een uitstekend schijfje van deze raadselachtige glam-metal/rockband. Raadselachtig omdat ze niet voor 1 gat te vangen zijn. Vooral de eerste 2 platen zijn gestoeld op keiharde riffs in zeer aanstekelijke melodieuze rocksongs. Met close-harmony zanglijnen wat inderdaad aan Extreme doet denken maar zeker ook aan bv Lillian Axe. Aan de ene kant zeer toegankelijk maar tegelijk blazen de vette riffs je uit je stoel.
Er staat geen enkel zwak nummer op maar Cruelty, My Dog en Sleep zijn natuurlijk geen volwaardige songs.
Hoogtepunten voor mij zijn Freedom , God Of 42nd Street, Peppermint Tribe en de onvermijdelijke zoete ballad Love Is On The way. Zanger Matt Kramer heeft voor mij wel een net iets te zeikerige zangstem maar echt storend wordt het niet. Bovendien is de productie goed in balans (ieder instrument op juiste waarde ingespeelt). Dat de heren muzikaal zeer gevarieerd zijn blijkt wel uit het afsluitende jazzy Chanel, wat best leuk en grappig is.
The Lizard kwam uit op het moment dat de grunge de hitlijsen aan het bestormen was. Desondanks was deze plaat een aardig succes. Om het momentum te behouden kwam Saigon Kick snel met een nieuwe plaat `Water`. Matt Kramer was daar niet meer bij en de opvolger verdronk zowat in de variatie aan composities met welgeteld 1 machtige metal-rocksong One Step Closer.
Hun laatste wapenfeit als studioplaat The Devil In Details was dan wel weer wat steviger, maar het momentum was allang verdwenen........ zonde.

Tja ik ben wel een bietje verbaasd dat dit album van Sam zo laag scoort. Echt slecht is ie heus niet.
Het is wel zo dat dit een allergaartje van diverse nummers is. Sammy werd benaderd door ene David Kahne voor een track op een verzamelalbum Bagdhad Heavy Metal. Het bedoelde nummer Cosmic Universal Fashion viel zo in de smaak dat Sammy het ook op zijn naam wilde uitbrengen. En het klinkt inderdaad niet des Sammy Hagars maar het is lekker tegendraads "modern" klinkend rocknummer.
Psycho Vertigo en Peephole waren eigenlijk voor de destijds bedoelde nieuwe "supergroep" Planet Us (destijds is 2004). Maar een reünietour met de broertjes Van Halen gooide roet in het eten.
Op beide nummers is Neal Schon en drummer Deen Castronovo te horen. Psycho Vertigo is een heerlijk meeslepende track. Dan in mijn ogen het meest opzienbare nummer in mijn muziekbibliotheek en Sammy's songwriters oeuvre in bijzonder: Peephole is namelijk helemaal niet leuk om naar te luisteren. Als de lezers hier zelf kinderen hebben weten jullie genoeg...... het is een beresterk nummer met een uiterst donker thema. helemaal niet des Sammy's maar iets moet hem gegrepen hebben om dit nummer te schrijven. Het was ook al in 2005 verschenen op Soul Sirkus, nadat Planet Us ter ziele was gegaan. Neal Schon vond het toch nodig om het op te nemen. Des te opmerkelijk dat Sammy hagar het nogmaals deed in 2008.
Loud is dan gelukkig een stuk luchtiger en gewoon een lekkere rocker. Het nummer was eigenlijk een stand alone single. Maar werd dus op dit album toegevoegd.
Fight for your right is leuk maar had inderdaad niet gehoeven.
En daarmee zakt het niveau wel behoorlijk. Nummer 6 en 7 hadden zo op het vorige album Livin'It Up kunnen staan en dat is niet positief bedoeld. 24365 verzand in goede bedoelingen maar zelden zo'n rommelig nummer gehoord... met Bootsy Collins notabene!
I'm On a Roll loopt niet helemaal lekker en de afsluiter Dreams/Cabo hoort er eigenlijk helemaal niet op thuis.
Nu ik dit werk weer beluistert heb blijf ik erbij dat ie niet echt slecht is maar 3.5 is wel teveel van het goede. dus bij deze naar 3

