In de jaren '90 was de Rotterdamse Muziekbibliotheek DE schatkamer voor mij als ik op zoek was naar nieuwe muziek (opa vertelt ). Rage kende ik alleen bij naam maar toen ik dit schijfje vond in de bak "nieuw uitgekomen". Het plaatje trok mijn aandacht maar helemaal toen ik las Rage and the Symphonic Orchestra Praque. Waltari had datzelfde jaar iets soortgelijks uitgebracht (wel met nieuwe nummers). En dat smaakte dus naar meer. Ik kende dus geen enkel Rage nummer maar vanaf de eerste tonen pakte het me. Productioneel was het niet als te best en klonk het een beetje dof. Maar het was een stuk gestileerder dan Waltari's werk ( Death Metal in Symphonic Deep C ).
Hoogtepunt is wel de medley met de 4 nummers Don't Fear The Winter, Black In Mind, Firestorm en Sent By The Devil in verwerkt. Voor mij klinkt het helemaal niet als een medley, sterker nog het lijkt wel een symfonie! Dat is dan een voordeel als je de nummers niet kent.
Rage ben ik toen een beetje gaan volgen en met name de albums XIII en Ghost hadden nog een klein orkestraal jasje. Dat waren ook hele beste albums.

Met Reise Reise komt Rammstein tot zn artistieke hoogtepunt. Deze conclusie trek ik nadat ik hun laatste werk (Zeit) tot mij heb genomen. De eerste 2 albums waren ze met hun geluid nog een beetje zoekende, maar dat het strakke stampwerk hun basis is was toen al duidelijk. Met Mutter werd het al beter vormgegeven en was ook de wisselvalligheid weg. Maar Reise Reise is qua variatie in tracks nog een stapje beter en kent met Dalai Lama, Moskau, Ohne Dich en Amour het allerbeste werk wat Rammstein heeft uitgebracht. Daarmee wil ik de overige nummers niet te kort doen. Want dit schijfje kent geen middelmatigheid. Wat de band zo goed maakt is dat ze met in de kern simpele composities zo weten op te bouwen dat het niet snel verveeld en dus blijft boeien. Daarnaast zijn de vaak sinistere teksten en sfeer die door de zanger (Till Lindeman) meer dan uitstekend wordt uitgedragen ook medebepalend. Ook wil ik de drummer Christoph Schneider effe genoemd hebben omdat zijn rete strakke drumslag een niet te onderschatte onderdeel van hun vette sound is.
De opvolger Rosenrot wordt door velen een stuk minder gewaardeerd maar ik vind 'm eigenlijk net zo goed als Mutter omdat ook die van vrij goede constante niveau is. Het "verval" komt mijn inziens pas daarna.

Ratt is als gebakken lucht, ruikt heel lekker maar omdat het geen inhoud heeft, vervliegt het ook heel snel.
Zelfs beresterke riffs als bij Youre In Love, Lay It down en Between The Eyes kunnen het niet compenseren.
Zo zie je maar weer dat een compositie niet alleen uit beste riffs kan bestaan om te kunnen boeien.
Het is allemaal vrij standaard met een hoog meezing gehalte. Het gaat mij veel te snel vervelen. Het enige nummer dat hieraan weet te ontrekken is de semi-ballad Closer To My Heart.
Invasion Of Your Privacy is dan ook naar mijn mening het enige album dat het lage gemiddeld niveau iets omhoog kan trekken. Wel met de wetenschap dat ik de albums uit de jaren 90 niet ken. Mijn interesse was toen al lang vervlogen (het album uit 2010 Infestation vanmorgen wel een kans gegeven).

Na het vrij onzichtbare debuut van de mannen van Reef komt men 2 jaar later met het veel sprankelender en soms tegen het punk schurende Glow. Alle nummers zijn het te beluisteren waard alhoewel je je niet te veel moet storen aan het soms schreeuwerige en krassende stemgeluid van zanger Gary Stringer. Hij brengt het daarentegen wel met veel attitude en overtuiging. Je zou denken het op deze manier van zingen dat ie het binnen de kortste keren zijn stem naar de gallemiese zou helpen maar dan is er ineens het nummer Consideration waarin hij laat horen hoe goed hij zn stembereik kan buigen. Nog beter kan je dit horen in het machtige Robot Riff en het zoete Lullabye. Alleen al hieruit is op te maken dat Reef op deze plaat zeer veelzijdig is. Van het bijna gospelachtige Put Your Hands On tot het punky Yer Old. Of de funky nummers als I Would Have Left You en Lately Stomping. Of de onvermijdelijke ballad Consideration wat heel smaakvol gebracht wordt. Hoogtepunt vind ik de pure trip track Robot Riff, beetje alla When The Levee Breaks van Led Zepellin. Je hoort dat in veel nummers veel "muziek" zit door de breaks en hooks en gebruik van bv hammond orgel in de zompige nummer als Summer's In Bloom.
Dat maakt dit album net effe anders dan de gemiddelde alternatieve punk/rock plaat.
Daarmee is dit een uitermate lekker album om toch nog eens een keer op te zetten.

