Er zijn van die albums die pas na meerdere luisterbeurten tot volle wasdom komen, om uit groeien tot ware meesterwerken. En er zijn albums die je gelijk van je stoel blazen, vanaf luisterbeurt nummer 1 diepe indruk achterlaten. Welnu het debuut van Tesla behoort voor mij tot die laatste categorie. Ik heb deze toendertijd helemaal grijs gedraaid en tot op de dag van vandaag kan ik ervan genieten!
De muziek laat zich het best omschrijven als Amerikaanse harde rock met hier en daar een southern/bluesy inslag.
Je krijgt bij sommige nummers het gevoel alsof ze spontaan ontstonden. Zeker de eerste 2 nummers klinken zo fris en jam-achtig. Op het werk staat geen enkel zwak nummer, sterker, de ene hoogtepunt volgt de ander op. Nadat de eerste 5 nummers je voorbij geraasd zijn volgt het eerste rustpuntje in de vorm van de geweldige Ballad We're No Good Together. Na de stamper Modern Day Cowboy volgt het wederom indrukwekkende semi ballad Changes met opgroeien tot volwassen man (vrouw) als thema. Daarna volgt het luchtige en pakkende Little Suzie wat hun succesvolle 2e single was. Cover Queen begint als een slow rocker met funky inslag maar halverwege vol gas doorramt. Afsluiter Right Before My Eyes is een mystiek geheimzinnige track die tot de laatste noot boeit.
Tesla bestond toen uit de 5 volgende bandleden; Jeff Keith met zn raspige stemgeluid als zanger, Tommy Skeoch en Frank Hannon op gitaar die elkaar prima aanvulden. Frank had meestal de lead maar soms ook met Tommy als twin-solo's op bv Cummin' Atcha Live! De bass werd meer dan uitstekend bespeelt door Brian Wheat wat samen met Frank de oprichter van de band was. Troy Luccketta op drums completeert deze fantastische band. Wat ook gezegd moet worden is dat het producer's duo Steve Thompson en Michael Barbiero zeer uitstekend werk afgeleverd hebben. Zij hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan het spontane frisse geluid. Het is dan ook niet voor niets dat dit album op nr 4 staat in mijn top 10 lijstje.

Ik beschouw de eerste 3 platen van Tesla als hun beste werk, the big three zogezegd. Hierna kwamen nog best goed werk uit maar het constante hoge niveau was wel verdwenen.
Bovendien is Psychotic Supper van de drie wel het meest gevarieerd. Van Snoeihard (Don't De-rock Me) tot zoet in de vorm van een van de mooiste rockballads allertijden (What You Give). Of geëngageerd met Freedom Slaves en Stir It Up naar het wonderschone in memorium track Song & Emotion (voor overleden Def Leppard gitarist Steve Clark). Maar ook "simpele" stampers als Had Enough en Edison's Medicine zijn niet te versmaden! Speciale vermelding voor het opzwepende rocknummer Can't Stop wat begint alsof het een "anthem" is maar toch gewoon een briljant liefdesliedje is. Er staan dus alleen maar goede tot supersterke composities op waarvan Change In The Weather inderdaad het minste is.
Kortom, een album die iedere hardrock liefhebber op zn minst in zijn afspeellijstje zou moeten hebben staan!

Het heeft 3 jaar geduurd voordat de band met de opvolger kwam voor hun geweldige debuut album. Niet zo vreemd daar ze vooral In de VS gelijk enorm veel succes hadden.
Maar het wachten was het meer dan waard, want The Great Radio Controversy doet niet veel onder voor de voorganger! Het grootste verschil zit m erin dat nu de tracks wat meer strakker in elkaar zitten, het spontane is er wat van af maar daarvoor krijgen we wel 13 nummers terug waar geen enkel zwak broeder bij zit.
Absolute krakers zijn Hang Though, Heaven's Trail, Makin Magic, Flight To Nowhere en de 2 prachtige balllads; Love Song en Paradise. Deze staan dus achter elkaar en dat is gelijk ook mn kritiekpuntje. Want je krijgt bij de eerste 8 tracks zowat geen adem zo intens de nummers zijn. Het zou wat "aangenamer" zijn als de ballads wat meer verdeeld waren.
Wederom bewijst Tesla dat je met ijzersterke composities geen virtuoze gitaarsolo's nodig hebt. De 2 volbloed gitaristen Skeoch en Hannon maken de sound eigenlijk nog voller en vullen elkaar uitstekend aan. Verder zorgt duo producers Barbiero/Thompson er wederom voor dat dit magistrale album na al die jaren nog fris en fruitig in you face klinkt!

