Over Below Zero kan ik kort zijn. Het slechtste album wat Waltari heeft uitgebracht. De meeste tracks blinken uit in nietszeggende Metalsongs die in het beste geval "wel aardig" zijn. Er zit vaak nog wel een vleugje Waltari kenmerk aan (= verschillende stijlen als Rock, Trash, Metal, Dance, Ska, Punk vermengen).
Maar staat tot geen verhouding tot eerdere werkstukken. Titelnummer en 10 Reasons Why Not To Hate Me uitgezonderd, die zijn nog prima van te genieten. Maar het enige echte topsong is In The Cradle en die stond al op de compilatie-album 2nd Decade. Eigenlijk zonde dat juist dit nummer hierop moest staan.

Ik ben hier dus echt de roeper in de woestijn..............
Waltari uit Finland is al 30 jaren actief maar alleen het album So Fine is in Nederland een ietsie opgemerkt.
Kwam dus ook door de eigenzinnige titeltrack single wat een zeer bescheiden hitje is geweest. En zo kan je Waltari het best omschrijven, eigenzinnig.
Van huis uit is Waltari een metalband maar in de jaren 90 zijn daar zoveel stijlen binnen komen zeilen dat je er dol van werd. Dus bij deze band moet je zeker niet in hokjes denken, dat geeft de band veel kleur maar ook valkuilen. Big Bang is daar een goed voorbeeld van. Zoals daar zijn het rappen , das niet echt geslaagd. Nou is Kartsy Hatakka al geen wereldzanger dus dat maakt het eigenlijk nog slechter...... En toen dit album uitkwam was House enorm populair en daar vatte men ook een tapje van...... Feel! vond ik destijds waanzinnig nu lijkt het meer op een misbaksel....hoe kan het verkeren! Ander dieptepunt is Real One waar een soort van mix stijlen te horen is wat teveel van het goede is. Het merendeel levert echter zeer interessant werk op en dat maakt Waltari juist zo uniek en prijzig waardig.
Bijvoorbeeld Follow Me Inside, dat zit zo goed in elkaar. twee stemmige vocalen met een zekere dame Aino Roivainen maken deze dancemetal track zeer smaakvol. Of het gewichtige On My Ice wat met heldere pianoklanken begint en dan overgaat in loeizwaren gitaren. Een nummer wat trekt en sleurt maar de melodie niet vergeet. Ik ben totaal niet van grunts en overschreeuwen maar in Color TV slik ik het als zoete koek.......zeer springerig nummer om lekker mee te kunnen moshen in het veld.... heerlijk!
The Stage is van geheel andere orde,.. het mierzoete dat je bijna doet janken.....wat dan weer overgaat in uptempo metal met traditionele (laplands?) achtergrond vocalen. Dat is dus Waltari.
Het logge Slow Thinking Street wordt logger en zwaarder naarmate het nummer vordert, geholpen door de drums en keyboards.... Vrije geesten zullen dit schijfje zeker kunnen waarderen, maar ja, zijn die te vinden in de woestijn?

Amper een jaar na het puike album Rare Spieces ligt alweer de volgende op de plank. En ligt eigenlijk ook wel in het verlengde hiervan. Alleen deze is niet zo evenwichtig. De plaat kent goede pieken en hele diepe dalen. En dat is niet eens zo vreemd bij het Finse Waltari maar nu is het contrast groter. Zo zijn Back To The Audio en Exterminator Warheads draken van jewelste. zijn er meer middelmatige composities en zijn er pas echt 8 tracks die goed weten te boeien: Not Enough, I'm in Pain, Digging Inside, Aching Eyes, Pigeons, Darling Boy, Wide Awake en Julia. Normaal zou je met deze 8 nummers een uitstekende album hebben, ware het niet dat er dus nog 9 bij opstaan die echt onder de maat zijn. Met Digging Inside hebben ze wel 1 van de meest oog springende track in het oeuvre. Een duister creepy nummer over een sadistisch machine... Ander opvallende nummer is Julia. Weet niet wat de Beatles puristen hier van vinden maar ik vind het veel beter als het origineel!
Voor de rest komt er weer van alles voorbij, pop, rock, metal, trash, dance, house beat, en heuse flamenco gitaren (Pigeons) en zelfs trekharmonica ( Wide Awake)! Dat alles in de bekende Waltari stijl.

