolgd door de opener, maar elk nummer heeft wel wat. Ik ga ook voor vier sterren. Tweede album blijkt in 2014 nog eens uitgebracht te zijn.

****.

Wat mij hier meteen opvalt, is hoe prominent de bas in de mix zit:

Nooit geweten dat Andy La Rocque hier op meedeed, dat is nogal een switch, maar af en toe valt het hoge melodie-gehalte en de soms ietwat klassieke heavy metal benadering wel op, en daar is niks mis mee (de kopstem van King Diamond had hier af en toe ook niet misstaan, zou een mooi contrast met het gebrul zijn geweest), sterker nog... dit bevalt me erg goed en ik ben nog maar bij track 4!

O, en nu lees ik dat Gene Hoglan ook meedeed. En als ik er dan op ga letten, hoor ik het er ook wel in terug, maar zulke dingen moet je me echt wel vertellen, anders kom ik er waarschijnlijk nooit achter - Death is natuurlijk ook weer behoorlijk anders dan Dark Angel.

Dit is er echt eentje om vaker te gaan draaien, beestachtig vakmanschap van alle bandleden en interessante composities. Die solo's zijn ook smullen, trouwens. Heel anders dan 'Spiritual...', en niet meteen echt catchy (wel meer catchy dan 'Human'), maar deze moet minstens een negen krijgen.

Het houdt niet op, nu lees ik dat Steve DiGiorgio ook nog meedeed, en ook dat is bij nader inzien wel te horen... Vooralsnog lastig favorieten aan te merken, dus dat doe ik wel na meerdere draaibeurten.

4,5*

Ook deze bevalt meer dan goed! De zang is net even anders, maar ligt mij wel. Andy La Rocque is er niet meer bij, maar het klassieke heavy metal gevoel komt nog regelmatig voorbij. De nummers zijn boeiend met veel catchy stukken, en net als de voorganger is dit er eentje die ik zeker vaker op ga zetten. Het enige wat ik nog jammer zou kunnen vinden, is dat Steve DiGiorgio er (ook) niet bij is...

'Empty Words', 'Sacred Serenity', '1,000 Eyes', 'Without Judgment', 'Perennial Quest', gaat nog lastig worden een favoriet te kiezen - doe ik later.

4,5*

I told you once, and I will say it again…

Gevalletje if you have to ask you'll never know? Ik kan het niet echt (of echt niet) uitleggen, en voel me eigenlijk niet zo geroepen, ook. Vind je het niks? Nou, klaar.

Zeer geslaagde zwanenzang van Chuck Schuldiner en Death. Nog verder het prog metal pad op en ook veel ruimte voor melodie (ik hoor af en toe gewoon Maiden of iets in die richting voorbij komen), maar zonder een centje bruutheid in te leveren. De zang wordt kennelijk niet door iedereen gewaardeerd, maar ik vind dat hij hier puur vuur spuwt - en da's een compliment, laat ik het er maar bij zeggen. De nummers zijn nou niet meteen helemaal te doorgronden, maar zo heb ik ze graag.

Echt vreemd dat ik de laatste jaren met de latere Death niet wat aanvangen kon. Bij deze, en met de aanstaande draaibeurten ga ik dat es wat inhalen. De cover (hoes) is shit, ja, maar de cover (priest) doet niets onder voor het origineel (vind het wel een aparte keuze) - misschien moet ik ‘Painkiller’ (plaat) eens herwaarderen, want 3 sterren is niet veel… 'Voice of the Soul' vind ik in tegenstelling tot sommigen zeker níet één van de beste metal instrumentals ooit, maar slecht is 't ook weer niet. Favorieten moet ik nog even over dubben.

4,5*.

Best loosen up and take it in stride
The world don't need egotistical pride

Waanzinnige plaat. En erg spannend en verfrissend ook, voor die tijd en dit genre. Er wordt geflirt met allerlei ongebruikelijke muziekstijlen en dan krijg je funk, punk, rock'n'roll, doom, Rush, Kiss en wat al niet meer tussen alle brokken op zich al fantastische thrash metal door te verwerken.
Op 'Act III' werd het allemaal nog wat netter en uitgebreider uitgewerkt en was de productie ook netter, maar ik heb totaal geen probleem met dit geluid. Daar gaan mijn lieve oortjes, maar dit moet wel op volume 11 gedraaid worden, stil zitten onmogelijk.