Het verhaal van Ace Of Cups is er een die zo als mini-docu in top2000 a gogo zou kunnen passen. Alleen ze staan niet in de top 2000. De rede is omdat ze nooit de kans hebben gekregen om een album (dus ook single) uit te brengen in hun hoogtij dagen....... en das weer de rede tot de mini-docu!
Hierbij de docu in een notedop:
Ace Of Cups was eind jaren 60 een kleine sensatie in de "bay area" van Californië. Het was de eerste compleet vrouwelijke rockband en hadden grote successen geboekt in de live scene. Zij speelden met een aantal grote namen uit die tijd waaronder Jimi Hendrix, The Band, Jefferson Airplane en Grateful Dead.
Managers voorspelden een grote toekomst voor deze jonge meidenband en zij hadden al een hele rits eigen materiaal klaar. Maar de hoge heren van de platenmaatschappijen durfden/wilden er niet aan. De hoop bleef maar als dan een van de dames zwanger raakt is het gedaan met de echte ambitie. De band valt in 1973 definitief uit elkaar. Decennia's gaan voorbij, moeders worden oma's en dan is er ineens tijd over...... En dan gaat het muzikale bloed weer stromen en krijgen ze bijna 50 (!) jaar later toch nog de kans! Het resultaat is dus dit heel bijzondere album.
Ik werd dus ook getriggerd door het verhaal in de Volkskrant en was dus heel benieuwd. En ik moet zeggen dat het bij tijd en wijlen een heel vermakelijk album is geworden. Niet alles is mijn cup of tea en soms is het verhaal achter de tracks leuker dan het nummer zelf. Bijv. Taste of One gaat over een eerste "psychedelische" ervaring dat alles en iedereen eigenlijk 1 is............. En wat me echt stoort is dat ze 4 nummers in een medley hebben gestopt.... Nu hebben ze eindelijk de kans proppen ze 4 nummers in 9 minuten! Zonde!
Er staan voor mij 9 mooie goede tracks op. Dat begint al gelijk met het eerste nummer Feel Good. Das ook al een apart verhaal. Deze track was eigenlijk verloren gegaan ware het niet dat een persoon tijdens een concert een aantal nummers (waaronder deze dus) stiekem had opgenomen. Vele jaren later krijgt deze persoon er lucht van dat de meidenband weer bij elkaar zou komen en stuurt de tape op!... Het is een lekkere rocker met catchy refreinen.
Hoogtepunt van de plaat vind ik Stones, waar de The Rolling Stones niet bepaalt positief neergezet word. Swingend nummer met groofy hammond orgeltje en grappige teksten. Zeker noemenswaardig is het nummer Life In Your Hands met Taj Mahal. Zijn stem in combinatie met de harmonische vocalen van de dames is indrukwekkend. Verder zijn Pretty Boy, Circles, We Can't Go Back Again, Simplicity, Pepper In The Pot en het prachtige Indian Summer voor mij de echt sterke tracks.
Als je de hoes ziet denk je met een oudbollige plaat te maken te hebben maar niets is minder waar. De oude nummers zijn getransformeerd naar de moderne tijd zonder de ziel van de nummers te verliezen en das al een sterk punt. En als je dan weet hoe oud de dames tegenwoordig zijn , kan je alleen maar diepe respect er voor hebben!

In mijn nimmer aflatende honger naar nieuwe muziek kwam ik dit schijfje tegen toen het net uitkwam. Het lag in de bak "nieuwe rockmuziek" in de muziekbibliotheek te Rotterdam. Het hoesje was echt afzichtelijk nichterig en toch besloot ik het een kans te geven. En daar ben ik nog steeds dankbaar voor! Want het is gewoon heerlijke catchy glamrock muziek. Het heeft zeker raakvlakken met de stijl die vooral begin jaren 70 enorm populair was. Maar het is ook heel verfrissend afwisselend met soms een Abba touch. En dat zeg ik niet omdat de heren uit Zweden komen. Er staan een paar sterke tracks op met als summum het al eerder genoemde It Takes A fool To Remain Sane. Maar ook Echo Chamber, Ain't To Proud To Bow en bv Let Your Body Decide mogen er zeker zijn. De muziek is soms ook zeker campy en daar moet je van houden, zeker als je straight bent.... en naar mn eigen verbazing kan ik het goed hebben. Ik die doorgaans naar hardrock en metal luister. De andere pareltje wat ik nog wil noemen is in al zijn eenvoud het wonderschone This sad Bouquet. Een ballade die het enige echte ruspuntje is van dit album.
Het album hierna In Lust We Trust is anders dan de titel zou vermoeden een stuk minder camp en serieuzer met een aantal maatschappij kritische songs. Het 3e album (State Of The Ark) is gewoon ruk, met teveel disco mijn pakkie an niet. Met het album Prayer For The Weekend was weer stukke beter met het Eurovisie songfestival nummer The Worrying Kind. Het laatste wapenfeit In Full Regalia was weer ver onder de maat. Kortom geen enkel album kan tippen aan het eerste. Denk je niet teveel in hokjes, hou je van avontuur? Probeer dan deze "nichterige camp muziek"! (met alle respect)

2 jaar na Jeff Martin's solo debuut formeert hij samen met drummer Wayne Sheehy de band The Armada. Dus je zou denken dat het een band gaat worden met een eigen geluid, niets is minder waar. Het is eigenlijk Jeff's 2e solo album annex geluid van The Tea party. Waarschijnlijk om de credits eerlijk te verdelen is gekozen voor een Band naam.
De muziek is dus uit duizenden herkenbaar als je bekent bent met The Tea Party. Melancholische, soms zwaar aangezette rock met diverse oriëntaalse klanken en op dit album heel toegankelijk allemaal.
Opvallend is wel dat Jeff sinds 2001 geen absolute krakers meer weet te schrijven zoals de laatste 2 nummers van het album Interzone Mantras (TTP) uit 2001. Nummers als Lines In The Sand en Morocco komen nog een beetje in de buurt. Maar dan heb je het wel gehad. Black Snake Blues is natuurlijk totaal overbodig, die track stond al op zn debuut en deze versie is niet eens bijster goed. Voor de rest zijn de composities van redelijk tot goed te noemen waar Hr Martin als multi-instrumentalist zich werderom kan uitleven. Dat maakt het luisteren wel de moeite waard, redelijk goed album dus.

