Ik had dit album destijds blindelings aangeschaft omdat het debuut zo verschrikkelijk goed was.
Nou, kwam ik effe van de koude kermis thuis zeg!........ Het harde rockgeluid was compleet verdwenen en had plaatsgemaakt voor toegankelijke gitaarpop. Ik heb het net nog niet in de prullenbak gesmeten maar wel jarenlang bewust genegeerd. Toen ik besefte dat Trockener Kecks zich had geëvalueerd van Punkrock tot mainstream, wat ik ook verdomd goed vond, kwam Dieseljunks weer in het vizier. En nu ik het ook weer terugluister moet ik wel zeggen dat het me behoorlijk meevalt. Het geluid is breder/rijkelijker waar de hammond orgel ook zo hier en daar zn stempel drukt. Mensenrechten en Lees Mijn Hand zijn toch aardige rockers maar het beste/mooiste nummer is Als Dit De Laatste Dag Was. Track 10 en 11 zijn voor mij de enige echte zoutloze nummers. Voor de rest is het geen hoogdravende schijf, ik zou nu zeggen "best aardig". Met het nummer Het Licht hebben ze nog een bescheiden hitje gehad maar dit album heeft ze toch niet echt verder gebracht ondanks het vriendelijker geluid.

Ik weet niet meer hoe ik bij Vals Licht ben gekomen. Was het een recensie? Was het een radio-uitzending? Geen idee meer.... en dat is wellicht het makke geweest van de band. Want hoe kan het zijn dat Vals Licht met zo'n fenomenale debuutplaat niet is doorgebroken?? Er was zeker wel enig media aandacht en "kenners" waren ook vol lof. Maar mijn conclusie is dat de markt in Nederland te klein is voor dit soort muziek. Alle grote rockbands komen uit het buitenland en die hebben een veel groter bereik en als je dan ook nog in je eigen moerstaal gaat zingen..... Dan ben je een "fighting windmill" (nummer van de Golden Earring die gaat over de nl bands die het maar niet lukken om door te breken). En om als afsluiter Diskjockey erop te zetten was misschien ook niet handig.....
Maar goed Lunapark is wel een parel onder de Nederlandstalige rockmuziek. De sound en productie is van internationale allure (Credits Oscar Holleman). En alle tracks zijn van goede tot uitstekende kwaliteit.
Luister maar eens naar De Mooiste Liederen of Ver Over Zee. Goed uitgebalanceerd, strak en zeer krachtig. In Mij is lekker heftig waar zanger Tony de Bruijn zich lekker kan uitleven. En De Laatste Woorden is er eentje van de buitencategorie ( 6 sterren) waar de band zich van de andere kant kan laten zien. Het is namelijk een intens droevig lied over het sterfbed van een persoon (niet nader toegelicht).
De jongens ( Johann de groot op drums, Tony de Bruijn naast zang ook gitaar, Patrick de Kok basgitaar) blinken niet uit in virtuositeit, gierende gitaarsolo's zal je niet vinden, maar het is allemaal supervet, hard en strak gespeeld. Enig kritiek puntje zou kunnen zijn dat er met iets meer overtuiging gezongen zou kunnen worden, want behalve het nummer In Mij is het allemaal wel net iets te vlak.
Neemt niet weg dat dit zeker 4.5 ster verdient en ik koester dit album dan ook ten zeerste!