Na 2 vrij teleurstellende werken houdt Reef in 2003 er mee op. Om plotseling 15 jaar later weer met een album te komen. Het duet met Sheryl Crow trekt mij de aandacht en geef daarom Revelation een luisterbeurt en wordt ik positief verrast zeg! Reef was voor mij eigenlijk maar 1 album beresterk. Alternatieve punk/rock met het typische stemgeluid van Gary Stringer. Nou vergeet de punk en rauwe rock maar want dit album is inderdaad een openbaring. Het lijkt wel of de band zich bekeerd heeft tot het geloof want deze plaat is doorspekt van heuse gospel nummers........(Provide, How I Got Over, Don't Go Changing Your Mind, Darling Be Home Soon en Like A Ship). En het verrassende voor mij is dat ik het nog heerlijk vind ook! Alleen bij de laatste track worden de teksten oeverloos herhaalt en dan wordt het teveel van het goede. In Lone Rider is het gospelkoor ook te horen maar dan meer ter ondersteuning waardoor het nog meer swing krijgt. Toch krijg je nog wel wat van de oude Reef te horen in de heerlijke meezing beuker Precious Metal, Ball And Chain , opener Revelation en het indrukwekkende edoch zwaarmoedige Just Feel Love.
Leuk om te weten misschien is dat gitarist Kenwyn House al vervangen was door Jesse Wood, de zoon van Rolling Stone gitarist Ronnie Wood.
Ik ken niet de echte rede van deze switch maar voor de hand ligt wel dat het met het geloof te maken zou moeten hebben. Niets mis mee hoor, en zeker niet als het zulke leuke verrassende platen oplevert als deze!

Reef is weer terug bij af. Was het vorige album Revelation nog een uitermate leuke verassing, Shoot me your ace is weer teleurstellend. Zowat alle nummers blinken uit in middelmatigheid. Right On is nog een smaakvolle ballad maar evengoed zo inwisselbaar. Zanger Gary Stringer zingt nog steeds wel met volle overtuiging met zn crispy stemgeluid. Maar geen enkele track pakt je bij de kladden. Het is geen schim van hun meest opwindende album Glow.

Als een echte Van Halen fan wist ik vrij snel dat Eddie VH (r.i.p) via zijn schoonfamilie in contact was gekomen met singer-songwriter Rich Wyman. Hij nodigde hem uit in zn 5150 studio samen met producer grootheid Andy Johns om samen wat op te nemen. Wat dus de basis zou worden van Richs tweede album.
En om zoveel mogelijk objectief te blijven , het is een prachtalbum geworden! Meneer Wyman is van huis uit een pianist dus dat instrument is eigenlijk de basis van elk nummer. Van anthem-achtige nummers als Lost Souls en Even The Dogs Knows naar gevoelige pianoballads als Last Time I Fell en Forever, tot heerlijke rockers als The Little Things en Blinded By Pain waar Eddie zijn duitje in het zakje doet. Wymans vocalen zijn lekker rauw en vol overtuiging. Er staan 2 tracks op van de buitencategorie: ten eerste het instrumentale The water Sings wat eigenlijk een bewerking is van The Water Song van zijn debuut album Just Might Make It. Op deze versie is het up tempo middenstuk verdwenen en is er een soort van engelen koor (zang zonder tekst, verzorgd door Lisa Needham) aan toegevoegd wat een heel mooie serene rust meegeeft en Eddie VH geeft het stuk een beetje meer body zonder dat de sfeer vergooit wordt, prachtig gewoon.
Ten tweede de pianoballad Lighter Than Air, prachtige melodie met mooie sterke tekst, als dit je niet raakt, dan raakt je niets.......
Als ware rocker was dit toch een verademing om te horen dat verschillende piano stukken me zo konden boeien. Maar hij speelt dan ook niet als een klassiek pianist maar meer als een rock-pianist