The kinks heb ik leren kennen met de live hit Lola in 1980. Daarop heb ik een cassettebandje met een hele rits sixties hits helemaal dol gedraaid, zo goed vond ik ze. Maar ik dacht dat het een bandje uit lang vervlogen tijd was. Totdat ik pas in 1989 pardoes opmerkte dat ze een nieuw album uit hadden gebracht. Dat bracht bij mij de Kinks revival opgang.
UK Jive vind ik dan ook een zwaar onderschat album. Er staat voor mij maar 1 echt zwak nummer op ( War Is Over), de rest is kwalitatief goed tot sterk en is lekker afwisselend. Zo heb je een meedeiner in Loony Balloon, rock 'n roll met UK Jive, het mooie semi-ballad How Do I Get Close en het melancholische getinte Now And Then. Mijn rock hart gaat sneller kloppen bij de puike (hard) rockers als Entertainment, Dear Margaret, Bright Lights en Perfect Strangers. Die laatste 2 worden onterecht als bonustracks gekwalificeerd.
Meerwaarde bij The Kinks is natuurlijk dat bij veel tracks het nummers zijn die ergens over gaan. Zo heb je de aanklacht tegen de Media/entertainment industrie (Entertainment) wat zowaar nog steeds actueel is. De verdere eenwording van Europa in 1992 (hoe zou Ray nu tegen de Brexit aankijken?). En natuurlijk het wederekerende aanklacht tegen de overheid toegespitst op Margeret Tachter, de toenmalige premier van Engeland. Dit allemaal verpakt in sterke composities met oog voor detail en uitgevoerd in een uitgebalanceerde productie.
Edoch het album was een commerciële mislukking, naar mijn mening was de tijdgeest er niet meer naar dat men zat te wachten op een nieuwe Kinks plaat. Er gebeurde zoveel nieuws op muziekgebied dat de öudjes niet meer van belang waren. Het was het begin van het einde voor deze grootse band.
Vreemd vind ik wel dat de albums uit de tijd van MCA/London records (1986 tot 1991) niet te vinden zijn in de europese deel van I-Tunes en Spotify want ze zijn meer dan de moeite waard om gehoord te worden!

Aantal weken terug was ik naar het concert van Extreme geweest in de Melkweg A'dam. En daar was in het voorprogramma voor mij het totaal onbekende The last Internationale. Maar wat een verrassing was dat zeg! Vanaf het begin van het half uur durende set spatte de energie van het podium en greep vooral zangeres Delila Paz je bij de strot om niet meer los te laten. De muziek kenmerkte zich voornamelijk op vuige intense blues rock. Nou dus ik was wel benieuwd hoe dat op plaat zou klinken....
Kort gezegd klinkt Running For A dream Intens, hartstochtelijk, hoogdravend en meeslepend. Maar het is ook vrij 1 dimensionaal en het klinkt nogal gejaagd. Pas bij het blues nummer Unchain My heart is er een rustpuntje. En samen met de afsluiter Edith Groove zijn deze tracks de betere nummers op dit schijfje.

Tja EP's, ik heb er moeite mee. 6 nummers uitbrengen ipv een volwaardig album geeft mij het gevoel dat het een tussendoortje is, alsof de nummers er minder toe doen......
En zeker als blijkt dat het aankomende album Blood Moon Rising in november uit gaat komen waar al deze tracks in terugkomen...........
Enfin deze EP heeft niet het niveau van hun laatste studio album The Ocean At The End uit 2014 alweer. Black River en Way Way Down zijn alleraardige rockers maar meer ook niet. So Careless wordt al iets beter, Shelter en het melancholische bluesy Blood moon Rising (Wattsy's Song) zijn echt van meerwaarde.
Opvallend vind ik ook de keuze om een Led Zeppelin cover (Out On The Tiles) erop te zetten. The Tea Party wordt door velen vergeleken met Led Zep zo ook door mij . En dan juist toch voor zo'n cover te kiezen?... ik zie het maar als een eerbetoon ook omdat het uitstekend is uitgevoerd.

Inleiding vooraf:
The Tea Party heeft met deze uitgave het een beetje moeilijk gemaakt, of toch niet?
Oordeel zelf:
Deze uitgave die naast streaming-diensten ook gewoon te koop is als CD en Vinyl, is eigenlijk samengesteld uit 2 EP's. Namelijk de EP Black River uit 2020 en de EP Sunshower die "toevallig" dezelfde releasedatum heeft als Blood Moon Rising.
Sunshower bevat de tracks: Summertime, Hole In My Heart, Our Love, Sunshower en The Beautiful. Dit zijn allen eigen composities. De rest is dus afkomstig van de EP Black River (overigens de enige echte bonustrack is de live versie van Way Way Down volgens de cd-inlay).
Wat ik er van begrijp is dat TTP, Blood Moon Rising speciaal heeft uitgebracht voor de Europese markt. Om erachter te komen of de band nog in de markt ligt in Europa?? De EP Sunshower zou voor de "rest van de wereld" zijn.........
Met deze weteschap is het best wel tricky om een goede recensie te schrijven; 8 tracks kende ik al en 5 zijn dus redelijk vers.

Blood Moon Rising geeft mij gemixte bedenkingen. Vooropgesteld dat een nieuwe album van The Tea Party altijd enige staat van opwinding brengt. Maar meer dan de helft is al effe bekend en er staan maar liefst 3 covers op van bekende bands/artiesten. Joy Divisions Isolation is van echte meerwaarde (= beter dan het origineel). Daarentegen staan er ook prachtige werken op als Sunshower en Shelter. Het beste is misschien wel het tiltelnummer; een bluesy ballade met stemmige vrouwelijke achtergrondvocalen. Ook ben ik als liefhebber van TTP het niet eens met de vorige spreker, ik herken de band nog steeds uit duizenden. Het is inderdaad niet het harde van Transmission en oriëntaalse invloeden zijn er dit keer er niet bij. Het is wel zo dat het rijke geluid van bv hun vorige werk (The Ocean At The End) nagenoeg ontbreekt. Echter TTP kenmerkt zich in 1e plaats in vaak melancholische arrangementen en dito teksten in gevarieerde composities van fijngevoelig tot groteske bombast. Behoudens het echte bombast is het allemaal wel weer hierop terug te vinden. Het is wel zo dat het hoge niveau van hun vorige werk nergens gehaald wordt. Een gemiddelde Tea Party plaat zullen we maar zeggen en daar kunnen we ook blij mee zijn!