Vals licht was oorspronkelijk een Brabantse powertrio olv Tony de Bruijn (zanger/gitaar). Het debuutalbum (Lunapark) was gelijk een steengoede hardrock knaller van jewelste. Maar wordt niet opgepikt. De opvolger (Dieseljunks) is veel vriendelijker maar zet ook geen zoden aan de dijk. En als dan ook drummer Johann de Groot vlak hierna overlijd is het gedaan met de band. In 2018 is daar plotsklaps het album Luidkeels. Maar deze kan mij helaas niet overtuigen. Er staan maar 2 echte goede tracks op (Zoals Jij en In Extase).
Des verrassender is Neanderthaler! Eigenlijk is Vals Licht nu een totaal nieuwe band, bestaande uit 5(!) leden waarvan naast Tony, Stephen van Haestregt (Drums) de enige is die je zou kunnen kennen van Within Temptation ooit. Chris Vingerhoets (Bass), Matthijs Gaspar (Gitaar), Don Niekamp (Keys) doen mij geen belletje rinkelen........ Maar de plaat klinkt een stuk frisser en pakkender dan hun voorganger.
Van de 13 nummers zijn er maar 2 die een tikje minder zijn (Kingsize Bed en Als Ik Je Kussend Wakker Maak). Hoogtepunten zijn voor mij Eivissa, een ijzersterke single die lekker stevig toegankelijk klinkt en December Komt Eraan met zijn symfonische trekjes. De afsluiter Burgstad is ook prachtig en klinkt als een soort epilogue. De productie is perfect in balans en daarmee helemaal af. Zowat alle tracks rocken stevig maar liggen ook makkelijk in het oor en daardoor goed toegankelijk. Naar mijn smaak is dit hun een na beste album, des te wranger is het dat dit album (voorlopig) niet op vinyl/cd zal verschijnen....

1984 is voor mij een memorabel en controversieel album ineen...
Het is de laatste plaat in de originele klassieke bezetting: Eddie Van Halen, Alex Van Halen, David Lee Roth en Michael Anthony. En die hebben echt wat neergezet met hun live shows en plaatwerk. Zoo zonde dat daar geen officieel live werk van is uitgebracht. Het zou hede ten dage nog steeds een seller zijn.
Duidelijk is ook dat ze met dit werk de commerciële kant op zijn gegaan. Toen ik voor het eerst Jump op de radio hoorde, herkende ik het niet eens dat het VH was (het werd niet aangekondigd)! Ik schrok me het lazerus….wtf is dit! In mijn kringen was "commercieel" een vies woord, daar zou geen hart in zitten maar gewoon om het geld gaan...(yep ik was heeeel naïef toen). De recensie in de krant destijds maakte het er ook niet beter op..... Eddie en consorten zouden de softere kant opzoeken en 1984 was dan ook een soort overgangsplaat...…
Gelukkig viel dat wel mee en met I'll Wait als enige andere synthpop nummer valt er nog wel behoorlijk wat te genieten. Verder valt ook op dat Eddie's spel wat subtieler is geworden. Wellicht ook door zn nieuwe Kramer gitaar. Naast de party nummers als Panama en Hot For Teacher (machtig drumwerk weer!) staan er ook 2 weergaloze rampestampers op House Of Pain en mijn absolute favoriet Girl Gone Bad!

Destijds kwam het nogal als een schok voor mij dat Dave VH had verlaten (of andersom..) en was ook verrast dat een ene Sammy Hagar zijn vervanger werd. Van een flamboyante cocky entertainer die eigenlijk het gezicht van de band was naar een belegen rockzanger die ergens in de middenmoot meedeed.....
Hoe zou dit uitpakken? Zeker in Amerikaanse rockscene was dit het gesprek van de dag en ik was ook zeer sceptisch. Om maar met de hoes te beginnen, die is werkelijk fantastisch (1984 trouwens ook hoor..)!
Het verbeeldde een soort zelfvertrouwen uit, niets en niemand die VH wat kon doen.
En de muziek zelf?.... Om een lang verhaal kort te houden... toen vond ik het een machtige plaat. Ze waren "volwassen" geworden.... als party band begonnen konden ze met de nieuwe zanger doorgroeien.. nieuwe grenzen opzoeken. Met veel variatie in de nummers zelf, van harde rockers naar mid tempo nummers en een heuse ballad!... Nu ik na 34 jaar erop terugkijk klinkt het wel een beetje gedateerd. Veel albums met Dave hebben daar geen last van. En het is allemaal net niet... behalve dan Good Enough, Best Of Both Worlds en Dreams. Eddie speelt daarentegen wel nog steeds als de king of six strings. En Sammy vertoont eigenlijk net zoveel branie als DLR.
Al met al valt er wel veel plezier aan te beleven en zeker nog wel het luisteren waard, maar de magie was wel een beetje verdwenen en daar zou voorlopig geen verandering in komen.

