Kid Rock ontdekte ik met het monsterlijke American Badass van de verzamelplaat The History Of Rock. Een kruising tussen metal (riffs van Metallica's Sad But True) en snoeiharde Hiphop met uitermate grofe teksten.
Op dat album staan nog een aantal brute tracks en het zeer fraaie autobiografische nummer over zn verstoorde relatie met zijn vader (My oedipus Complex). Maar meer dan de helft was aan mij niet besteed. maar mijn interesse was gewekt en het album Devil Without A Cause 1998 is vergelijkbaar: aantal zeer brute crossover tracks met metal en hiphop als belangrijkste elementen. De rest is hiphop vermengd met southern rock en pop.
Enfin, Cocky is hierin voor mij het beste album wat Kid Rock heeft uitgebracht hierna wordt het allemaal toegangkelijker, minder grof en poppy-er. Kid Rock pocht graag over zichzelf maar zit ook vol zelfspot en dat maakt het wel vermakelijk. Als je een tere ziel bezit en als je dan ook van het vrouwelijk geslacht bent, ben je wel gewaarschuwd. Forever, Cocky en I'm Wrong But You Ain't Right behoort tot mijn favorieten maar ook het meer "gestileerde" Midnight Train To Memphis wordt smaakvol gebracht.