Na heel wat magere jaren heeft Waltari weer eens een uitstekende album uitgebracht! Het Beste sinds Rare Spieces uit 2001.En wat daarbij gelijk opvalt is de cleane frisse produktie en Kartsy zingt bij vlagen heel gedreven (Beloved) ondanks zijn beperkte kwaliteiten. Van de 13 tracks staan er maar 2 nummers op die onder de maat zijn: Sand Witch pakt niet echt en de cover van Canned Heat Going Up The Country is met vervormde vocalen niet echt goed geslaagd. Voor de rest zijn de composities heel avontuurlijk en rijk van verschillende stijlen zoals we gewend zijn van de band. De eerste 2 zijn al heerlijke rockers met metalen inslag. Van heel andere orde is het meesterlijke Skyline. een nummer met electronisch fundament met gast rapper Bow. Direct gevolgd door de volgende klapper; The Way is snoeihard met lekkere meezing refreinen. No Sacrifice is overrompelend met ditmaal venijnige gruntparts. Op adem kom je dan met de mooie ballad Sick 'n Tired met prachtige heldere gitaarklanken, beetje cheezie dat wel. Hierna volgt een echt typisch Waltari song Boots; ambient techno gecombineerd met trash riffs compleet met een gast zangeres. Waarbij Nancy Sinatra's These Boots are made for Walking door de mangel wordt gehaald. Sommige zullen het spuuglelijk vinden, ik vindt het geniaal!
Nog zeker noemenswaardig is And The, Speed Metal vermengd met heldere vocalen van kartsy die mij op dit album in positieve wijze verbaasd. Het beste nummer heeft men wellicht voor het laatst bewaard, moderne (elektronische)Pop samen met harde metal met een symfonisch sausje. Prachtig!
Zo zie je maar weer, Waltari kan het nog steeds!

Er zijn weer 5 jaren voorbij gegaan na de release van Global Rock. Wat een uitstekend werkstuk is, alles wat het Finse Waltari apart maakt zit erin. En dat heeft een lange aanloop gehad want de laatste keer ervoor dat ze een bovengemiddeld werk afleverden had zo'n 16 jaar geduurd (Rare Species uit 2004, wat niet op spotify staat).
En helaas doet Waltari met Nation's Neurosis weer een stap terug. Sterke nummers als Last Chance en Major Mistake worden teveel afgewisseld met zwakke broeders als Open The Gate en Kill For Sport. Bovendien begint het vele gerap van hoofdrolspeler en zanger Kartsy Hattaka nu wel echt te vervelen, en zijn stem is hier en daar heel geknepen. Waar ik bij zijn vorige werk nog aangenaam verast werd moet het nu weer ontgelden. Nu is het wel zo dat de zangkunsten nooit echt geweldig zijn geweest, de band wist dat altijd wel goed te compenseren. Beste track van het album is het harde bluesrock-achtige Step Back. Tel ik alle scores van de nummers bij elkaar op en deel ik dat door het aantal, dan kom ik uit op een waarderingscijfer van 3.26. Maar omdat ik toch een zwak blijf houden voor Waltari wordt het uiteindelijk een 3.5. want deze eigenzinnige band uit Finland maakt nooit platen die op safe gaan.