Door het prachtige album Fatherless Child keek ik reikhalzend naar deze release uit. Ik wist dat Eddie Van Halen ditmaal geen enkele inbreng zou leveren maar ik had vertrouwen genoeg dat Rich met zijn kwaliteiten er op zn minst in de buurt zou moeten kunnen komen.......... kom ik toch even bedrogen uit zeg.
De belangrijkste reden is dat dit album voor 8(!) nummers uit eerder uitgebracht materiaal bestaat (maar wel opnieuw opgenomen met nederlandse muzikanten).
7 van de vorige album (Fatherless Child) en 1 (Renee) was al van zijn debuutplaat Just Might Make It.
Onbegrijpelijk vond ik het toen en was diep teleurgesteld........ Later begreep ik dat Rich een nieuwe deal had gesloten met de nederlandse (?) platenmaatschappij New Road. En met de opnieuw opgenomen singles So What en Little Things kleine succesjes boekten in de nederlandse top40. Maar ik als fan van het 2e uur had daar natuurlijk geen boodschap aan...........
Als ik me beperk tot de enige nieuwe tracks ( Too Many Songs, I'm Alive, Childhood Dreams, Next Day Last Night en Family Ties) is het allemaal goed verzorgd en klinken de nummers als een klok. Het is allemaal wel wat meer gladjes en poppier. En ik mis duidelijk de achtergrond vocalen van Lisa Needham, Rich's echtgenoot. Zij vormen samen toch het echte Rich Wyman geluid.
Dat zou gelukkig wel weer terugkeren op het volgende album Factory,.......6 jaar later

Bijna melancholische uitvoeringen van sterke Triumph classics uit lang vervlogen tijden.....
Met een extended uitvoering van het prachtige Midsummer Daydream wat ik toentertijd in de originele track veels tekort vond.
Voor Triumph fans een "Walk down memory lane".................... prachtig!

Was het debuut van de nieuwe zanger (Rhett Forrester) op Restless Breed nog wat tammetjes, op Born In America komt Riot met vet heavy tracks op te proppen! Als de productie net wat effe sprankeler was geweest, dan was het werkelijk helemaal af. Vandaar ook de 4.5 sterren...…
Er staan eigenlijk geen enkel zwak nummer op. Opvallend vind ik Devil Woman, een mystieke balladesque werkje wat mooi in elkaar steekt. Heerlijk zijn de tracks als Heavy Metal Machine en Runnin' From The Law.
Of het meeslepende Where Soldiers Rule en het venijnige Vigilante Killer, het zijn allemaal heavy rampestampers zonder dat ze op elkaar lijken. Het album kan zich makkelijk meten met Narita en Fire Down Under, de klassiekers van Riot. Eigenlijk is dit ook een klassieker!

Riot's beste ! En de laatste met de 2 hoofdrolspelers Mark Reale op gitaar en Guy Speranza van de klassieke Riot. Beide hebben inmiddels de eeuwige jachtvelden betreden maar er zijn in Riots bestaan zoveel bandwisselingen geweest dat je beter van een project kan spreken...…Mark Reale was tot 2012 wel de leider.
Maar Fire Down Under is dus een geweldig goeie plaat. Hard en heavy vol energie! Het enige wat mindere track is Run For Your Live. Verder is van de bonustracks Youre All I Needed Tonight het enige wat het niveau haalt van de plaat.
Hou je van een goed potje ouderwetse hardrock, laat deze dan tot je nemen!

Laat je niet misleiden door de wat obscure afbeelding van deze plaat. Want dit muziekwerkje is 1 van de beste die Riot ooit heeft uitgebracht! In de roemruchte klassieke bezetting met natuurlijk gitarist Mark Reale en zanger Guy sperranza (god hebben z'n ziel), waren ze toen (1979) in topvorm met nummers als "49er" de speedy "road racin'" de meezinger "kick down the wall" en niet te vergeten de instrumentale "Narita"! Het zijn recht voor je raap nummers zonder poespas. Reale (ook al r.i.p) was niet echt een supergitarist maar wat 'ie deed deed 'ie goed: vet en strak, niets teveel en niets te weinig. Samen met het album "Fire down under" zijn dit de beste platen van Riot ooit.