Sammy Hagar als solo-artiest is niet zeer hoogstaand geweest in de jaren na Montrose. Vooral in Amerika had hij succes maar zn platen waren altijd vrij simpel en recht toe recht aan. Hij moest het vooral hebben van energieke live shows, daar was hij wel goed in. Dan vraagt een ene Eddie Van Halen of hij de nieuwe zanger wilde worden.......Daar zeg je natuurlijk geen nee tegen! Na zijn debuut moest hij dus nog een album voor Geffen maken. En gelijk is er een groot verschil met zijn eerdere solowerk. De songs zijn veel meer diverser, klinken frisser en er zit veel meer dynamiek in. En dat is zeker WEL de invloed die Van Halen op hem heeft gehad en in bijzonder Eddie. Dat heeft Sammy ook nooit onder stoelen en banken gestoken.
Edward speelde niet alleen de bass maar nam ook de productie op zich.
De stamper When The Hammer Falls opent uitstekend en gelijk hierna volgt de krachtige ballad Hands And Knees met een mooie gitaarsolo van Hagar.
Hoogtepunt is voor mij Returning Home. Met puntige keyboardlijntjes en prachtige "Hamony Vocals" swingt het nummer als de nete tot en met de outro einde.
Onwijs heerlijk is ook Sam alleen met zn gitaar, lekker raggen en zingen op Standing At The Same Old Crossroads wat naadloos overgaat in het swingende boogie Privacy.
Het album wordt met een knipoog afgesloten met What They Gonna Say Now.
Samen met het eerste soloalbum na het vertrek uit Van Halen (Marching To Mars) zijn dit Sam's beste soloplaten.

Precies 10 jaar na Sam's laatste solo album komt Sammy Hagar dan met Marching To Mars. Nadat hij bij Van Halen eruit gevlogen is. Rancuneus als hij was moest het een wereldplaat worden. Hij nodigde een karrevracht aan bekende gastmuzikanten uit ( Slash, Eric Martin, Bootsy Collins en meer) en zelfs de originele bezetting van Montrose kwam voor 1 nummer weer bij elkaar! Het bedoelde nummer Leaving The Warmth Of The Womb is een broeierig nummer over loslaten.
Wellicht mede hierdoor is het een ijzersterke plaat geworden. Alle tracks zijn van constante hoog niveau. Opener White Lie is eigenlijk het enige nummer waar ik kritiek op heb, want zodra het nummer op gang komt en fel van leer trekt is het alweer afgelopen.....
Voor de rest staan er zeer smakelijke diverse nummers op. Zoals het heerlijke lay back funk Would You Do It For Free met de dampende bass van Bootsy. Of de prachtige Ballad Kama voor zijn laatstgeboren dochter. Het logge Amnesty Is Granted staat ook op Meat Loaf's album Welcome To The Neighbourhood uit 1995 waar Sammy de achtergrond vocalen verzorgd. Maar daarop is het in een up-tempo uitvoering te horen wat ik eigenlijk nog beter vind.
Het beste track is voor het laatst bewaart, het epische aandoende titelnummer sluit de boel bijzonder krachtig af.
Hiermee gaf Sammy zijn visitekaartje af en kon hij weer verder als soloartiest maar op geen enkele album hierna kon hij het constante hoge niveau vasthouden als op dit schijfje.