Na het enigszins teleurstellende Space Avenue weet het Finse Waltari toch weer verrassend uit de hoek te komen. Metal is nagenoeg helemaal verdwenen, daarvoor in de plaats zijn zowat alle tracks super toegangelijke rocknummers geworden met pop en dance invloeden . Vergis je niet, het lijken wel hapklare brokkken maar de muziek zit steengoed in elkaar, zodoende blijft dit album boeien van begin tot eind en kan je het gerust nog een keer op zetten. Er wordt wel een valse start gemaakt met de openingstrack Back To Bottom waar men flink uitpakt met 2 gastvocalisten (Jeanette Olsson en Raymond Ebanks) maar het dance nummer niet weet te overtuigen. Het daaropvolgende Every Bad Day is echter een sublieme poprock nummer die zo aan stekelig is, alles klopt gewoon aan het nummer. In broken Bizarre is nog metal te horen wat waltari van huis uit eigenlijk is. Vreselijk lekker nummer ook. Atom Angel is een heerlijk rustpuntje die je wel moet liggen. Hetzelfde geld voor Love Rocket want het is wel redelijk mierzoet. In tegenstelling tot The Plan, dat is een "harde" dancetrack wat op het Amsterdam Dance Event niet had misstaan!.......Zo ook Scum! wat Waltari in ouderwetse weirde vorm laat herleven. Het afsluitende 4000 Years is dan weer een mooi stemmig nummer met sferische keyboard en gitaargeluiden. En hierbij laat zanger Kartsy zich van zijn beste kant zien daar hij eigenlijk maar matige zangkwaliteiten heeft.
Als je Waltari alleen kent van eerdere werken dan zal je wel moeten schakelen naar een veel toegankelijker geluid met aanstekelijke refreinen en meer dance dan metal invloeden.

Rare Spieces opent met 2 aanstekelijke rockers met een volle sound. Vleugje metal is nog terug te horen in Megacity Train waarna vrolijk doorgedenderd wordt in Dreamworld. De eerste 4 tracks zijn zeer puike songs maar hierna wordt het wel wisselvalliger. What I really know valt vooral op door de bar slechte vocalen van Kartsy Hatakka, dat was en zal altijd de makke van Waltari blijven. My Pain is dan weer een lekkere trekkende en sleurend nummer. De oudere generatie zal het keyboardlijntje op Quik As A Day kunnen herkennen als The Beverly Hills Cops I. Door het trage tempo duur het nummer wel te lang. En al dat gerap leert Kartsy nooit af. Bijna hypnotiserend wordt het op de slow rocker Dream; van brede volle sound van gitaren en synthesizers naar heel klein met alleen zang en drums.......waarna de volle sound wederkeert.
Vervolgens hoor je twee dancetracks alla classic Waltari (Alone en Live This). Je moet er van houden sommigen zullen het 3keer niets vinden maar ik vind het wel wat hebben. Wasting My Time is weer heerlijk venijnig waar dit keer de vocalen goed bij passen. Geniaal is de medley-achtige vermengeling van de covers No Limit (jawel van 2 Unlimited) en Symphony Of Destruction (jawel van Megadeth). Deze wordt overgoten met een metal-funk sound. En wederom is het love it or hate it, er tussen gaat niet bij Waltari.
De zogenoemde bonustracks bevatten 2 demo's van Guardian Angel en Living Then Living Now, niet wereldschokkend. New Church is wel interessant omdat het een cover is van The Lords Of The New Church. Een band waarvan de leden in de jaren 70 in verschillende punkbands speelden. The Damned hieruit was de bekenste. Uit dit soort bands haalde Waltari in zn begintijd zijn inspiratie. Nummer zelf is best lekker. Het afsluitende There's No Tomorrow sluit hier mooi op aan want men ragt er lekker op los.
Al met al is het weer een echte Waltari album met hoogte en dieptepunten. Met al zn crossovers is Waltari een unieke band. Ik heb het vaker gezegd en zeg het nog maar eens, muziekliefhebbers die vrije geluiden kunnen waarderen en door miskleunen heen kunnen luisteren, zullen hier veel plezier aan beleven!

