Niks mis met deze plaat, of het moet zijn dat ik de basgitaar (ingespeeld door Friedman) te slecht kan horen. De drums klinken misschien wat rommelig, maar dat komt omdat het (vaak) speed(!) metal is. Atma Anur is de minste niet, ook op deze plaat niet. De zang kan geforceerd overkomen, maar ik vind Marrino de perfect brulboei voor dit woest riffende epische (gitaar)werk, dat menig metal band nog geïnspireerd zal hebben - de riffs doel ik dan op. En hier en daar van die lekker (semi-)akoestische bijna-kitsch, smullen!

Ik hou hiervan en had vijf sterren dan ook niks teveel gevonden, als (het op zich prima, maar wat al te vrijblijvende) 'Concerto' was weggelaten of vervangen door een andere klapper... En negens deel ik (nog?) niet uit.

Ook een mooie plaat. Catchy liedjes (waar ik soms wel een wat meer-van-hetzelfde-gevoel bij krijg), dijk van een stem. Alleen 'You've Got a Friend' heeft bij mij de houdbaarheidsdatum overschreden, vraag me niet waarom. Het daaropvolgende 'Where You Leave' vertoont er gelijkenissen mee, maar is pittiger en past me beter.

Vier sterren.

Dat zijn de aanbevelingen.

Het eerste nummer vind ik tof, bij 'Forever' wordt het me alweer te poppy.
Toch doorgezet en dat wordt beloond met 'Claws', fijne clip ook.
'7 Years' boeit vervolgens maar deels, 'Detonate' ook.

De rest ga ik ook nog wel es checken, maar nu even niet.
Nu ga ik even 'Pink Diamond' opnieuw luisteren en dan 'Claws' en even die clip liken.

-edit- 'Enemy' en 'I Finally...' ook goed te doen (de eerste iets beter en weer een fijne clip).
'c2.0' moet even op gang komen, maar is dan ook fijn.
Het heeft soms niet zoveel om 't lijf misschien, maar dat Charli zelf ook niet.
To be continued.

Heerlijke plaat, helemaal in mijn straatje. Ja, het is gewoon een voortzetting van de vorige plaat en hier en daar komt het wel es bekend voor, maar zoveel drukt dat de pret bij mij niet. De strot van Leather is ook nog es niet te versmaden. De productie is lekker 'breed' of 'groots', of hoe moet ik dat omschrijven, galmt en scheurt lekker in elk geval. Instrumentaaltje '827', 'The Wicked Are Restless', 'Take Me Back in Time', 'Feel His Magic' en de afsluiter.

Dik ****.

Vijf* bakken creatieve gitaarnoise met begeleidende (dan wel tegenstribbelende) en even creatieve bas. No drums, no vocals. Claustrofoberend, de hersenpan met eventuele inhoud doorsnijdend en -dreunend, en muziek waar sommigen hard van op de loop zullen gaan. Je snapt, het zijn geen popliedjes. Ik had het nog sterker gevonden als ze vloeiende overlopen tussen de nummers hadden gemaakt, maar zo gaat het ook.

Chris Cochrane ken ik inmiddels al meer van (tijdje niet geluisterd) en dit is toch weer een ander pad voor deze experimentalist.
Van Stuart Popejoy heb ik net zijn solo-album wat beter leren kennen, ook weer heel anders, en ook de band Bassoon waarin hij met 2 anderen - het wordt saai - ook weer iets heel anders neerzet (met John Mettam en Sean Moran, die laatste doet ook nog iets heel anders met zijn Sean Moran Elephant Band - plaat staat in de wacht).

Allemaal name dropping van onbekende names, waarheen waarvoor, maar goed bedoelde aanbevelingen tevens, want on-topic is deze zeker niet iets voor een groot publiek. *Alleen het korte 'Aesthete's Foot' heb ik niet gehoord, omdat ik (nog) niet in de buidel heb getast op bandcamp. Wat niet is, kan zeker nog komen.

Ik begin met een dikke 8.

Nirvana - check. Therapy? - check. Maar toch een heel fijn plaatje dat met deze zanger met z'n schuurpapieren strot, de lekker vuige gitaren en pakkende liedjes van een zeker niveau (en dat toch 50 minuten lang) zeker wel weer es luisterbeurt verdiende.
Soms schiet ook Blur ('Song 2') door m'n hoofd - ook maar weer es opsnorren. 'Late Again' doet wel weer denken aan Pixies, en later gebeurt dat nog wel eens. En natuurlijk Dick Dale... wat weer linkt naar Pixies. Wie Rick and Ricky zijn, zou ik zo niet weten...
Laatste nummer doet dan nog denken aan The Wannadies (of andersom?).


Dikke 8, met een optie op een halfje meer in de toekomst.

Gortdroge metalmoes geënt op Prong en Pantera met hier en daar wat aparte uitstapjes (Voivod en Therapy?^ moest ik soms aan denken bv.) en flink wat gitaargesoleer waar ene Mike Varney vast mee uit de voeten kan. De zang is dan wel weer echt thrash/deathmetalstijl.

Smaakt me prima, al zijn sommige nummers idd wat aan de (te) lange kant en is het niet altijd even indrukwekkend. Ik kan me deze plaat niet herinneren uit die tijd, maar de 1e 3 (of 4? ik weet het even niet meer) heb ik toentertijd grijs gedraaid. Die ga ik zo nog even opzetten.

Ik hou 't op 3,5*.


^ Ten tijde van 'Nurse'.

Rustig solo-plaatje van de Meat Puppets frontman, kwam ik toevallig laatst tegen. Zijn typische verveeld / dromerige zang (en samenzang met...?*) komt hier flink aan bod, maar van mij had er net wat meer variatie en / of pit in (de songs) mogen zitten. Wanneer dat wel het geval is (einde Light bulb en In bone) leeft het ook meteen wat op.

Maar toch: een mooie, melancholieke plaat die ook scoort met de leuke hoes. En of het nou lama's of alpaca's zijn, daar wil ik vanaf zijn.

3,5*

* Discogs zegt: harmony vocals met Jonathon Clark.