Na 2 geweldige albums was ik natuurlijk onwijs nieuwsgierig en hongerig naar Seven Circles. Maar na 1 luisterbeurt wist ik al dat het m niet ging worden. Althans geen wereldplaat maar een redelijk gedegen werk. En das uiteindelijk teleurstellend. 5 nummers steken net bovengemiddeld uit maar eigenlijk klinkt alles veel meer 1 dimensionaler, geen karakteristieke oosterse klanken, geen heerlijk kletterende percussie, geen diepere lagen en Jeff zingt ook niet zo intens zoals ik gewend ben..... Is de passie er misschien uit? Is de productie hier debet aan?.... Wie zal het zeggen? Het beste nummer is Stargazer wat zich nog kan onttrekken aan mijn kritieken. De andere 4 betere nummers zijn Oceans, Luxuria, Wishing You Could Stay en Seven Circles. Het laatstgenoemde valt ook op door de zeldzame gitaarsolo die Jeff Martin ten gehore brengt, niet hoogdravend maar wel lekker.
Of dit album er schuldig aan is dat Jeff Martin plotsklaps aankondigde een solo carrière te starten zal altijd wel in nevelen gehuld blijven...... Na 7 jaren komen ze dan toch weer bij elkaar en is alles vergeven en vergeten. Jaartje later komen ze met een mooi Live document: Live From Australia, The Reformation Tour 2012 met daarin de gevleugelde woorden: "We are the Tea Party and we are back for good!"

Als er 1 band is die trouw is gebleven aan hun eigen unieke stijl dan is dat wel The Tea Party.
Een band die nooit wereldwijd is doorgebroken, alleen in hun eigen land Canada zijn ze wereldberoemd en gek genoeg lust Australië er ook wel pap van.
Mijn eerste ingeving was dat The Tea Party een soort kruisbestuiving was van the Doors en Led Zeppelin.
the Doors voornamelijk door het stemgeluid van Jeff Martin, hij had wel een broer van Jim Morrison kunnen zijn! Wellicht dat Jeff nog meer emotie in zn stem kan brengen. De muziek is een mengeling van blues, 'progressieve' rock en soms doordrenkt met oosterse invloeden. Daarnaast kunnen zij ook akoestisch klein gevoelig uit de hoek komen. Veelzijdigheid ten top dus waarbij de zanger (Jeff Martin) en Bassist (Stuart Chatwood), veel verschillende instrumenten tot zich nemen. Zoals bijvoorbeeld de Mandolin en het zeer eigenaardige Theremin. Jeff Burrows komt er maar bekaaid af met zn drums, percussie en backin vocals.
Op hun eerste officiële release zijn merendeels van de tracks van hoog niveau waarbij Save Me wel er net iets bovenuit steekt. Raven Skies vind ik nog het meest lijken op het werk van led Zeppelin en laat dat nou gek genoeg het minste zijn. Winter solstice is werkelijk een prachtig instrumentaal werkstukje dat alleen al 5 sterren verdient.
Zei ik hierboven nog dat Jeff meer emotie in zn stem legt, dat hoeft niet altijd positief te zijn want met name in A Certain Slant Of Light en Raven Skies overschreeuwt hij zich nog weleens wat de song niet ten goede komt.
Dankzij de mengelmoes van stijlen en invloeden gecombineerd met het in vele opzichten intense stemgeluid heeft The Tea Party dus een unieke eigen stijl. Deze bleef door de jaren heen behouden en leverde zeer bekwame prachtige albums op.

Een prima vervolg op Splendor Solis met de kraker Sister Awake en de sfeervolle ballad Correspondences.
Daarnaast staat er een heuse krachtig vette bluesrocknummer op (Drawing Down the Moon)! Verder zijn de oosterse invloeden prominenter aanwezig dan op hun voorganger. Inanna en The Bazaar zijn daarom ook geweldige nummers. Omdat ik er ook een paar mindere nummers op vind staan ( Silence, Turn the lamp Down Low, Walk With Me, Fire In The Head) krijgt dit album bij nader inzien een 3.5.
Voor The Tea Party is dit hun best verkochte plaat, dat vind ik toch opmerkelijk omdat ik weet dat er nog 2 werkelijk fantastische meesterwerken uit zijn gekomen. Zo zie je maar weer commercieel succes is niet hetzelfde als artistiek succes.

Na de geweldige voorganger Triptych komt TTP met het nog betere The Interzone Mantras. Op deze geen enkel matig nummer, allen zijn van bijzonder hoog niveau waarvan 6 tracks de volle mep van 5 sterren verdienen...... sterker nog, normaal gesproken kom ik wel uit de voeten met waarde normering van 1 tot 5 sterren. Maar op dit album staan er voor mij wel 2 nummers op van de buitencategorie! als eerste Soulbreaking, gevoelige hartbrekende teksten gecombineerd met zeer sterke compositie verpakt in zwaar aangelegde dramatische gitaargeluid. De ander is het langste nummer van de plaat, Mantra wat inderdaad ook een mantra is op de TTP manier. Het nummer duurt 8 minuten maar die vliegen zo voorbij...... wat een trip is dit zeg! En wellicht had er nog een track van de buitencategorie op kunnen staan; Lullaby is ook zo vreselijk goed gecomponeerd met bezwerende vocalen van Jeff ware het niet dat het nummer eigenlijk zo abrupt overgaat in sferische geluiden terwijl je denkt dat het hoogtepunt nog moet komen......
De overige 5 sterren nummers zijn Requiem, Catharik en Apathy. Maar wat ik al zei heel het album is niet te versmaden vandaar dat deze de 5 sterren verdient ondanks het kritiekpuntje.