Release Date is wel het meest raadselachtige album wat het Finse Waltari heeft uitgebracht.
De eerste 7 tracks zijn geen schim waar Waltari voor staat, stijlen die onbeschaamd gemixed worden in soms geniale composities of gewoon sterke rock en popsongs. Tot en met Colgate County Showdown zijn het kale harde (Nu)Metal songs waarbij enkele vreselijk slecht zijn (bv Night Flyght). Coupletten die nergens naar klinken (bv Big Sleep) en voor de rest gewoon onder de maat zijn. Dan is er track nr 7 een semi instrumentale dance rock nummer die er een beetje erop begint te lijken maar met dik 7 minuten toch te lang duurt.
En dan als sneeuw voor de zon rijst daar de ware Waltari op met het epische ballad Sympathy met een prachtig middenstuk en een verrassend eind in de vorm van een klassiek pianostuk. Gevolgd door 2 op metalbasis echte Waltari nummers zoals we ze kennen. Wish I Could Heal is een machtige track wat een beetje aan het beste werk van Faith No More doet denken. Super heavy met melodieuze refreinen. Het afsluitende Spokebone is een samenwerking met Tomi Joutsen van Amorphis en het Finse folk band Varttina. Niet dat dat opvalt naar mijn menig behalve dat er fins in gezongen wordt.
Doordat dit album 2 totaal verschillende gezichten heeft valt de waardering uit alsof het een gemiddeld werkstuk is. Op basis van de eerste 7 nummers is het eigenlijk prullenbak voer, luister je alleen vanaf track 8 dan heb je een fantastische EP. Raar maar waar.

Het 3e werkstuk van Waltari is misschien wel hun beste werk. Metal voert dan nog wel de boventoon in veel nummers, het geluid is wel een flinke tik breder dan bij zijn voorganger Torcha!. Zo hoor je bv snelle ska in Piggy In The Middle of Funkrock alla Red Hot Chili Peppers in Mad Boy en To Give. En zo kan alleen Waltari er mee wegkomen dat na het snoeiharde Rhythm Is A Cancer compleet met grunts een bijna lief maar o zo poppy-rocknummer op te proppen komt (Misty Man). Dat komt omdat het nummer zo goed in elkaar zit en zoo vreselijk aanstekelijk!. Eigenlijk val je van de ene hoogtepunt in de ander, de cover van The Cure (a Forest) vind ik veel beter als het origineel. De veelgeprezen single So Fine is ook zo eigenzinnig maar wellicht wel een beetje gedateerd vanwege de house beat. Your Nature Is Wild kenmerkt zich door de bezwerende vocalen secu gitaren die je ook weten op te zwepen in de metalriffs, heerlijk! Het eerder genoemde To Give is in mijn ogen de beste track omdat het nummer zo goed "pakt" en let ook op de sterke meerstemmige (vrouwelijke) vocalen.
Op dit album wordt ook veel meer gebruik gemaakt van samples, keyboards, piano en soundscapes waardoor de productie nog breder en voller klinkt.
Kortom eigenzinnige, afwisselende metal van Waltari die buiten zn eigen landsgrenzen en Duitsland niet zo opgemerkt wordt.

Een licht tegenvallend schijf. Het is een stuk minder avontuurlijk dan hun vorige werken. Sterker nog de productie voelt nogal steriel aan. Er wordt veel gebruik gemaakt van computer drumming soundcapes en keyboards. En bijna in alle nummers door klinkt de vervormde stem van zanger Kartsy Hatakka. Daarbij rapt hij nog veelvuldig wat totaal niet zijn sterkste kant is.
Van de 12 nummers steken er 4 bovenmatig uit: Far Away, Purify Yourself, Walkin' In The Neon (met gastvocaliste Anita Davis) en Mad Luxury. Laatstgenoemde is het buitenbeentje op dit album met sferische uitgesponnen teksten, ook omdat de zanger hier normaal zijn stem gebruikt........
Voor Waltari's begrippen een bedeesd werkje.

Ik ben zeer gecharmeerd geraakt van deze Finse band aan het begin van de jaren 90 van de vorige eeuw. Zij durven te experimenteren en zetten dat gewoon op de albums. Soms levert dat draken op maar soms ook echte juweeltjes. Op Torcha! staan geen draken maar op deze plaat houden de heren zich nog een beetje in. (lang had ik gedacht dat dit hun debuut was). De basis ingrediënt is metal en is in vrijwel elk nummer terug te vinden. Jukolauta is de enige uitzondering en laat zien waar Waltari toe in staat is....zie het als een vette knipoog Sommige composities zijn bijzonder sterk zoals de openingsknaller Lights On. Van Keihard wordt soepeltjes overgeschakeld naar melodieuze zanglijnen.
Kartzy Hatakka is de spil van de band, hij schrijft vrijwel alle teksten is basist, is verantwoordelijk voor veel arrangementen en is de zanger. Dat laatste is hij maar zeer matig en soms zelfs inderdaad irritant. Maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de grote variatie aan composities. Edoch deze muziek is niet voor iedereen weggelegd. Je moet een beetje door de zangkunsten heen prikken en je moet geen conservatieve metalfan zijn...….. Getuige ook de briljante cover van Madonna's Vogue!
Het levert al met al een gevarieerd opwindend weirde album op. Waarvan er nog vele zouden volgen!