Bij dit album was Guy Speranza er dus niet meer bij, de zanger die de band naar grote hoogte deed stijgen met zijn gepassioneerde vocalen. Zijn opvolger (Rhett Forrester) vind ik eigenlijk helemaal niet slecht, hij klinkt ook zeer gedreven. Toch is dit geen 2e Fire Down Under, het vorige album. Dat komt omdat het melodieuzer en meer mid-tempo is. dat hoeft op zich geen probleem te zijn maar als de composities dan ook minder zijn...……
Hard Lovin' Man, Loanshark en Voilent Crimes zijn de hoogtepunten en die zijn juist wat harder.
Dream Away vindt ik dan wel een mooie mid-tempo ballad en dat heb je het wel gehad. De rest klinkt mat en futloos.
Op de bonus cd uitgave van 1999 staan 6 live tracks (productioneel niet denderend) waaronder Loved By You en dan klinkt het nummer veel beter! En dan ook nog eens Sword & Tequila!(van Fire Down Under) Dat doet Rhett helemaal niet slecht.

Het Debuutplaat van Riot is nog weinig verheffend, tracks als Warrior, Overdrive en Gypsy Queen zijn nog goed te pruimen. En Tokyo Rose is qua compositie misschien wel het beste. Maar er staan ook draken op als Heart On Fire. Opsteker in deze is wel dat alle nummers van de band zelf zijn, dat zie je niet vaak bij een debuut (zeker toentertijd). En dat ze kunnen musiceren is ook wel duidelijk want over het algemeen is het lekker strak ingespeeld.
Het album was commercieel geen succes en het had weinig gescheeld of het was bij deze ook gebleven.

Ja, klopt ik heb denk ik daarvoor teveel Rockbloed door mn aderen stromen.......... en hr Plant hoeft voor mij zeker geen werk alla Led Zep uit te brengen maar die 2 eerste albums stonden voor mijn doen veel te ver af van mijn geliefde genre

Kan overproductie/slechte produktie kwalitatieve goede songs de nek omdraaien?
Het generale antwoordt laat ik in midden, voor Manic Nirvana blijven de nummers overeind maar het had zoveel beter kunnen zijn............ das wel duidelijk. Misschien komt het doordat 3 mensen de productie deden. Mr Plant himself, Phil Johnstone (ook medemuzikant, keyboards en gitaar) en Mark Stent.
Veel tracks zijn te druk met samples en lagen die verkeerd gemixed zijn. Het dieptepunt hierin is wel SSS & Q. Drums staan veel te ver naar voren (te hard), onbegrijpelijk dat dit goedgekeurd is. Verder klinkt het veelal zeer mechanish een soort verkrampte poging om heel modern mee te gaan met de tijd.
Wat dat betreft is Liars Dance een verademing, akoestische song zonder poespas. En waar ik al mee begon de tracks zijn in de basis helemaal niet slecht. Ondanks de belabberde productie blijven de nummers overeind. Met Nirvana en Tie Dye On The Highway als vaandeldragers. Dit album is gewoon een hele goede rockplaat waarbij Robert Plant zingt als in zn beste dagen bij Led Zep. Track 5 is het enige nummer die mij niet kan bekoren. Daarom krijgt dit album ondanks alles toch 4 sterren.

nadat ik het oeuvre van Led Zeppelin verslonden had waarbij ik me in de ene verbazing na de andere viel was ik natuurlijk reuze benieuwd wat Robert Plant solo teweeg zou brengen.....
Nou dat viel dus niet mee.... om te beginnen met zijn debuut.
Daar heb ik gemengde gevoelens over, enerzijds dat er wel een paar redelijk tot sterke songs op staan als Slow Dancer en Like I've Never Been Gone die het meest nog aan Led Zep doen herinneren maar er staan ook een paar zoutloze poprocknummers op als Burning Down One Side, Pledge Pin en Fat Lip.
Gelukkig blijft zijn stem de sterke troef en dus een genot om hem te horen zingen.

Ik had nogal wat gemengde gevoelens bij zijn debuut als soloartiest, maar bij zn opvolger was ik zwaar teleurgesteld. Ik snap dat je als je solo gaat graag je eigen geluid wil laten horen en wellicht wil experimenteren. Dat is ook iets wat mij weer nieuwsgierig maakt waarmee de artiest dan mee aankomt.
Maar deze plaat heeft niets meer met rockmuziek te maken. Het genre wat zo populair is geworden door oa Led Zeppelin zelf. Het is allemaal typische jaren 80 popliedjes waar ik helemaal niks mee kan, behalve dan de grote hit Big Log en In The Mood.
Zijn volgende soloplaat (Shaken 'N Stirred) is werkelijk een gedrocht en de daaropvolgende (Now And Zen) is qua niveau wel beter maar wederom waar ikzelf niks mee kan.