Na de reformation tour hadden ze de smaak weer goed te pakken want The Ocean At The End is weer een voltreffer geworden. Althans.....van de 12 tracks zijn er 3 redelijk (Brazil, the 11th Hour, The Cass Corridor) en Into The Unkown mag natuurlijk geen liedje heten...... Maar de overige 8 zijn weer kwalitatief hoogstaand waarvan 1 ook weer de buitencategorie normering verdient (zie review The Interzone Mantras) namelijk het titelnummer zelf. Het nummer is bijzonder mooi opgebouwd, Jeff Martin brengt het met veel passie zoals we hem kennen. En dit maal ook een lange gitaarsolo wat je niet zo vaak hoort van 'm.
En bijvoorbeeld L.O.C ( Line Of Control) zit ook zo waanzinnig goed in elkaar, om te smullen!
Andere track die ik nog wil noemen is het stemmige sfeervolle The Maker. Met een heerlijk bas en gitaarloopje. Brazil vindt ik het meest a-typische TTP nummer, kan het niet zo goed plaatsen waarom, alsof het niet door hun geschreven is.............
Het is dus een heerlijke plaat en hoop zo dat ze nog eens zo'n werkje kunnen afleveren in deze tijd waar de motivatie om nieuwe muziek te maken ver te zoeken is.

Na het commercieel succes van The Edges Of Twilight ontstaan er spanningen met de platenmaatschappij (zoals vaak na succes) en wordt hun manager door de band ontslagen. Homeless dus rond The Tea Party. Wellicht dat daardoor deze schijf stuk agressiever klinkt doorspekt met industrial invloeden. Nou zijn die invloeden atijd al latent aanwezig maar nooit zo dik er bovenop. Daarom vind ik dit ook hun minste werk in hun oevre. Neemt niet weg dat er toch weer sterke composities erop staan zoals de opener Temptation.
Het titelnummer is wellicht het beste waar industrial, oosterse klanken, electronica en rock vakkundig gesmeed worden tot een bombastisch geheel. Op Babylon zingt Jeff Martin met sterke overtuiging. Ander noemenswaardig nummer is de alom geprezen Psychopomp. Edoch met Aftermath gaat Transmission als een nachtkaarsje uit........

Rond de millenniumwisseling komt de The Tea Party tot zn artistieke hoogtepunt met 2 werkelijk fantastische platen. Van deze 12 tracks ( nr13 daargelaten ) is er maar 1 die matig is ( A Slight Attack ). De rest is van bovengemiddelde kwaliteit waarvan de helft weer in mijn ogen de volle mep aantal sterren verdienen.
Ik noem bv Underground, de combinatie van bijna hypnotiserende heldere gitaarklanken en smerig harde klanken is subliem. Of het overdonderend/meeslepende Samsara met typisch TTP oriëntaalse geluiden.
Hetzelfde geld voor The Halcyon Days maar heeft nog meer diepgang.....geweldig!
Het aangrijpende The Messenger mag dan een cover zijn maar het is zo prachtig mooi vertolkt.......
The Tea Party weet altijd de gevoelige snaar te raken, op dit album meer dan ooit en dat kan mij weer bekoren. Hulde!

Muziekjaar 2025 was voor mij een moeizaam jaar. Grote namen als Dream Theater, Volbeat, Joe Bonamassa en Arjen Lucassen brachten weliswaar geen slechte albums uit maar spetters waren het ook niet. En zoals mijn natuur is, ben ik altijd op zoek naar (voor mij) nieuwe muziek. En dat heeft ook niet veel opgeleverd. Maar in het afgelopen najaar was daar toch een smaakvolle verassing. The Vintage Caravan brengt classic rock weer helemaal tot leven in de 21e eeuw. Alle 12 tracks (portals tel ik niet mee) zijn van bovengemiddelde niveau. Met toegankelijke refreinen waar je lekker op mee kan blèren. Waar de zware, tikkeltje gruizige, gitaren je bij de les houden. Soms duikt de hammond - orgel op wat het geluid nog voller/vetter maakt. Invloeden uit de jaren 70 te over maar het doet me ook een beetje denken aan de Nederlandse band Navarone (helaas ter ziele...).
Zo kwam dit album boven aan mijn jaarlijstje te staan van beste albums van 2025. Zegt voor mij veel over deze band wat ik zeker verder ga ontdekken na goede kritieken van eerder werk, maar anderszijds zegt het ook wat over het afgelopen jaar......

Nageboorte van Vovin,
2 originele afgekeurde nummers voor de genoemde plaat en het magistrale Clavicula Nox maar dan uitgekleed met mannelijke koorstemmen......... dat hadden ze niet hoeven/moeten doen.
Dan volgt een 3tal covers waarvan Seawinds van Accept zowaar nog heel goed op Vovin had kunnen staan.
De enige echte meerwaarde van dit schijfje zijn de 3 live tracks die een glimp geven hoe Therion on stage kan klinken. Tegenwoordig kan je alles online vinden dus Crowning Of Atlantis kan je links laten liggen.

Na het voortreffelijke Vovin is dit schijfje wel een behoorlijke tegenvaller.
Het geheel is buitengewoon grillig, zwakke nummers en goede composities wisselen elkaar af en er zit 1 duidelijke miskleun bij: Het tweeluik Via Nocturna zit zo rommelig in elkaar, geen structuur te herkennen dat ik er geen chocola van kan maken. Daarbij zijn de koor vocalen wederom onverstaanbaar en nauwelijks te volgen. Dat was ook al bij Vovin te merken maar als de compositie niet deugt dan kan je met recht van een miskleun spreken.
Eternal Return is daarentegen knap gedaan met veel dynamiek en tempowisselingen. Met Enter Vril-Ya had er meer ingezeten als de koren met meer overtuiging harder gemixed was geweest.
Ship Of Luna is ook behoorlijk afwisselend en daardoor ook boeiend tot het eind.
Flesh Of Gods brengt klassiek geschoolde hard rock waarin de onvermijdelijke koren toch ietwat misplaatst zijn.
O Fortuna is dan toch een welkome afsluiter bij dit teleurstellend werkstuk.

