Band wat ontsproten was uit de new wave begin jaren 80, maar steeds meer opschoof naar alternatieve rock. Rond mid jaren 80 lag hun commerciële succes waar de broertjes Ashton het muzikale brein van waren. Maar zij kregen mot met elkaar en gingen verder met ieder hun eigen Gene Loves Jezebel..... Toch kwamen ze nog 1 maal bij elkaar in 93 om Heavenly Bodies te maken. En laat nou dit album voor mij hun meest beste creatieve/muziekale album zijn. Er staat geen enkel zwak nummer op en daarbij 4 heuse pareltjes! De opener is al heel erg fijn; lekkere drive gecombineerd met verfijnde relaxe zanglijnen. Any Anxious Colour is een prachtige ballad wat een mooie opbouw kent naar het einde met een sfeervol koor.
In dezelfde sfeer ligt In A Lonely Place. En het mid tempo Heavenly Body is muzikaal zo mooi opgebouwd met veel verfijnde laagjes om van te smullen.
Het album is daarbij ook subliem geproduceerd, aandacht voor detail en je hoort aan alles hoe sterk muzikaal het is. Daarbij komt ook dat er een zweem van relaxed/ rust uitstraalt, bijna loom zou je zeggen. Dat in combinatie met geweldige composities maakt dit album zeer bijzonder. Iets wat ze hiervoor en hierna nooit meer konden evenaren.

Aantal jaren terug heb ik mij eens gewaagd aan Ghost maar vond er helemaal niets aan.....een band die het ook van ghostplay moet hebben begint bij mij zowiezo al op achterstand.............en nu las ik dat dit album Skeleta op 1 heeft gestaan in de Bilboard100?... Tja dan moest er wat mee zijn toch?
Nou inderdaad, wat slecht is dit zeg.... tenminste voor mijn oortjes dan want deze Band (lees Tobias Forge) is al jaren populair in de muziekminnende wereld. En ik snap dat ook wel, het is allemaal zeer gelikt, zo glad als een aal tegen het kitscherige aan. Weinig tot niks te maken met metal wat nog wel eens wordt beweerd maar het is gewoon poprock. En de rockscene ligt al jaren op zn gat dus we moeten blij zijn dat er nog iets is wat hele drommen mensen aanspreekt.
Maar niet voor mij dus, bovendien is het ook op productioneel vlak niet om naar huis te schrijven. Alle tracks zijn stuk voor stuk zo steriel gemaakt, zonder enige gelaagdheid dus ook geen diepgang in de composities. Dat maakt het na 4/5 nummers ook gewoon saai om naar te luisteren. Wat ook niet helpt is dat er naar mijn mening veel is geknutseld aan de zangstem in de studio ( autotune? ). Er zit helemaal geen emotie en beleving in. Nu ik dit opschrijf denk ik aan het doembeeld a.i. ?..............
In het verleden hebben ze ( Tobias ) eens Im A Marionette van Abba gecovered, luister naar die van Ghost en dan die van Abba dan snap je misschien wat ik bedoel, in productie en uitvoering is het origineel veel beter.
Dit gezegd hebbende is het natuurlijk ook een kwestie van smaak. Niet mijn smaak, not my cup of tea.

Nou nou nou zeg, zit ik dan naar een heel andere plaat te luisteren?.... Echt onbegrijpelijk hoe Paradise In Distress niet gewaardeerd wordt.....Het is zeker niet hun beste maar zekers niet hun slechtste! Sterker nog, in mijn beleving zijn de meeste werken uit de jaren 80 niet van het niveau als deze. Apocalypse en met name Darling zijn de nummers die mij doen herinneren aan die tijd (geest). En zijn daarmee de enige tracks die dus onder de maat zijn. Voor de rest zijn alle songs van goed tot zeer goede kwaliteit en Fighter is wellicht inderdaad het sterkst (das dan toch dezelfde plaat..... ).
De productie is groots en met veel zorg omkleed. Zo hoor je veel verschillende vocalen en instrumenten waarvan de blazers mij niet altijd zo bekoren, maar de gospels in de titeltrack vind ik juist wel weer goed gevonden. Zo is er dus heel wat te beleven, van recht toe recht aan rockers (42nd Street) of het heerlijke groovende funktrack Deja Voodoo. Swingen in up-tempo met Evil Love Chain (Rinus!) en Paradise In Distress. En het opzwepende afsluiter Gambler's Blues wat Barry op het lijf geschreven is.
Wat mij betreft een zeer puike plaat dus!

Tja... alles heeft een einde zo ook de meest legendarische rockband van de lage landen. De manier waarop is tragisch maar ook soort van mooi. Bij ongeschreven regel dat 1 van de vier bandleden niet meer kan of wil, dan zou de band ophouden te bestaan. En zo geschiedde........
En dan blijkt deze concertregistratie hun laatste optreden te zijn waarin de opnameleider (Marcel de Vre) meldt dat hij deze opnames in zijn archief heeft liggen. Dit was niet per ongeluk want zo was/is zijn werkwijze om alles te archiveren. Maar dus nu verrekte handig! En ik geef ze groot gelijk want deze band verdient dubbel en dwars een afscheidsdocument. Ik schaar dit album dan ook onder andere grote documenten als Cream ( Royal Albert Hall 2005) en Led Zeppelin ( Celebration Day 2007).
Waarderingscijfer vind ik dan ook niet van toepassing ( zowiezo geef ik geen cijfers aan live werk).
En het gekke is nu je min of meer gedwongen gaat terugkijken op het oeuvre Golden Earring, ga ik het nog meer waarderen. Een band die altijd al in mijn top 10 heeft gestaan maar niet 1 waanzinnig fantastische studio-album heeft gemaakt die ik grijs heb gedraaid... maar door alle jaren heen veel kwalitatief hoogstaande top tracks heeft afgeleverd.
Golden Earring, een rockband waar ons kikkerlandje verdomde trots op kan zijn!