Bij het uitkomen van deze plaat was mijn enthousiasme een beetje bekoeld. Want zijn vorige werk (Dreamland) kon mij totaal niet bekoren. Een mix van eigen nummers en covers in een folk/ singer songwriter stijl. Het dieptepunt was wel zijn interpretatie van Hey Joe......
Mighty Rearranger is technisch gezien geen solo album van de Hr Plant omdat zijn begeleidingsband bij naam genoemd wordt als The Strange Sensation. Flauwekul eigenlijk omdat het merendeel op zijn vorige plaat ook al te horen was (Justin Adams op gitaar, John Baggot is van de toetsen en Clive Deamer bespeelt de drums). Maar gelukkig is de muzikale inhoud stukke beter! Het had wel een aanloop nodig want het is geen gemakkelijk album en als het eerste nummer Another Tribe echt onder de maat is dan maak je wel een valse start mee.... Voor de rest zijn alle nummers constant van goede kwaliteit zonder echte grote uitschieters. Of het zou Shine It All Around zijn met een heerlijk puntige bass. Somebody Knocking had zo op een Led Zep album hebben kunnen staan maar voor de rest is het wel een op zichzelf staand album...... alhoewel? Soms denk ik wel s dat Led Zep zo wel eens geklonken zou kunnen hebben in de 21ste eeuw. Niet dat dit schijfje zich kan meten met die wereldplaten want zooo goed isie ook weer niet.

Hackney Diamonds is het eerste album van The Rolling Stones die ik helemaal tot me heb genomen. Ooit in de jaren 90 heb ik het eens geprobeerd met het album Sticky Fingers. Maar het pakte mij totaal niet. Jarenlang staan 2 albums van hen (Best Of en Flashpoint) te verstoffen in mn platenkast. Behalve de hits vond ik de band niet veel aan. En dat ligt geheel aan mij, gewoon mijn cup of tea niet.
En dan is daar ineens Angry! Mijn interesse is gewekt en voila een best heel behoorlijke plaat. Gewoon een fijne rock (en roll) album die makkelijk in het gehoor ligt en een hele fijne productie kent. Voor mij is behalve Angry ook Bite My head Of een van de betere tracks. Hoogtepunt is natuurlijk het heerlijke Sweet Sounds Of heaven. Maarrrr de afsluiter Rolling Stone Blues is ook een pareltje in al zn eenvoud. De perfecte slotstuk van de meest iconische rockband ever?

Rory Gallagher was voor mij een lange tijd een grote onbekende. Zo'n 20 jaar terug denk ik voor het eerst schoorvoetend kennis gemaakt en ik was niet bepaald erg onder de indruk. Andere grootheden zoals Clapton, Hendrix, S.R.Vaughan en meer recentelijk Bonamassa gingen hem voor. En de afgelopen jaren heb ik een omvangrijke Blues playlist aangemaakt die een groot palet aan verscheidenheid laat zien. En Rory zat daar niet bij (!)...... Toen ben ik er toch maar ingedoken en met zijn plaat uit '71 Deuce smaakte naar meer. Op deze site zag ik toen deze verzamelaar met een hoge waardering, opdat het op spotify niet compleet wordt aangeleverd heb ik maar de stoute schoenen aangetrokken en deze aangeschaft. Inmiddels staat I Could've Religion in de playlist dus dat is alvast rechtgetrokken. Maar toch is CD1 niet echt onderscheidend en valt me toch een tikkeltje tegen. Gelukkig wordt het ruimschoots goedgemaakt met CD3 met live opnames. Ondanks dat het geen eigen werk betreft. Zeker in dit genre maakt het "live" gevoel het meer intenser. Nothin' But The Devil en All Around Man zijn daar goede voorbeelden van. Maar de rest doet er niet veel onder voor. Met als mooie afsluiter de grote Jack Bruce van Cream op zang en bass met Born Under A bad sign (Cream).
Maar de grote verrassing voor mij is CD2 met louter akoestische nummers; zang, gitaar en hier en daar een piano, mandoline en harmonica. Dat dit voor mij 47 minuten lang onderhoudend genoeg is zegt toch wel dat de man kwaliteiten heeft. Toendertijd met Unplugged van Eric Clapton duurde de cd echt te lang en begon mij te vervelen. Met als excuus dat ik toen wel veel meer een hardrocker was dan nu.
Ik begrijp ook dat dit een verzameling van bewerkte stukken zijn en niet eerder uitgebracht materiaal. Dus niet een "best of" album. Dat zal dan ook mijn volgende studieopdracht zijn. In ieder geval is Rory Gallagher geen onbekende meer voor mij en de waardering is er nu zeker wel.