Sammy Hagar & The Best Of All Bands is eigenlijk Chickenfoot aangevuld met Rai Thistletwayte die vooral de keyboards verzorgt. Chickenfoot was een all star supergroep met Sammy Hagar en Michael Anthony van Van Halen aangevuld met Chad Smith (drummer Red Hot Chili Peppers) en gitaristmeester Joe Satriani. Omdat Chad veelal verplichtingen had met de Peppers heeft rockdrummer Kenny Aranoff veel live optredens verzorgt, zo dus ook deze Best of All Worlds tour. En de titel refereert naar Sammy's muzikale reis door de jaren heen. Oorspronkelijk zou het een tour worden ter ere van de allergrootste rockgitarist ter wereld, Edward Van Halen. Maar daar kwam Sammy op terug en als je de openingsact aanschouwt zou je kunnen zeggen dat het pure zelfverheerlijking betreft; Op grote videoschermen zie je clips van nummers uit de gehele carrière van de Hr Hagar. Montrose, Van Halen, Chickenfoot, The Wabo's, The Circle en natuurlijk zijn solo werk. Als je dat zo ziet is het toch wel indrukwekkend wat de man heeft gepresteerd. Ook al wordt het typisch amerikaans gebracht.
Eddie Van Halen wordt echter niet vergeten. Het openingsnummer Encore,Thank You,Goodnight. Wordt ons aller Eddie bedankt voor zn muzieknalatenschap en vriendschap. een geweldig nummer met fantastische gitaarpartijen in de geest van Eddie. En steeds als ik dit nummer hoor word ik een beetje weemoedig.....
De set wordt ook wel gedomineerd met Van Halen tracks, 11 van de 18 (cd versie met Panama) nummers zijn van VH. Rock Candy is van Montrose en Mas Tequila is met de Wabo's. De rest is van Sammy's solo werk. Voor mij als VH fan vind ik het mooi dat Humans Being erbij staat want die is live tot op heden nooit officieel verschenen.
Voor de rest, alle tracks gaan in een razend tempo voorbij en zelfs bij Eagles Fly wat een rustpuntje zou moeten zijn klinkt toch een beetje gehaast. Sammy die alweer bijna 78 jaar wordt klinkt nog steeds goed bij stem. alhoewel ik m betrap dat ie toch een (letterlijk) een toontje lager zingt en niet meer aan ferme hoge uithalen doet. als er 1 gitarist is die Eddie's partijen kan doen dan is dat Joe wel. Het mooie vind ik ook dat ie hem niet echt naspeelt maar ook niet of nauwelijks zijn eigen interpretatie er aan geeft.
Bij het nummer Ain't Talkin' Bout Love verzorgt Michael Anthony de vocalen en dat doet ie zoals we gewend zijn vol overgave. Opvallend vind ik dat in de set de hitsingle Jump ontbreekt maar ik mis het totaal niet. En het eindigt op de cd versie met Love Walks In wat ik een beetje raar en jammer vind. Op spotify is When Its Love het slot nummer en dat was ook het laatste nummer op het zo desastreus verlopen 2004 tour van VH.......
Al met al een beste live plaat waarin de sentimenten mij niet onberoerd laten.

Sammy's laatste echt goede soloplaat dateert uit 1999 alweer, Red Voodoo.
Das dus meer dan 22 jaar geleden, maar toch blijf ik de goede man volgen omdat hij toch ook mede-
verantwoordelijk is voor 2 prachtplaten bij Van Halen (F.U.C.K en Balance), destijds opzien baardde met het debuut van Montrose en met Chickenfoot 2 moddervette albums afleverde. Daarnaast (vooruit) enkele sterke solowerken heeft uitgebracht. Hij is inmiddels 75 jaar en onlangs nog een toer afgesloten. Dus een beetje respect verdient hij zeker wel. Alleen als er dus weer een album van hem uitkomt verwacht ik er niet veel van.... zijn voorlaatste (Space Between) was dan ook een dieptepunt.
Grazy Times is wat dat betreft toch een aardige meevaller. Het niveau uit 1999 wordt dan niet gehaald maar het geheel is boeiend genoeg voor het luisterend oor. Nummers die mij positief opvallen zijn Grazy Times; een opjagend nummer over de tijd waarin we nu leven. Funky Feng Shui; nummer uit de lock-down sessions wat mij toen al kon bekoren alleen een beetje kort, welnu het is langer nu en nog steeds lekker. En 2120; een slow stamper over reflectie. En dit thema is eigenlijk ook de rode draad door het hele album. Het zou het perfecte laatste album van Sammy kunnen zijn (?).

vindt je dat ik het teveel doe?.. hmmm... ok. Bij albums die retegoed zijn kan je inderdaad er nog van alles op aanmerken maar als iets goed is dan ben je eerder klaar dan wanneer iets minder of echt slecht is.