Therion was voor mij een eendagsvlieg met het sterke Vovin album. De 2 albums erna vond ik zo teleurstellend dat ik ze uit het oog verloor. Via deze site zag ik toch lovende recensies en gaf Gothic Kabbalah een kans.
En zo zie je maar weer hoe je de boot kan missen! Want zelden ben ik de laatste jaren zo enthousiast geraakt over een muziekalbum als deze! Hoogtepunten vliegen om je oren, er staat geen enkel zwak nummer op dit dikke 80min. durend meesterwerk. Trul en The Falling Stone vallen op doordat ze wat minder zijn en das niet eens als kritiek bedoeld, kan je nagaan.
Er zijn een aantal tracks die ik er maar uitlicht: Wisdom And The Cage hebben prachtige zanglijnen en de wisselwerking tussen de zanger Snowy Shaw (oa King Diamond) en zangeres Hannah Holgersson is werkelijk subliem. Eentje van de buitencategorie is Son Of The Staves of Time, een buitengewoon sterke compositie die ook weer gedragen wordt door sterke zanglijnen, bezwerende soprano stem van Hannah en prachtig koor.
Disc 2 opent met het weergaloze The Wand Of Arabis met sterke drumpartij van Petter Karlsson. Hier ook sterke zanglijnen wat bijna over the top gaat in zinsnede: "The wand is glowing in the dark" maar het deert eigenlijk niet, je neemt het voor lief want de bezwerende keyboardlijntjes maken dat je zowat in trance gaat...... Het snoeiharde TOF The Trinity gaat als een bezetene tekeer en bewijst voor mij dat ook snelle harde Metal tracks ook 5 sterren kunnen halen als ze maar afwisselend genoeg zijn dan alleen maar rampestampen.
En dit alles komt (lijkt) samen in het neusje van de zalm zijnde Adulruna Rediviva. Het epos laat zich niet zomaar doorgronden, meerdere luisterbeurten is essentieel om het op juiste waarde te kunnen schatten. En daarom is deze er ook eentje van de buitencategorie.
Therion staat bekend om symfonische metal compleet met koren en soprano zanglijnen maar op deze plaat worden keyboard, blazers, Hammond orgel en grand piano toegevoegd waardoor het geluid nog rijker en bombastischer wordt. Je zou kunnen zeggen dat het toch wel teveel wordt maar niets is minder waar. Het enige kritiek die ik kan geven is dat op geweldige nummers als Wisdom And The Cage en Son Of The Staves Of Times eigenlijk te abrupt een einde komt, alsof een Ferrari binnen 2 seconden stil staat...dat wil je toch niet? Verder valt op dat veelal de nummers progressieve elementen bevatten en zeker Adulruna Rediviva is gewoon een prog. symfonisch metal nummer van de allerbovenste plank.
Wat ook gezegd moet worden is dat de kern van de band, Hr Johnsson (keyboards, gitaar) Hr Niemann (lead gitaar), Hr J. Niemann (bass gitaar) en Petter Karlsson (drums) geholpen werden door een waslijst met gastmuzikanten, kan ook niet anders. De belangrijksten voor mij waren Mats Leven, Snowy Shaw en Hannah Holgersson zijnde zangers en soprano zangeres.
Ik kan niet wachten om de albums uit 2004 te gaan beluisteren!

Tja, na het zeer teleurstellende secrets of the runes had ik deze band uit het oog verloren. Maar na het weergaloze gothic kabbalah tot me genomen te hebben moest ik de albums uit 2004 toch maar s effe luisteren. En alhoewel Lumeria bij lange na niet het niveau haalt van g.k. vind ik het toch een alleraardigst album. Het zit er vooral in dat het een stuk 1 dimensionaler is en daardoor makkelijker/toegankelijker in het gehoor ligt. Alhoewel het openingsnummer nog redelijk vel van leer trekt met grunts in de refreinen.
Uthark Runa kent sterke gitaarpartijen met de rauwe stem van Mats Leven. Bij Three Ships Of Berik (part1 en 2 is gewoon 1 nummer) dacht ik zelfs effe dat ik naar Andre Rieu zat te luisteren maar de grunts hielden me toch bij de les
De titelsong Lemuria is een mooie sfeervolle meedeiner. Maar het beste nummer is An Arrow From The Sun omdat die juist veel avontuurlijker/afwisselender is dan de rest. De afsluiter Feuer Overture kent zeer aanstekelijke zanglijnen dat makkelijk in je hoofd blijft zitten.
Zo is er wel genoeg te beleven op dit album maar echt hoogstaand is het niet. In ieder geval wel veel beter als zijn voorganger.