Van Halen muziek duurt nooit te lang.............
sinds dinsdag draai ik niks anders meer en dat ben ik van plan tot zn funeral

R.I.P MIGHTY EDWARD LODEWIJK VAN HALEN!

Zowat een jaar later worden wij als VH fans weer getrakteerd op een extended limited edition re-release. Dit keer Sammy's laatste album. En weer worden er rarities verkonigt die er helemaal niet zijn. Namelijk exact dezelfde die al op Collection II waren verschenen die toen al helemaal niet zo "rare" waren. Verder valt op dat het Booklet een stukkie dunner is dan bij de FUCK re-release.
Tot zover mijn kritische noten want ik sta bekend als nogal kritisch en laat ik me nou eens wat positiever opstellen. Want als echte VH fan ben ik gewoon ook blij dat deze er ook weer is. Er staat ook een korte maar krachtige live registratie van het Wembley Stadium op. De booklet is weer gevuld met prachtige foto's die ik nog niet kende en ook dit keer heeft mijn goede VH vriend een groot aandeel in de getoonde memorabilia.
ook specifiek aan Balance bewaar ik grootse herinneringen. Uberhaubt de beste/mooiste herinnering voor mij is de (beroemde.... althans onder VH fans) secret gig te Luxor in Arnhem! daar was ik dus bij en stond met mn neus helemaal vooraan. Ik zou zo Mikey's schoenen hebben kunnen poetsen! Voor degene die erbij waren is dit natuurlijk een onvergetelijke avond. De drankjes waren gratis (betaalt door Warner Bros) maar Luxor heeft niet zoveel aan mij verdient want ik wilde geen noot missen. Daar heb ik ook 1 seconde oogcontact met Eddie gehad met zn bekende lachje en duimpje. Voor hem 1 uit honderd duizenden maar voor mij blijft het goud waard. Wat ik toen niet wist is dat er opnames zijn gemaakt voor de single Amsterdam. In die videoclip ben ik dus even te zien als uit mn dak gaande fan...... En wie kan nou zeggen dat ie in een videoclip zit van Van Halen!
Ook was ik erbij in Nijmegen en Werchter. Nijmegen was natuurlijk heel speciaal omdat hij daar zn jeugd heeft doorgebracht. Helaas was hij die dag niet echt in zn hum...hij bewoog nauwelijks op het podium, ik denk dat ie toen veel last had van zijn heup.

Voor de rockwereld waren ze zeker een topact, maar met het US Festival kwam de "bevestiging" voor de hele muziek scene
Herman Brood is ook legendarisch om zn wijfen, gesnoof en drank. Het is het totale plaatje wat het legendarisch maakt.

Klopt, als onderdeel van cd2 rarities.
Ik beschouw mijzelf als een die hard VH fan maar ik ga dit echt niet nog eens apart kopen......
Productioneel is het wel sterk maar ik heb wel zo'n vermoeden dat er een geluidsband onder zit die een "live" gevoel moet creëren.

Voila

Er is lang naar uitgekeken naar deze boxset. Want de Sammy periode is lang genegeerd door het VH kamp.
De eerste remastered uitgave van het Dave tijdperk kwam al uit in het jaar 2000 (uitgave warner bros.). Daar kwam de Collection uit 2015 (uitgave rhino) nog eens overheen. Nu het zover is valt het me toch een tikkeltje tegen. Niet zozeer in uitvoering, die is wel ok. Het klinkt allemaal iets voller, het nr Poundcake bijvoorbeeld krijgt een ietsie symphonischer karakter. Het album OU812 is het meest gebaat bij deze upgrade maar blijft toch behelpen. Daar zou je eigenlijk het helemaal opnieuw voor moeten opnemen.
Wat me echt stoort is dat er een 5e plaat is toegevoegd onder de naam "Rarities". En dan ook nog s periode 1989-2004. Dat klopt gewoon niet, A Apolitical Blues stamt uit 1988. En zo rare is het ook niet, het zijn allemaal tracks die officieel zijn uitgebracht en een beetje fan heeft ze dan ook allang in huis. Dat bv Baluchitherium alleen op de Europese cd uitgave is uitgebracht en niet in Amerika maakt het niet echt rare. Je zou erom kunnen lachen als je weet dat Baluchitherium en A Apolitical Blues op Spotify wel gewoon op de reguliere uitgave staan..........De enige track die je als "rare" zou kunnen betitelen is Respect The Wind. Die is alleen verkrijgbaar geweest op de Soundtrack van de film Twister.
Verder is de aankleding zeer mager, veel remastered uitgaves van andere grote bands hebben vaak booklets bijgeleverd met bv de tijdgeest/achtergrond waarin het destijds gemaakt werd. Informatie die echt wat toevoegd. Dat ontbreekt hier volledig.
Conclusie; het remasteren van de muziek is wel ok, maar de info/aankleding niet.