Maar ik geniet dus niet zo van dit album. Bevlogenheid zit er zeker nog wel in ja... maar er is wel wat meer nodig dan dat. Ik vind sowieso dat Sammy beter tot zn recht komt in een rockband dan solo. Hagar is werelds in Montrose, Van halen en Chickenfoot. Maar daarbuiten is het allemaal een stuk minder. Alhoewel de eerste soloplaten na de break met VH wel van beter niveau zijn.

Toen dit album uitkwam was ik er helemaal weg van, de combinatie van het actuele thema en de soms vurige bombast, bloedstollend theatraal en de melodramatische aanpak had mij helemaal ingepakt. Niet uit mijn stereo-installatie te slaan. En wat er dan zo vaak gebeurt, als er dan nieuwe/andere muziek op mijn pad kwam, raakte dit schijfje in de vergetelheid.... +/- 30(!) jaren gaan voorbij en zo draaide ik dit schijfje onlangs weer eens en wat dan direct opvalt is dat het zoveel beter klinkt dan in mijn herinnering......... Grotendeels heeft dat ongetwijfeld te maken met het feit dat ik nu een betere installatie heb. En dus is het weer genieten geblazen. En helaas, als ik dit in een groter perspectief zet, is het nog steeds een actueel thema.

Savatage is zo'n band wat qua songs altijd goede tot uitstekende kwaliteit levert (vanaf Hall Of The Mountain King welteverstaan). Zo ook The Wake Of Magellan. En ondanks het een concept-album is, ben ik er van overtuigt geraakt dat dit wel eens het beste werk van de band zou kunnen zijn. "Ondanks" omdat de valkuil bij concept-albums vaak de muziek in dienst staat van het verhaal. En juist dat levert vaak niet de beste nummers op...... Bij Turns To Me en Another Way schuurt het erwat tegen aan, maar de composities zijn sterk genoeg.
Wat maakt het dan als "beste"? Savatage is niet vies van het concept concept-albums (Streets , Dead Winter Dead en met een beetje goede wil Handfull Of Rain) maar deze hadden nogal last van het overdreven melo-dramatische effect. En de balans tussen heavy rock en ballads was op zn zachts gezegd nogal scheef (Streets). The wake Of Magellan opent ook redelijk theatraal maar wat vooral opvalt is dat de mix tussen heavy rock, bombast en rustige stukken veel beter op zn plek vallen. En dat heeft ook direct invloed op de productie want die is homogener en strakker dan voorheen.
Verder vind ik dat Jon Oliva best goed zingt op de 2 tracks (Another Way en Paragons Of Innocence). Op de eerste platen klonk hij nogal krijsend scherp.
Tenslotte hoor je in Anymore en op het hoogtepunt van dit album The Hourglass het project Trans-Siberian Orchestra goed doorklinken. Oliva's nieuwe liefde.
Deze plaat krijgt van mij dus een halfje meer dan de overige die ik bezit. Daarmee diskwalificeer ik zeker de voorgangers niet!

In mijn ogen een van de beste gearrangeerde muzikale versmelting tussen klassiek en hard rock!
Saillant detail in deze is wel dat de oorspronkelijke conducteur (Michael Kamen) zijn taak teruggaf om zodoende met Metallica te kunnen werken aan S&M. En die vind ik totaal niet geslaagd. Nou denk ik niet zozeer dat dat aan de persoon heeft gelegen. Maar meer dat de soort muziek (composities) die Metallica maakt niet zo geschikt zijn om om te toveren in bombastische versmelting tussen Rock/Metal en klassiek.
Enfin ene Christian Kolonovits kreeg toen de opdracht en resulteert dus in prachtige arrangementen van het bekende werk van de Scorpions. Bijvoorbeeld Crossfire en het beginstuk van Wind Of Change.
Soms wel een tikkeltje over de top maar daar hou ik wel van.
Smetje is wel dat de keuze uit Scorpions rijke oeuvre beetje doorslaat naar de ballade's kant. Van de 10 nummers zijn er 6 aan de softe kant. Want de spetterende uitvoeringen van Hurricane 2000 (rock you like a hurricane), Crossfire, Deadly Sting Suite en Big City Nights smaken gewoon naar meer! Er staat bv een cover op van Tiffany, Here in my Heart wat totaal overbodig is. Still Loving You en Send Me an Angel zijn 10 keer beter..... Had Blackout, China White dan veel liever gehoord of nog beter We'll Burn The Sky!
Daarnaast zingt gastmuziekant Ray Wilson de hoofdzanglijnen op Big City Nights wat voor mij vreemd overkomt.
Dit album heb ik meer dan 10 jaar geleden digitaal aangeschaft en heb er nu spijt van dat ik het niet fysiek heb gekocht. Deze dagen is het er zeer moeilijk aan te komen helaas

