Deze hoes koester ik nu al zo lang (betere versie ingestuurd) dat het eigenlijk raar is dat ik de muziek nooit geprobeerd heb. En het bevalt heel behoorlijk. Ergens tussen Mötley Crüe ('Shout...') en power metal in, met nog best gelaagde covers, al is twee stuks erg ongewoon. Laatste track is weer behoorlijk geript van Maiden zodat het wel een cover lijkt. De zang smaakt me prima!

Kleine 7.

Fijn plaatje. Soms moest ik zelfs aan de stem Will Oldham denken, maar zo breekbaar als die het kan brengen, wordt het bij Simon niet of nauwelijks. Het blijft ergens 'steken' in mooi, aangenaam en intelligent, en daar is op z'n tijd niks mis mee. Ik kan ergens wel snappen dat sommigen het afdoen als muzak, saai en weinig enerverend, dit moet je wel liggen. De Afrikaanse invloeden zijn regelmatig een mooie aanvulling, maar niet elk nummer heeft ze.

****.

Mooie plaat. Progmetal/hardrock met symfonische en (een beetje) fusion invloeden en regelmatig Spaans aandoende akoestische gitaren - je moet zelfs wachten tot het in de 3e track pas losbarst - en soms een dwarsfluit.

Fates Warning (rond AtG, NE en PS, NE) en oude Qüeensrÿche invloeden zijn aanwezig, maar dit staat wel tamelijk op zichzelf. Op YT wordt de zanger nog vergeleken met Michael Kiske, kan ik me wel een beetje in vinden, maar ik neig ik (soms) eerder naar Buddy Lackey en in z’n geheel lijkt het ook wel es op Psychotic Waltz. En heel soms hoor ik wat oude Dream Theater voorbij komen. Tot zover name dropping.

Minder vaak rockend dan alle voorgaande bands, meer gericht op sfeer en opbouw - en ’t is een lange plaat, dus je moet er wel even voor gaan zitten. Ik kan niet zeggen dat ik de mix heel sterk (lees: subtiel) vind, helder goed te doen is het wel. ‘Within the Vault’ vind ik wat minder, maar op een dik uur…

Dik 3,5 à krap 4*.

Waar bij de debuutplaat de muziek de bandnaam nog prima ondersteunde, is de opvolger meer pikanterie voor mensen die wel es een vuurtje maken op het strand. Maar dan nog is dit een heel erg fijne plaat. Af en toe rockt het nog wel een beetje, maar het meest proef je de relaxte vakantiesferen van Tahiti^, waar Perry Ferrell (=peripheral) en zijn maten graag vertoefden, surfden en wat dies meer zij - als ik me dat goed herinner uit een stuk in OOR uit die tijd.
Kennelijk met veel muzikale gastrollen, bekend of minder bekend, heb ik nooit geweten.

^ En in tijden van (semi-)quarantaine kan dat een uitkomst zijn.

Het snelle metalstukje kan ik zeer goed smaken, en hoewel er op zich nog altijd knap gemusiceerd wordt (duh), hoor ik weinig inspiratie in de verschillende partijen, vooral Ler heb ik al veel creatiever bezig gehoord (de koek is wat dat betreft al jaren zo goed als op). Avant-garde zou ik het zeker niet noemen, Primus grijpt juist terug (ik hoor o.a. Pink Floyd)*. De lengte van de titeltrack voelt nogal geforceerd aan, met zo'n 4 à 5 minuten was het ook wel mooi geweest. En hoewel ik de oude platen niet anders zou willen horen, begin ik me nu wel wat te vervelen met Les' stem. Gelukkig kan ik mijn verjaardagen beperken tot het minimum en daar wordt zelfs nooooit Primus gedraaid.

* Les zegt het zelf ook op hun site: primusville.com.

Duister(der), idd, maar niet over de gehele linie en in het geval van Primus is dat ook nog es relatief. De viervoudige openingssalvo na het korte, lollige introotje is om den vingers bij af te likken; ultiem moddervet baswerk, eindeloos strak en helder slagwerk en een Ler die op het top van zijn creativiteit lijkt te zijn - zoals wel vaker...

Daarna slaat de band allerlei zijwegen in, van heerlijk uitgebouwde jams tot het aanvullen van de hengelavonturen, of van een herbewerking van een oudje ('The Pressman', ook al te horen op het live debuut 'Suck on this') tot een lichtelijk 'gangbare' compositie als 'Nature boy'. Alles eigenlijk even geniaal, maar het is me gelukt 3 favorieten aan te vinken: 'Welcome...', 'Bob' en 'Hamburger...'.

Primus, daar is er maar eentje van.


*****.

Dat vervelende geneuzel tussendoor is storend, maar ik kan me wel voorstellen dat zijn kinderen het geweldig vinden. Verder heeft het geheel een zeer aangename (soms haast ouderwetse) progrock vibe. Les' cartoonstemmetje past hierdoor wat minder, liever had ik gehad dat ze bv. een John Arch hadden ingeschakeld. Toen ik dat op YouTube opperde, werd mij verzocht niet te fucken met het Primus-universum... haha.

Deze plaat heeft dus duidelijk mindere en betere kanten, met als extra kanttekeningen dat sommige ideetjes wel erg bekend voorkomen, waardoor het cijfer ook wat blijft steken.

Een dikke seven.

Deze had ik tijden terug al een paar keer gehoord, maar was er bijna alles van vergeten.
Maar goed is het wel. Prong tast de randjes van de alternatieve metal verder af.

Zo goed en uniek als 'Beg...' en 'Prove...' (vooruit, 'Cleansing' mag ook meetellen) wordt het misschien niet meer, maar Prong mag voortdoen als het albums als deze oplevert. En dan ook maar es later werk proberen binnenkort.

Kleine 8.