Van Halen I, Het debuut album van 1978! En onder het hard rock genre nu nog steeds als 1 van de weinige vooraanstaande debuutplaten ooit! Waarom? Daar zijn 2 belangrijke redenen voor:
Ten eerste waren grote bands als Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath op hun retour en andere genres werden enorm populair. Disco aan het ene kant van het muziekspectrum en aan de uiterste andere kant kwam Punkmuziek heel erg opzetten. Van Halen I zat daar zo ongeveer tussen en gaf het hard rock genre een enorme boost. De mix van sterke puntige tracks met flamboyante zang en kick-ass attitude viel op tijdens hun eerste intensieve tour door de VS. Ze maakte snel faam door heel Amerika.
Ten tweede viel het gitaarspel van Eddie Van Halen erg op. De Jimmy Pages's , Ritchie Blackmore's, Jeff Beck's van die tijd werden zowat omver geblazen door het ingenieuze aparte en inventieve spel van deze jonge snarenplukker. Eruption, de moeder aller gitaarsolo's is daar het lichtend voorbeeld van.
Als ik nog effe snel door de nummers heen ga, vind ik Feel Your Love Tonight de enige echte tegenvaller maar wellicht komt dat door het feit dat de rest zooo waanzinnig goed is. Met als absolute hoogtepunten Atomic Punk, On Fire en Ain't Talkin' Bout Love.
Wat ook zeker vermeld moet worden is dat de productie van dit album zeer goed is. Na 42 klinkt het nog steeds als een klok, helder en fris. Daar is Ted Templeman debet aan. Geen onbekende in de muziekwereld. Hij zou hierna nog 6 albums helpen produceren, waarvan 1 met sammy Hagar als zanger.

Van Halen II, Na zo'n geweldige debuut was men wel erg nieuwsgierig wat de heren met II zouden laten horen.....Nou de opener is een cover van Linda Ronstadt You're No Good ……. Als je het alleen zo zou lezen zou je kunnen denken dat je in de maling genomen werd..... Maar das toch niet helemaal... het is een venijnig puike uitvoering en toch...Vervolgens krijg je Dance The Night Away voor je kiezen... He?... was dat nou weer? Een poprock swing nummer met harmonieuze vocalen.....ok dus dat. Voor de echte hardrocker begint het nu pas met Somebody Get Me A Doctor! Er volgen nog 2 echte rampestampers Light Up The Sky en Dead Or Alive (DOA). En das wel wat magertjes als je VH I nog voor in je geheugen ligt.
Van Halen toont hiermee aan dat ze eigenzinnig hun pad bewandelen. Voor geen 1 hokje te vangen zijn. David Lee Roth profileert zich op dit album meer zijn cocky hanegedrag . En dat de heren wel van een feestje houden..... Dit alles maakt ze alleen maar populairder.
De overige nummers zijn niet eens slecht maar ze halen het niveau van het debuut niet. Outta Love Again is een uitzondering hierop, het samenspel tussen de broertjes is zoo goed te horen en daarbij de gedreven vocalen van Roth maken dit nummer een genot om naar te luisteren.
Al met al toch wat teleurstellend en laten we eerlijk zijn, met zo'n debuut das eigenlijk niet te evenaren.