Overrompelend en bombastisch zijn wel de 2 kernwoorden die bij mij als eerste binnen schieten bij dit solo debut van Simone Simons. En dat is nou waar ik wel van houd, muziek die je bij de kladden grijpen.
Al zijn de eerste 5 tracks nummers die niet uitblinken in originaliteit. Het zijn composities die ik links of rechtsom vaker heb gehoord. Maar echt storend wordt het nooit. Als groot liefhebber van Ayreon zou het daar vandaan kunnen komen, maar gek genoeg is het dat 'm juist niet. De invloed van Arjen is latent zeker aanwezig maar nergens nadrukkelijk.
Zo heeft bijvoorbeeld de openingsknaller Aeterna veelal Therion invloeden (weelderige koren).
Vocaal gezien is het zoals vanouds dik in orde, getuige het tegen opera aanschurende opera (elementen) in Fight Or Flight en Weight Of My world.
Qua composities wordt het interessant vanaf Vermillion Dreams en met name bij The Core en Dystopia zit ik op het puntje van mn stoel.
Al met al een zeer puike plaat!

Ik was aardig getriggerd door de review van hierboven. Daar ik ook graag naar harde rock luister vermengt met klassiek orkest. Hoe bombastischer hoe beter, dus vol verwachting begon ik aan dit werkstuk van Uli Jon Roth. Die ik als gitarist hoog heb zitten. Een aantal jaar terug heb ik hem gezien met het befaamde 3G tour met Joe Satriani en John Petrucci. Wat mij het meest opviel aan hem was dat hij daar stond als de meest zachtaardige, lieve man die op deze aardkloot rondloopt.
Maar goed dit werkstuk is mij toch vies tegengevallen....... Ten eerste moet je er vanuit gaan dat er eigenlijk maar 5 echte tracks opstaan. Omdat veelal het om inleidende stukken gaan. BV; nr 2, 3 en 4 gaan allemaal in elkaar over naar het afsluitende Winds Of War waar de zanger en het pompeuze nummer zelf alle kanten opvliegen, er zit totaal geen lijn in. Het is werkelijk een draak van een nummer tot mn spijt.
Nr 6, 7 en 8(Untill the end of Time) begint heel rustig maar zwelt snel naar een zwaar aangezet melo-dramatische track wat alleen maar versterkt wordt in het sluitstuk met vocalen.
Verder is er helemaal geen balans tussen klassiek en rock. Het echte rockgeluid is te horen in de Rockballad Starlight wat ook niet al te best is. Uli zelf is eigenlijk ook niet vaak te horen en dat verbaasd mij nog het meest. Stuk of 5 uitgesponnen gitaatsolo,s in de diverse tracks, dat is het wel.
Het enige nummer wat eruit springt is het openingsnummer op het welbekende thema in Bridge To Heaven. Das een prachtig nummer met evenzo prachtige vocalen.
Helaas kom ik van een koude kermis thuis dus.... Gauw effe The Wondrous World Of Punt van Therion opzetten!

Ik bezocht begin jaren '90 het concert van Extreme in Ahoy Rotterdam. Het was een goed concert kan ik mij herinneren maar wat me in het bijzonder is bijgebleven is het oorverdovend lawaai van de in meerderheid aanwezige bakvisjes bij het horen van de eerste tonen van More Than Words. Het was alsof de hele zaal wakker was geworden en speciaal voor dat ene nummer gekomen was.........
Nou, ik voelde me net zo'n bakvisje toen ik in 1998(?) eindelijk de cd aanschafte van dit album. Want als een band zo'n geweldig nummer (Driver's Seat) ten gehore kon brengen dan moest de rest van het album toch op zn minst een beetje in de buurt komen? Nou niets is minder waar helaas......
Merendeel van de tracks zijn doordrenkt van een neerslachtig humeur, in de trend van "alles was vroeger mooier en beter". En precies zo klinkt de muziek ook. De nummers Rock 'N Roll Music en Fight For Love zijn dan nog aardige uitzonderingen.