Het 5e album van de eigenzinnige band is een heuse concept album gegoten in een klassiek orkest vermengd met death metal. Dat was in die tijd nog niet veel gedaan. Klassieke invloeden begon in mid jaren 90 net op te komen. En met Waltari weet je het nooit hoe het uitpakt.
Puur naar de composities gekeken is het een zeer wisselvallig album geworden. Naast diepe dalen (Deeper in the Mud, The Struggle For Life and Death Of Knowledgde) kent het ook enkele briljantjes ( Time Irrelevant en Move ). Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik geen liefhebber ben van grunts en opera soprano vocalen. En juist deze 2 uitersten maakt het wel spannnend. Voeg daarbij de ongebruikelijke (Waltari) crossover invloeden als rap en dance, dan krijg je een wonderlijke combinatie. Alles komt samen in het apotheose track The Top. Wat net niet over de top gaat........
Als je de cd laat doorlopen kom je de hidden track How Long Can U Go tegen; klassiek meets rock 'n roll zullen we maar zeggen.
Ik heb het vaker gezegd bij Waltari: Als je van avontuur houdt en niet in hokjes denkt kom je een heel end bij Waltari en neem je de misbaksels voor lief.

Na 6 jaar stilte brengt Waltari zn 12de studioalbum uit. En blijkbaar heeft het ze goed gedaan want hun laatste werk (Below Zero) blonk bepaalt niet uit... Het Waltari geluid met synths, keyboards/piano en volle gitaren is weer terug. En wat heet... sinds dit album heeft de Finse band maar liefst 4 gitaristen in zijn gelederen! Jariot en Sami waren er min of meer vanaf het begin en nu met Nino en Kimmo erbij.
Ik zou bijna zeggen gelukkig hoor je dat niet terug of het zou het snelle Mountain Top moeten zijn want dat is nou juist de enige song zijn die aan overdaad lijdt.
Over het algemeen is de plaat nog wel aan de wisselvallige kant. De eerste 3 tracks weten niet helemaal te overtuigen. Only The Truth is het eerste nummer wat rijk is aan variatie in de Waltari traditie en voor de rest heeft het een aardig meebrul gehalte. Nummer 6 Right Wing Theme is een grappige meezing nummer in country stijl. Vervolgens is Strangeld de miskleun van het album: trash op zn slechtst zeg maar...
De volgende 5 tracks zijn het beste wat deze plaat te bieden heeft. Keep It Alive is nog aardig melodieus maar Singular, Not Much To Touch You, Hyvaolihyvaoli (= goed genoeg) en Drag zijn stuk voor stuk pittige krachtige nummers met als top de giftige vocalen van Kartsy in het nummer Drag.
Hierna volgt als contrast het lieve akoestische Televizor in het fins gezongen.
Waltari heeft zich duidelijk gerevancheerd maar niet alle songs zijn even sterk dus 3.5 ster is op zijn plaats.