Een plaat die eigenlijk in mijn top-10 thuishoort en 5+ sterren verdient. 'Bored' en 'Shores of Sin' zijn favoriet. 'Cold Gin' heb ik lange tijd moeite mee gehad, maar hoort er tegenwoordig helemaal bij, proost!

Op bandcamp valt te lezen dat hier een apart (en triest) verhaal aan vastzit. De band kwam in 2009 in Montreal al bij elkaar (5 jongens van tussen de 15 en 17) en schreef en nam deze plaat datzelfde jaar nog op. Waarom de plaat daarna nog zo'n twee jaar op de plank bleef liggen, wordt niet duidelijk, maar in 2011 pleegde de zanger Mathieu Paquette zelfmoord. En diezelfde Mathieu was kennelijk ook zanger bij Beheading of a King. Maar verder vind ik bar weinig via Google. Niets op Metal Archives, alleen hier en daar wat op Facebook, Twitter en zulks...

Maar goed, de muziek. Metalcore, volgens Divebomb, het label dat de plaat straks zal uitbrengen. Ik ben niet thuis in al die benamingen, maar dit knalt en brult er behoorlijk op los, maar met voldoende variatie en niets te lange nummers. Het mooiste is nog het gitaarwerk dat binnen het kader behoorlijk gevarieerd en melodieus. Ik zou het kunnen omschrijven als een Linkin Park op speed, ware het niet dat ik totaal geen fan ben van die band, en dit smaak ik juist wel.

Overigens heeft de band zelf de plaat al op YouTube gezet. Enjoy.

Voor nu **** met een serieuze optie op meer.

Dit shirt had ik ooit. Geen idee waar het gebleven is, maar ik ga 'm toch niet weer aanschaffen denk ik. Zelf bekladde ik vroeger zelf wel es shirts e.d., en niet geheel onverdienstelijk al zeg ik het zelf - dat zou ik nu eerder weer gaan doen dan veel geld neerleggen voor een oude originele. Tof shirt was het wel.

On topic: erg gave plaat, terwijl grindcore voor mij vaak een steegje te ver is. DO weet er echter regelmatig een eigen draai aan te geven, let bv. es op het akoestische gitaartje in 'Accelerated...', geniaal, zulke dingen had ik graag nog meer gehoord. Toen ik deze band ooit live zag (ik geloof zonder dat ik er tevoren ook maar 1 noot van kende?), was ik meteen verkocht en daar heb ik ook dat shirt op de kop getikt. Productie vind ik meer dan prima te doen.

Dik 4,5*.
De 4 extra tracks klinken idd wel een beetje als leftovers, maar zeker nog goed te doen, zeker die laatste twee.

Dream Death doet niet heel erg moeilijk, maar weet wel een goed duister sfeertje neer te zetten, met toch wel catchy, hoekige riffs. Brian Lawrence brult daar lekker diabolisch overheen. De productie is niet bepaald uitmuntend, maar goed genoeg. Doet soms wat denken aan Obituary, maar ik zou dit voornamelijk onder doom scharen. MA spreekt ook van death en thrash, maar da's minimaal aanwezig in mijn oren.

Hierna begon het te rommelen, vertrok de bassist naar Eviction en ging men verder onder de naam Penance, waarbij me de cover van de plaat van eerstgenoemde me wel bekend voorkomt. Penance misschien ook maar eens checken.

Vier sterren. En schitterende hoes.

Prima (laat) vervolg op 'Journey into Mystery'. Eigenlijk gaat het op dezelfde voet verder, maar er is wel geprobeerd wat meer variatie (hoge gitaarriedels bv.) in te stoppen. Vooral de snare klinkt hier anders en eigenlijk prefereer ik deze productie, maar aan die van 'JiM' ben ik inmiddels meer dan goed gewend.

Doom metal met wat thrash en death invloeden en heel behoorlijke ideeën / nummers maken dit tot een aangename verrassing, want ik wist niet eens dat ze een comeback hadden gemaakt. Staan nog op 'active' op MA, maar de hierop volgende plaat uit 2016 is vooralsnog hun laatste wapenfeit.

Ik kom hier ook weer uit op een nette ****. Op naar 'Dissemination'.