Op de drempel van het nieuwe millennium is daar de eerste en enige plaat die Soylent Green uitbracht. En wat voor een! Jack Pisters (gitarist, oa Avalon en Anouk) en Jos Zoomer (drums oa Vandenberg) zijn de bekendste bandleden. Zanger Marco van der Aar was ooit regionaal bekend met de bluesband Bull-It.
Soylent Green had (zeker voor die tijd) een heel eigen sound; stevige rock vermengd met elektronische keyboard sound effecten. Wat de tracks nog meer doet opzwepen. Van de 10 eigen composities zijn er 8 van imponerende waarde (Triple 0 is eigenlijk een heftige epilogue op de opener No Clue en Can't is een zwakke ballad die niet lekker loopt). Het begint al gelijk met de knaller No Clue, lekker ruig met 2 laags bezwerende vocalen. Speed met de hoekige riffs laat je moeilijk stilzitten. Target kent een onheilspellende sfeer die qua aandacht misschien net iets te lang duurt. 2e hoogtepunt van de plaat (naast No Clue) is Higher Ground en heeft een anthem-achtige sfeer en is mooi opgebouwd. Het nonchalante gitaarwerk past er goed bij. De 2 covers Fly Like An eagle (Steve Miller) en Safe From Harm (Massive Attack) zijn mooi verwerkt tot het geluid van Soylent Green. Met name het laatst genoemde is naar mijn smaak beter als het origineel omdat het vlotter uitgevoerd is in een meer rockstijl.
Onlangs heb ik het weer beluistert en weer uitermate van genoten dus ik doe er gewoon een halfje erbij!

Met enige tegenzin toch maar de 3e Star One project beluistert. Omdat het laatste werk van Arjen (Ayreon- Transitus) mij zwaar tegenviel. Maar hier spreekt men over herstel en "wat goed te maken" wat mij toch nieuwsgierig maakte. En ik moet zeggen dat ik toch zeker over het algemeen goed te spreken ben over Revel In Time. Sterker nog... voorlopig vind ik deze het beste van de 3 Star One albums! Ja, de opzet, uitwerking en sound van Arjen kennen we inmiddels wel als ons eigen broekzak. Ja het kan wel eens teveel van hetzelfde lijken, maar zolang de tracks zelf niet op elkaar gaan lijken, er mooie melodie/zanglijnen zijn en de composities sterk blijven. Dan verdient het gewoon om geluisterd te worden en te waarderen.
Voor mij begint het wel met een valse start. De eerste 2 nummers doen mij niet zoveel en Prescient is best vermoeiend met de vele verschillende zanglijnen. Was het een meer uitgesponnen "Ayreon track" geweest, dan was het wellicht een beter nummer geweest. Hierna wordt het voor mij stukke beter met de Deep Purple rocker Back To The Past. Nog beter wordt het met de puntige/hoekige stamper Titeltrack. Wat ik nou echt een typische Star One nummer vind. Evenals The Year '41 wat lekker doordendert met mooie gitaarsolo's van Joel Hoekstra en Jens Johansson. Speciale aandacht voor mij was er voor Damian Wilson in het nummer Bridge Of Life. Die man maakte zo'n indruk op mij destijds op het nummer And The Druids Turn To Stone. En ook deze track doet hij het ook weer voor mij.
De heerlijke heavy riffs in combinatie met eveneens zware vocalen van Dan Swano is een heerlijke combinatie op Today Is Yesterday. Alleen de back up vocalen van de dames vind ik hierop wel zwaar irritant, past er totaal niet bij. Zoals zo vaak bij Arjen is het laatste nummer van het album van apotheotische proporties. Bij het belabberde Transitus was de track Fatum Horrificum een lichtpuntje temeer omdat hij daar een heus klassiek koor liet horen, welnu dat is op Lost Children Of The Universe weer te horen met Latijnse teksten alla Therion! Dat geeft de track een dramatisch effect mee. Bovendien krijgt niemand minder dan de Hr Vai alle ruimte om zijn sfeervolle gitaarkunsten ten toon te spreiden van zo'n 3 minuten! Alleen wordt er gekozen om het nummer ingetogen te laten eindigen. En dat geeft het nummer toch een beetje een anti climax........ zonde!
Maar al met al is het toch een geweldig album waar Arjen zich toch weer van de goede kant laat horen....