Big Game is een geweldig album en wat mij betreft hun beste! Alle nummers zijn heerlijke vette rocksongs om je vingers erbij af te likken. Op 1 na dan, Don't Say Its Over is niet slecht maar waarschijnlijk omdat het overige materiaal zoveel beter is. Vito Bratta eist weer zn hoofdrol op en door het breed uitgelegde tapijt van zn riffpartijen klinkt het allemaal voller en grootser. Daar zal de producer Michael Wagner wel debet aan zijn. De songs zijn een mengelmoes van partytracks (Dirty Woman, Baby Be Mine, Livin' On The Edge) en de meer geëngageerde nummers (Little Fighter, Broken Home, Cry For Freedom), iets wat op hun debuut ook al opviel. Geinig detail is het intro van Let's Get Grazy, dat is namelijk de fade out van All You Need Is Rock 'N Roll van het vorige album Pride. En Natuurlijk Radar Love........ Golden Earring is een geweldige band en Neerlands trots.......maar White Lions versie blaast het origineel compleet van de kaart! (sorry George )
En wederom kiest men ervoor om het fantastische werkstuk stemmig af te sluiten met Cry For Freedom wat gaat over het Apartheids regime in Zuid Afrika destijds.
Maar goed, wil je onvervalste Californische HardRock van de allerbovenste plank dan moet je deze gewoon hebben!

Het puike debuut van White Lion wat zich baseert op typische Amerikaanse geleeste hard rock. Het schuurt soms tegen het kitsche aan in bv Road To Valhalla. Daarnaast durft men ook geëngageerde nummers te schrijven zoals El Salvador en The Kid Of 1000 faces. Waar de populaire rockbands over partys en lekkere wijven zingen is dit toch een prettige uitzondering. De grote ster is natuurlijk de gitarist Vito Bratta. Hij laat zich voor het eerst goed van zich horen in het machtige titelnummer Fight To Survive. Hij is schatplichtig aan ons aller Edward Lodewijk Van halen, maar hij is zeker geen kloon. Hij heeft zeker een eigen stijl, het is vooral in zn solo's waar je EVH invloeden kan horen. Mike tramp werd in de begindagen ook wel eens vergeleken met David Lee Roth (Van Halen) waardoor White Lion als een 2e rangs kopietje van Van Halen werd gezien. Zeer onterecht vind ik zelf. Het eerste album gaf hiervoor eigenlijk al het bewijs, al zijn er minpuntjes te noemen in de productie en synthesizer gepiel in sommige nummers (bv In The City).
Kortom toffe Hardrock om niet te laten verstoffen, ook niet na 35 jaar.

[quote=6658935 Love don't come easy vind ik overigens totaal geen ballad maar dat terzijde. [/quote]
(Ik neem aan dat je reageerde op mijn recensie) Heb nooit gezegd dat het een ballad is, sterker nog, er staan maar 2 echte ballads op. Liefdesliedjes hoeven niet perse ballads te zijn.

Nou ik kan je hele waslijsten opnoemen hoor!

Destijds las ik ergens een recensie dat dit een hele goede plaat was. Toen in die dagen ging ik in muziekkeuze steeds meer ontdekken. Ik was van huis uit een conservatieve hard rocker zullen we maar zeggen en commerciële muziek was h e l m a a l niks natuurlijk. Maar omdat Van Halen vanaf 1984 softer werd en David Lee Roth met zn 2e album behoorlijk aan het experimentelen was ontstonden er nieuwe grenzen. Wist ik veel van ProgRock, er zitten vette gitaren in, klikt bombastisch en dat keyboard gepiel was niet eens slecht... . Grote man achter WT is Billy Sherwood die met dit album ook min of meer is doorgebroken. Eerst als lid van Yes, later ook als producer van AOR platen. Ook heeft hij nog 2 WT albums uitgebracht maar die waren lang niet zo goed. Zijn Solo plaat uit 2015 Citizen haalt wel bijna het niveau van het eerste World Trade werkstuk. Wat hem zo kenmerkt is zn lang uitgesponnen zanglijnen die bijna een hypnotiserende werking op je hebben. Dat kan je goed horen op The Moment Is Here en One Last Change. Dit album markeert ook de nieuwe wending in wereldgeschiedenis door oa de val van de muur met Sense Of Freedom en The Revolution Song.
Nu terugkijkend was World Trade (debuut) een grensverleggende plaat voor mij. Het bood zoveel meer perspectieven voor een bredere muzieksmaak. En ook om me meer te gaan verdiepen in de muziekstijlen. Vandaag de dag kan ik van kwaliteitspop Journey/Toto tot en met de knalharde gitaren van Metallica en donkere sferen van Pain Of Salvation met evenveel genot luisteren.