Leviathan is het 16e volwaardige studio album van Therion. Inspiratie heeft de band nog volop als je bedenkt dat dit album eigenlijk de eerste is in een drieluik. Deel 1 is volgends Christofer Johnsson het meest toegangelijk vol met "hits". Deel 2 moet dan donker/melancholisch worden alla Vovin. En deel 3 zou dan experimenteel/avontuurlijk worden.
Welnu deel 1 weet niet echt te overtuigen. Pas bij track Eye of Algol begint het een beetje te lopen. Ondanks bv Tuonela waar ex Nightwish bassist Marko een deuntje meezingt komt niet uit de verf. En Die Wellen Der Zeit klinkt net als een zeemanslied........... Noctutnal Light heeft veel weg van een musical song en ik weet wel dat ligt altijd wel dicht bij het geluid van Therion maar nu zit het er wel dik bovenop.........
Hierna volgen nog 3 nummers die zeker wel te pruimen zijn, die het niveau optillen maar vervolgens bij de afsluiter Ten Courts Of Diyu weer vervallen in musical-achtig geneuzel.
Wat mij betreft is deel 1 een valse start, klinkt inderdaad toegangkelijker dan het gemiddelde Therion's werk. Maar zonder krachtige composities is er bar weinig aan. Hopelijk brengt deel 2 het beloofde Vovin niveau terug. Intussen zet ik dan liever Gothic Kaballah of inderdaad Vovin maar weer op.

Laat ik maar kort zijn over dit werkstuk.
Was Leviathan I al teleurstellend, deel II zou donkerder en melancholischer zijn alla Vovin aldus Meneer Johnsson himself. Nou niets is minder waar. Het is inderdaad meer van hetzelfde als I met als aantekening dat de (pop !)koren nu meer leidend zijn als ooit te voren. De ballade stukken, Lunar Coloured Fields / Hades and Elysium / Codex Gigas, zijn dan nog aardig. Maar dan heb je het ook wel gehad.
Ik vrees nu al voor III ........

Met lichte tegenzin heb ik het laatste werkstuk van Therion tot me genomen. Want de laatste 2 albums hiervoor waren duidelijk inspiratieloos en ver onder de maat. Maar gelukkig heeft het sluitstuk van het drieluik Leviathan toch het oude vertrouwde Therion weer doen opstaan.
Het begint wel aan een valse start want Ninkigal is niet te pruimen, dat komt vooral door de grunts die nadrukkelijk aanwezig zijn. Daar hou ik gewoon niet van. Maar hierna is het ouderwets genieten geblazen met als hoogtepunten Rulur Of Tamag, Ayahuasca en What was lost Shall Be Lost No More. Het beste is voor het laatst bewaard; het onheilspellende Twillight Of The Gods waarin de ondergang van de mens wordt aangekondigd....... Verrassing van de plaat is Duende waarin de band flamenco invloeden in hun symfonische metal proberen te mengen. Dat pakt niet helemaal lekker uit, maar hulde voor de poging.
Voor de rest is het DE Therion wat ze groot heeft gemaakt: bombastische symfonische metal met klassiek geschoolde zangstemmen en koren (die vaak onverstaanbaar blijven datwel) . En weer heeft Mats Levin met zijn zangkwaliteiten een krachtig (rock)tegen geluid mogen geven. Dit alles met knappe composities compleet met breaks en twists. Gelukkig is de creativiteit en inspiratie van baas Christopher Johnsson weer helemaal terug!

Met Secrets Of The Runes wil Therion (lees Hr Johnsson) een concept album maken over de Noorse mythologie. En het probleem met concept albums is vaak dat het muzikaal heel goed kan uit pakken maar ook tegenvallend. En tegenvallend is misschien in dit geval nog lichtjes uitgedrukt. Men heeft vergeten om het verhaal goed muzikaal te verpakken. Het klinkt allemaal inspiratieloos; weinig of geen dynamiek en armmoedige composities. Uitgezonderd Vanaheim, een track met een vlammende korte solo is nog vrij aardig. Ander positief puntje is wel dat men de mythologie internationaal wil benaderen, zo wordt er in 3 talen gezongen. Noors uiteraard maar ook engels en duits.
Vermakelijk zijn de 2 bonus/cover tracks van respectievelijk Scorpions en ABBA. Dat zijn nog de beste tracks, en dat zegt genoeg.........

Therion (= Christofer Johnsshon) had nogal wat inspiratie in 2003 om een jaar later 2 albums uit te brengen.
En opmerkelijk genoeg wat in mijn ogen een duidelijk niveau verschil met zich meebrengt. Lemuria is qua vergelijk veel minder spannend en avontuurlijk. Daarnaast is Sirius B ook wat betreft composities echt een stapje beter. Alle tracks op deze plaat zijn 4 sterren waardig behalve de afsluiter Voyage Of Gurdjieff, een rampestamper wat gedragen wordt door aanstekelijke refreinen.
Ook de opener start lekker up-tempo met overtuigende vocalen van Mats Leven en mooi toewerkend naar een bombastisch slotakkoord, heerlijk! Son Of The Sun is eigenlijk een poprocker maar dan op zn Therion's.
Het nummer over Rasputin (The Khlysti Evangelist) is een goede metalsong met sterke zanglijnen ondersteund door sferische keyboards en wederom overtuigende Mats Leven. Misschien niet de beste zanger op deze aarde maar hij geeft het nummer zoveel kracht mee.
Dark Venus Persephone kent mooie melodielijnen gecombineerd met krachtige meerstemmige vocalen, dit is in essentie wat Therion zo goed maakt. Zo ook terug te vinden in Kali Yuga Pt1 maar dan met een progressief laagje wat hard doortrekt in Pt2. The Wonderous World Of punt had een nummer van de buitencategorie kunnen worden ware het niet dat het laatste deel "verpest" wordt door de harde gitaren! Dat ik het opschrijf is al opmerkelijk omdat ik juist van de harde gitaren ben maar bij dit nummer effe liever niet omdat het zo mooi in al zn eenvoud en sfeer is. Van de machtige kerkorgel naar semi-akoestisch gitaar met piano, prachtig aangezette koren en hammond orgel verdiend eigenlijk zo ook te eindigen. Melek Taus kenmerkt zich door de goede wisselwerking van soprano zang met verschillende koren. Smetje alleen is weer dat de koren vaak niet verstaanbaar zijn, een euvel wat Therion vaker treft. Call of Dagon is geniaal met het klaroengeschal wat zich later in de track vermengt met de zang in het refrein. Het titelnummer (witte dwergster wat aan de hemel het felst te zien is, zo groot is als onze aarde maar tig keer zo zwaar is...) is semi-instrumentaal en kent een heerlijk lekker vet zwaar melodielijn.
Dit alles maakt Sirius B tot een zeer goede plaat, wat ik al zei, avontuurlijk met goede tot sterke composities. Therion in optima forma!