Lukather is een redelijk goed geslaagd solo-debuut van Steve Lukather. De gitarist van Toto begint vlammend met Twist The Knife, duidelijk herkenbaar is de invloed van Eddie Van Halen op zijn gitaarspel. Het vlotte lekkere Swear You Love wordt opgevolgd door het prachtige mysterieus aandoende Fall Into Velvet waarin een lang duel verwerkt zit met Jan Hammer (keys) en Steve Stevens (gitarist van oa Billy Idol). Wat dit nummer meer kleur geeft is zeker de begeleidende vocalen van Cindy Mizelle.
Drive A Crooked Road is een lekker opzwepende rocker maar dan komt er de klad een beetje in. Darkest Night Of The Year weet nog wel te imponeren en Lonely Beat Of My Heart is nog wel een aardige semi-ballad maar dan heb je het wel gehad. Van de overige nummers is Got My Way nog goed te pruimen maar de rest weet mij niet te boeien en Steppin On Top Of Your World is gewoon een draak van een nummer.....
Zeker de eerste helft van de plaat heeft klasse genoeg om tot 3.5 te komen. Bovendien is zijn gitaarspel lekker losjes en dat bevalt mij ook wel.

Soms kom ik op musicmeter albums tegen die een hoge rating hebben die mijn aandacht trekt. Zo dus ook deze Glossolalia van Steve Walsh. Maar naar mate ik meer naar het album luister stijgt mijn verbazing en lichte gruwel.... Gruwel? Ok das een beetje overdreven, maar waar zit ik naar te luisteren? Meer en meer bekruipt mij het gevoel dat de meerderheid van de tracks best ok zijn tot best heel goed, maar ze bijna vakkundig om zeep worden geholpen door de neurotische theatrale aankleding van de nummers.
Zo zijn er meerdere tracks die rustig/klein beginnen maar op het eind helemaal uit de bocht vliegen. Ik noem bv Haunted Man en Mascara tears. In potentie pracht nummers maar op het eind niet om aan te horen, zo over de top... En Smackin' The Clowns en zeker Kansas lijken wel op rockopera/musical nummers waarbij Kansas op het eind helemaal de nek om wordt gedraaid door de zinsnede "Il Will Take You Down totaal te verkrachten...... er zal wel een diepere betekenis achter zitten (Indianen die de blanken uiteindelijk zullen overwinnen) maar het verpest het voor mij wel.
Rebecca en Nothing zijn eigenlijk de enige nummers die ik goed kan hebben want daarbij ontbreekt het extreme theatrale (Nothing is een klein semi akoestisch werkje). Tekstueel is het allemaal best goed en zeker in Serious Wreckage best aangrijpend.......
Conclusie: Vrijwel alle tracks zijn in de basis best goed maar het wordt allemaal zo zwaar aangezet, theatraal zo opgeblazen dat het voor mij geen genot is om te luisteren.