hahaha…...nope…
maar lees het boek (RED) van Sammy maar....en daar staat niet alleen ervaringen in uit Eddie's donkerste periode want dan zou je met een beetje goede wil nog excuses voor kunnen vinden..... daar bovenop de videoreactie van Sammy naar aanleiding van Eddie's interview in de Rolling Stone uit 2015. heb zo effe de tijd niet om het op te zoeken voor je, maar Sammy was zooo furieus omdat Eddie beweerde dat hij alle noten voor moest doen bij Mikey (basist).
Dat was dus pertinent niet waar. "fuck You Eddie" is letterlijk wat hij zegt op camera en Sammy is daar eigenlijk helemaal niet de persoon voor om het zo te doen...….. En dat was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen...…. ik had Eddie VH hoog zitten... ze zeggen eens dat je je idolen niet moet ontmoeten anders zou de magie verdwenen zijn...……. nou die is er dus niet meer, daar was geen ontmoeting voor nodig.

Na het teleurstellende 2e werkstuk komt de band in 1980 snoeihard terug. Het is het meest heavy plaat die ze zullen maken. Bovendien zijn de nummers stuk voor stuk van grote klasse behalve misschien dan Could This Be Magic? maar dat zie ik meer als een vette knipoog. Eddie excelleert hier tot grote hoogte, niet meer te stoppen! Dave's teksten en uithalen zijn meesterlijk. Het lijkt alsof VH op dit album tot volle wasdom is gekomen. En wat zeker niet vergeten moet worden is dat Alex Van Halen eigenlijk ook een waanzinnige goeie drummer is. Luister maar eens naar de geïsoleerde drumtrack van Loss Of Control, das speed metal jongens! Wat ook opvalt is de "live" gevoel die je op deze plaat krijgt. Nu ik het teruggeluisterd heb heeft Chickenfoot I (all star band met Sammy Hagar/ Michael Anthony/Chad Smith/Joe Satriani) datzelfde gevoel.
Eigenlijk staan er 10 nummers op, Growth is een teaser achter In a Simple Rhyme waar ze nooit wat mee gedaan hebben tot mn frustratie.....

Vandenberg is wellicht de meest succesvolle Nederlandse hardrock formatie. Maar in mijn ogen hebben ze maar 1 echt sterke album op hun naam staan (Heading For A Storm). Na 3 albums ging Adje zich voegen bij Whitesnake en aangezien ik Whitesnake geen bal aan vond was Adje dan ook niet meer in mijn vizier.
Jaren later vond ik hem weer terug in Vandenberg's Moonkings. Alleraardigst stevige bluesrock waarvan ik MK II best goed vond. Live konden zij een goede show neerzetten en ik denk dat Adje toen dacht van dit smaakt naar meer! Zodoende keert hij terug als Hardrock band en mijn interresse was weer gewekt.
phoee maar dit valt me toch weer tegen.... Het is klassieke Hardrock met een hoog 13 in een dozijn gehalte...Ook ik ben niet zo gecharmeerd van de zanger, dan is Jan Hoving toch beter hoor.
Skyfall is het enige nummer dat een beetje indruk maakt, verder is Hell and High water wel lekker gedreven met een keyboard op het eind wat het nummer omhoog tilt.
Met de productie zit het wel snor en Adje bespeelt de gitaar weer met grote klasse hoor, daar ligt het niet aan. Met Moonkings was er veel meer variatie, spanningsbogen en inventieve opbouw. Met veel moeite haalt 2020 3 sterren

Na het teleurstellende comeback van Vandenberg met 2020 weet Adrian dit maal wel redelijk te overtuigen.
Mats Leven is daar debet aan maar ook de productie is iets vuiger. Maar het belangrijkste zijn natuurlijk de songs zelf. Die zijn stukken beter maar eerlijk is eerlijk, echt weergaloze prachtcomposities zijn het ook niet.
House On Fire en het titelnummer steken wat mij betreft er boven uit. daarentegen zijn Burnin Skies, Hit The Ground Running en zelfs ook de ballade Baby You've Changed onderhevig aan bovenmaatse voorspelbaarheid. Deels komt dat ook doordat je in het klassieke hardrock genre het componeren van nieuwe variaties zo goed als onmogelijk is geworden. Alles is al tig keer gedaan en uitgekauwd.
Zo was Vandenberg's Moonkings meer gestoeld op bluesrock. En dat blijf ik dus toch het betere werk vinden van ons aller Adje.

