Voor mij er eentje van de buitencategorie!!

Beth Hart goes Led Zeppelin! Een zeer puike zangeres die zingt met volle overtuiging, passie en overgave. Maar heeft ook de typische "Hart vibrato" die weleens irritant uit de hoek kan komen. En als zij een cover-album wilt doen is Led Zeppelin de logische keuze, dat past helemaal bij haar.
Maar ja, vele muziekliefhebbers kunnen de iconische nummers wel dromen. Dus mijn persoontje ook, zowat elk nummer van Led Zep zit in elke vezel van mijn lijf. Het is dan ook zeer gewaagd dat ze dit album uitbrengt. Ze zal het nooit goed kunnen doen bij de fans. En eerlijk gezegd begrijp ik het ook niet zo goed dat muzikanten een heel album met covers van andere bekende artiesten willen opnemen. Behalve dan dat ze zelf grote fans zijn en graag als eerbetoon willen laten blijken.
Welnu zelf zegt ze dan ook dat ze zo dicht mogelijk bij het origineel wil blijven. En dat is gelijk het grote probleem. Het is allemaal perfect nagespeeld. Zelfs de stem van Beth past haarfijn bij de vocalen van Robert Plant. Behalve dan de net zo iconische uithalen die de Hr Plant wist te produceren.
Het grote verschil is wel dat de filharmonische arrangementen van David Campbell alle tracks dragen en dat de gitaar min of meer ondergeschikt is gemaakt. En juist dat was 1 van de indrukwekkende kenmerken van Led Zeps muziek. Wellicht dat het te maken heeft met het feit dat de muzikanten allemaal sessie/studio vakmensen waren (?). Beth Hart heeft er (bewust) geen eigen draai aan gegeven en dat is misschien wel de grootste "fout". Want het album nodigt niet uit om het vaker te beluisteren. Je kan dan net zo goed het origineel gaan horen. Of het zou No quarter kunnen zijn omdat de orgel/keyboard sound een stuk moderner en beter klinkt dan het origineel.... oeps zei ik dan nou echt?

Natuurlijk is Black Sabbath een monument in de popmuziek en heeft een leidende rol gespeeld in de harde rock/metal scene. Maar voor mij persoonlijk ben ik nooit een echte Sabbath fan geworden. Dat komt voornamelijk doordat ik vind over de hele linie genomen de meeste songs ik maar vrij statisch vind. De meeste albums blinken niet uit in hoge mate aan variatie, hooks en diepte. Dat Ozzy Osbourne voor mij ook maar een heel matige zanger was hielp dan ook niet mee. Voor mij is het beste album van BS dan ook de laatste verzamelaar uit 2016 The Ultimate Collection.
In de jaren 80 had ik ook zo'n verzamelbandje en dat vond ik dan ook toen genoeg. Totdat ik de plaat The Eternal Idol een kans gaf. De hoes intrigeerde me al en het feit dat er voor mij een onbekende zanger de vocalen verzorgde maakte mij weer nieuwsgierig. En ik werd beloond zeg!... Naast het feit dat de productie/geluid sinds begin jaren 70 sterk verbeterd waren (ok, de cassettespeler was ook niet de beste) was ook de zanger Tony Martin een verademing. Wat een strot, wat een overtuiging en wat een beleving!
Dat begint gelijk al met de openingstrack The Shining en het logge Ancient Warrior waarna het gaspendaal effe dieper ingedrukt wordt met Hard Life to Love. Maar het beste is voor het laatst bewaard met het geweldige doom track Eternal Idol. Het is een echte Sabbath plaat terwijl er maar 1 originele lid is overgebleven. Later begreep ik dat het tot stand komen van dit album nogal een zooitje is geweest. 3 verschillende producers hebben er mee bemoeid, 2 bassisten en drummers en de oorspronkelijke zanger Ray Gillen (oa Badlands) zag zijn zangkunsten verwijderd worden omdat hij bij Blue Murder aan de slag wou gaan. Tony Lommi zag het wel zitten met de heer Martin. Samen hebben ze nog 4 albums gemaakt (vorig jaar gebundeld in het mooie Anno Domini boxset). Op het album Tyr staat de beste Sabbath track onder Tony Martin; The Sabbath Stones, waar de zanger nog beter voor de dag komt.
Maar zoals ik al in het begin zei, ook onder Tony Martin kan het niet voorkomen worden dat het vrij statisch blijft. Black Sabbath die voor mij als belangrijkste pluspunt de geweldige gitaarmuren heeft met de krachtigste riffs. En zeker in de jaren 70 een unieke sinistere sfeer kon laten voelen.

Een uniek document; Brian May samen met Eddie Van Halen lekker gitaar spelen. Begeleid door Alan Gratzer op drums (Reo Speedwagon), Phil Chen op bass (Jeff Beck/Rod Stewart) en Fred Mandel die op Queen platen ook een deuntje op keyboards meespeelt.
Het zijn spontane veelal rauwe werkstukken geworden waar het plezier van je naald afspat!
Je moet wel een beetje een gitaarfreak zijn om dit alles in 1 keer tot je te nemen. In mijn ogen gaat het half uurtje in een kwinkslag voorbij en wil ik meerrr. Toen deze EP uitkwam was ik al effe een VH fan maar dit album heeft mij ook tot Eddie Van Halen fan gemaakt juist omdat je hem van een andere (blues) kant zag. Ik had daar graag nog meer van willen horen maar het bleef voor de rest bij speldenprikjes.
Brian May doet dapper ook zn best maar moet echt wel zijn meerdere erkennen, niet dat het daarom gaat natuurlijk. Juist het samenspel maakt het uniek . En dat alleen al zijn 5 sterren waard.

tja wat moet je hiervan zeggen? De originele uitgave had ik al 5 sterren gegeven. Niet op basis van de kwaliteit van de nummers. Maar gewoon op basis dat het er überhaupt is. Dat vond ik toen en dat vind ik nu nog steeds, met nog meer historisch besef. Ik gebruik bewust grote woorden want dit is een document van onschatbare waarden, uniek in zijn soort.
Het is wel wat veel van hetzelfde, maar tegelijk ook een ongelofelijke traktatie. De live outtakes zijn wel wat misplaatst want die horen niet bij de sessies uit 1983. had ze dan als bonus op het eind gezet. Maar goed, geneuzel eigenlijk want ik ben zo blij als een kind......althans nu ik het allemaal gehoord heb. De levering aan huis laat nog even op zich wachten. Dan maar eens kijken hoe ik me dan voel!