Midden jaren 80 was ik de hardrock scene volop aan het ontdekken, en zo kwam Stryper op mijn pad.
Snoeihard spelen en ook nog een verhaal te vertellen hebben maakte mij nieuwsgierig. Niet dat ik gelovig ben, totaal niet zelfs. Stryper heeft wel een speciaal plekje in mn hart omdat een van mn eerste concerten het Dynamo Open Air 1987 was met Testament, Vengeance en dus Stryper. Toendertijd vond ik het niet "cool" om hardop te zeggen dat ik Stryper best goed vond, en dan niet eens omdat ze het christelijke geloof verkondigden maar vooral hoe ze eruit zagen. Als je de hoezen van The Yellow And Black Attack! en To Hell With The Devil bekijkt snap je wel waarom....het leken wel een stelletje wijfen!
Hier op musicmeter staat The Yellow And black Attack als EP, maar ik heb toch echt de volwaardige LP album versie met 8 tracks uit 1986.
In de jaren 80 waren ze wel niet echt constant, geweldige nummers werden afgewisseld met oa mierzoete draken...... Het album Against The Law uit 1990 was eigenlijk hun beste toen ze ineens van de radar verdwenen. Pas 13 jaar later kreeg ik ze weer in het vizier met het album Second Coming. Opnieuw opgenomen nummers omdat ze van de oorspronkelijke versies geen rechten hadden. En alhoewel het klinkt als een klok prefereer ik toch het origineel. Hierna heeft het toch weer een aantal jaar geduurd voordat ik doorkreeg dat Stryper toch weer het heilige licht had gevonden. En het mooie van deze band is dat ze beter dan ooit zijn! Vrij constant leveren ze om de 2 jaar gedegen werk af en met When We Were Kings laten ze horen nog altijd bevlogen te zijn/gevoel van urgentie te hebben. Dat kan je van de meeste bands die zo lang mee gaan niet zeggen. De stem van zanger/gitarist Michael Sweet klinkt nog steeds loepzuiver, geen spatje sleet te bespeuren! Maar vooral zn broertje Robert (drums) heb ik altijd een geweldenaar gevonden. Ik vind hem zelfs een van de beste hardrock drummers! In het nieuwe millennium is de band harder en directer geworden zijn de heerlijke koortjes zo nu en dan nog te horen en zijn de mierzoete ballads gelukkig verdwenen. De tracks zelf zijn zowat allemaal van goed tot hoog niveau. Prijsschieters in deze zijn voor mij het titelnummer, Trinity en Divided By Design.
Als ze zo doorgaan zoals de afgelopen 10 jaar dan kan ik mijn geluk niet op!

Vooropgesteld, ik ben geen groot liefhebber van AOR. Ik luister naar alles wat ik goed/sterk vind. Dat kan het mierzoete van Elvis Presley zijn tot het hardste van Metallica. In het AOR genre heb ik veel van Asia en Journey en wat van Lillian Axe, Ten, Toto en House Of Lords. Zo ook deze ijzersterke Too Hot To Sleep van Survivor. Ik las hier dat het maar een uitgeblust werkje betreft, zelden ben ik ergens zo oneens over als dit.
Je moet ook goed begrijpen dat het voor de overgebleven 3 bandleden erop of eronder was met deze plaat.
Survivor heeft met Eye Of The Tyger een soort Swiebertje effect gecreëerd (55 plussers weten ongetwijfeld wat ik bedoel). Wat Survivor na die tijd ook maar poogden te maken, het kon nooit tippen aan het succes van dat nummer. Eye Of The Tyger oversteeg Survivior zou je ook kunnen zeggen.
Dus Sullivan, Peterik en Jamison besloten nog 1 keer om alles uit de kast te trekken om een dijk van een plaat uit te brengen. Als ik me nog goed herinner stopten ze hun eigen spaarcenten erin om het te laten slagen. Want lukte het hun niet dan zouden ze de handdoek in de ring werpen......
En zoals we weten kwam het niet goed, doordat vooral de platenmaatschappij het ernstig liet afweten met de promotie.
Maar wat mij betreft is dit wel hun allerbeste plaat. Het rockt als de neten, bijna alle tracks zijn van topklasse (behalve Here comes Desire).Van het meest aan stekelige Tell Me I'm The One tot het onverwoestbare Burning Bridges. En bij de her uitgave uit 2011 op RockCandyRecords knalt het nog beter uit je speakers!

Deze zogenaamde supergroep kan mij niet echt bekoren. De songs zijn vrij matig tot redelijk (uitgezonderd Innocent Child en Live from the Heart). Wat mij echt tegenstaat is de sound/productie. Als je het positief wil benaderen is het rijk en groots, ik vind het vooral zeer wollig, zwaar en teveel. Het maakt het daarom zeer vermoeiend om het helemaal in 1 keer af te luisteren.