Eigenlijk is het niet eerlijk een recensie te schrijven over dit album als je al een groot deel van het oeuvre kent. Want bewust/onbewust ga je het toch vergelijken met elkaar. En zeker dit album wat nu 25 jaar oud is en er alweer een nieuw product verschenen is (Levethian). Maar goed ik ga toch een poging wagen temeer dit werk stamt uit 1996, het jaar waarin ik min of meer symfonische hardrock/metal begon te ontdekken.
Waltari had in dat jaar het pompeuze Yeah Yeah Die Die! uitgebracht en in eerste instantie was ik daar helemaal weg van. En ik ontdekte per toeval Rage met Lingua Mortis, die heb ik helemaal grijsgedraaid. Had ik toen Theli gehoord was ik er waarschijnlijk ook van ondersteboven geraakt.......... Maar helaas heb ik deze pas onlangs aan mijn gepokte en gemazelde oren laten vibreren . Het is dus het eerste volledige symfonische metal album geworden van Therion.... alhoewel het symfonische allemaal uit samples en keyboards komt, en das best knap. Hier en daar klinkt het een beetje blikkerig en ijl maar dat zou je ook aan de productie kunnen wijten. De nummers zelf zijn allen van goede kwaliteit, de composities weten je altijd te boeien. En naar mijn weten zijn de koren (handelsmerk van Therion) voor het eerst in dit genre nadrukkelijk door de hele plaat aanwezig. En daar moet je wel effe aan wennen, ik ben van huis uit geen liefhebber van opera vocalen. Cults of the Shadows is lekker apart met hammond orgel en onbegrijpelijke teksten, Nightside of Eden kent een The Cure achtige loopje (A Forest). Voor mij is In The Desert Of Set het beste nummer omdat deze het meest vooruitstrevend klinkt. Wellicht omdat hier metal nog de boventoon voert is het allemaal wat minder gelaagd/avontuurlijker dan zn opvolgers en dan met name de albums Vovin, Deggial en Gothic Kabbalah.

Mijn eerste kennismaking met Therion! De recensie in de aardschok trok mijn aandacht en met de eerste klanken van The Rise Of Sodom And Gomorrah wist ik al dat dit een bijzondere plaat moest zijn...... alleen was/ben ik totaal niet van opera(achtige) stemmen........dus een mengeling van verwondering en afgrijzen speelde mijn parten......Na een paar draaibeurten konden mijn oortjes het steeds beter verdragen en werd de plaat dus beter. Je moet ervan houden maar op gebied van symfonische metal is Therion wel toonaangevend. Alhoewel "metal" daadwerkelijk alleen terug te vinden is in The Wild Hunt en Wine Of Aluqah. Met dit nummer bewijst Therion dat up-tempo metal zeer goed verweven kan worden met orkest en koor. Iets wat bij Metallica volledig de mist in ging (als excuus kan aangedragen worden dat die nummers er niet op waren gearrangeerd)
Alle nummers zijn van hoog niveau met als hoogtepunten het zeer fraai gedragen Eye Of Shiva, het tot het bot tergende Raven Of Dispersion waarbij het Doom Metal verleden van Therion weer tot de oppervlakte rijst. Het mannenkoor en prachtige vrouwelijke zanglijnen (Sarah Jezebel Deva) maken het helemaal af. Maar het absolute hoogtepunt danwel eentje van de buitencategorie (= 6 sterren) is Clavicula Nox. Die hier ook alom geprezen wordt (das alleen niet terug te zien in de statistieken ). Een donker nummer waarin heel ingetogen gemusiceerd wordt en juist daardoor heel machtig klinkt, werkelijk prachtig!
Is er dan niets op aan te merken?..... Jazeker wel, ik vind dat de koren veel te veel in de muziek gemixed zijn. Daardoor klinkt het onverstaanbaar en zelfs met teksten onder je neus moet je goed opletten dat je nog bij de juiste tekst bent! Daarnaast is het zowiezo verstandig om de teksten erbij te houden als je de muziek helemaal wilt doorgronden.
Al met al is dit wel een serieus goede geweldige plaat!

Ik moet bekennen dat ik Thunder na 1995 uit het oog verloren ben, maar nu ze weer een plaat uitgebracht hebben en zag hoeveel werken er nog uitgebracht zijn mot ik toch weer effe aan de slag met deze fijne band.
Allereerst hun laatste wapenfeit dus: welnu het is prettig te horen dat er niets wezenlijks verandert is. Dat komt ook omdat de bezetting nagenoeg onveranderd is gebleven in al die jaren behoudens de basgitaristen. En het is knap dat ze van vrij standaard composities toch wat weten te maken. Met name is dat te horen in Destruction, Young Man en Force Of Nature. Door toevoeging van blazers en/of vrouwelijke achtergrond vocalen worden de tracks levendig gehouden. Veelal zijn het partynummers waar ze live ook bekend om zijn maar er staan ook zeker 2 "serieuze" nummers op (The Smokin' Gun en St. Georges Day).
Een kraker van een album is het niet geworden maar gewoon een alleraardigst rockplaat.
Wel benieuwd naar hun eerdere werken, s kijken of er nog eentje bijzit die het niveau van Laughing On Judgement Day kan halen!