Het is alsof Volbeat naar mij geluisterd heeft na mijn betoog over hun vorige album. Want God Of Angels Trust is een dikke kwartier korter en iets gevarieerder. Daardoor is deze plaat een tikkie boeiender maar ook vooral beter dan Servant Of the Mind! Echte uitschieters staan er niet op maar echt zwakke broeders ook niet. Het is gewoon een degelijke stoere Volbeat album geworden en dat ondanks gitarist Rob Caggiano die de band verliet in 2023. Opvallend ook is dat er geen echte ballad op staat, daarmee kon Volbeat altijd wel scoren. Wel staan er 3 meer toegankelijke tracks op (Acid Rain, Time Will Heal en Lonely Fields).
Beste nummers voor mij zijn de lekkere harde beukers By A Monster's Hand en At The End Of The Sirens.

Bij het naderen van de realease van Servant Of The Mind waar zoals beloofd wordt dat er weer volop gebeukt kan worden, Rewind, Replay, Rebound maar weer 's uit de kast getrokken. Het was voor velen onder ons een pittige teleurstelling....... Maar deze dagen vind ik het toch wel meevallen. Ik kan me er dan ook zeker in vinden wat de vorige spreker er over te melden had. Behalve dat ZERO de 2e helft goed vindt. Bij mij is dat net andersom. Vanaf Parasite (? ultra kort) vind ik The Everlasting er uit springen. Daar hoor je nog een sprankje oude Volbeat. The Awakening Of Bonnie Parker is daarentegen echt de zwakste track van het album....... Over het algemeen is het een lekkere onderhoudende plaat met heerlijke up tempo harde rock 'n roll nummers zoals Pelvis On Fire, Die To Live en Sorry Sack Of Bones. Daarnaast ook catchy meezingers als Last Days Under The Sun en When We Where Kids. Tot mijn eigen verbazing vind ik Maybe I Believe een topnummer, want het is zeer poppy en cheesy maar dus ook heerlijk aanstekelijk....... Cheapside Sloggers is eigenlijk van dezelfde kaliber.
Dit gezegd hebbende is het wel zo dat dit soort albums niet echt blijven hangen als topalbums, daar is het te luchtig voor. En na deze heb ik dan toch echt zin in het "echte werk" als Room 24 of Hallelujah Goat. Dus nou maar hopen dat de heren de belofte gaan nakomen.... de voortekenen zijn vooralsnog gunstig!

Na het teleurstellende Rewind-Replay-Rebound beloofde Poulsen (Zanger/gitarist) dat het volgende werk meer beukwerk zou bevatten. Van de 13 tracks zijn er inderdaad 5 die redelijk doorbeuken..... Dat begint al gelijk bij de opener Temple Of Ekur die ook nog lekker melodieus doordendert. Het heerlijke Shotgun Blues kende we al. Say No More en Becoming zijn zowat heuse klassieke metal songs. Tel daarbij het machtige Lasse's Birgitta erbij op en je denkt te maken te hebben met een Topplaat!......Bwhaa... Het grote makke van Volbeat blijkt telkens weer dat de sound hardnekkig eentonig blijft. Want bij track 7 begin ik dan toch af te haken...... Nr 8 Dagen For breekt de sound dan wel enigszins doordat het een stuk melodieuzer en toegankelijker is. Step Into The Light maakt het gelukkig weer wat spannender. En wat zowiezo opvalt is dat verschillende nummers qua compositie het wel gevarieerder maken, bv The sacred Stones, The Passenger en Lasse's Birgitta. Maar de bekende zanglijnen van Poulsen en de strakke gitaar en drum partijen maken de "Volbeat" sound wel op den duur erg eentonig. Dat het ook anders kan bewijzen de 2 korte bonustracks Return To None en Domino. Daar zijn de zanglijnen anders waardoor het voor mij weer leuker wordt.
Al met al is het wel een goede plaat maar door de overduidelijke eentonige Volbeat sound wel iets te lang om het echt boeiend te houden.