Onlangs heeft deze zweedse band nieuw werk afgeleverd (Grand Explosivos). Maar commercieel en creatief succes lag toch aan het begin van hun bestaan. Funk-O-Metal Carpet Ride uit 1989 was al opzienbarend goed. Maar Groovus Maximus is HET neusje van de zalm! Alle 13 tracks zijn om van te smullen. De albumtitel doet de hele plaat eer aan. Harde Funkrock met psychedelische trekjes overgoten met een sterk groovend sausje. En alles wordt met veel bravoure gebracht. Als je van hoogtepunten wil spreken dan noem ik maar When Love Explodes. Vol twists en breaks aangevuld met een prettig dameskoordje. Of het psychaleske Bed Of Roses wat je heerlijk mee kan zingen. Het stuwende instrumentale werkstuk March Of Spirits sluit dit geweldige album af maar eigenlijk wil je na 13 nummers nog meer!
Hierna hebben ze nog wel steeds aardige platen uitgebracht maar het werd allemaal wat platter. De groove zat er nog wel in maar de funk ging er een beetje uit. Upside Down uit 2021 kent nog hele sterke composities en liet weer wat doorschemeren uit hun beste jaren. Maar niets kan tippen aan deze. Ooit heb ik Groovus Maximus een 4.5 gegeven en dat ga ik toch maar even corrigeren!

Nou nou, geen enkele waarderingscijfer voor deze meester op de Flamenco gitaar?
En laten we wel wezen, van hollandse komaf ook!
En in het algemeen vind ik ook dat eric tot de de top van nederlandse gitaristen hoort, punt!
Laat je betoveren tot de hemelse spaanse klanken, de passie druipt er vanaf!

Klasse debuut van Extreme! Funky harde rocksongs verpakt met aanstekelijke refreinen gegoten met "harmony vocals" die te pas en onpas in je oren geslingerd worden. De teksten zijn hier en daar inderdaad wel kinderachtig en opmerkelijk genoeg voor deze toen nog jonge gasten schuren de teksten van Little Girls tegen het bedenkelijke aan........
De composities zijn daarentegen zeer volwassen, Smoke Signals en Rock A Bye Bye zijn wat mij betreft topstukken. En met Nuno Bettencourt heeft Extreme ook een meestergitarist in zn gelederen. hevig beinvloed door Eddie Van Halen wat hier en daar te horen is.
De mindere tracks als Flesh n Blood en Wind Me Up hebben opmerkelijk genoeg nog veel flair en enthousiasme waardoor het bijna niet opvalt en das toch knap!

Verhip, net de inlay erop nagelezen en inderdaad!
Nooit bij stilgestaan, dan toch opmerkelijk dat Nuno het gebruikt in zn solospot

III sides To Every Story is een geweldige titel met geweldige muziek. Die dus ook is opgesplitst in 3 delen.
I (Yours) trekt vel van leer waar de nummers van constant hoog niveau zijn, Cupid's Dead en Peacemaker Die zijn daarbij de volle 5 sterren waard. Hoogtepunt is wel de heavy muzikale klanken vermengt met de legendarische (deel) speech "I Have a Dream" van Martin Luther King.
Bijna kan het contrast niet groter zijn als deel II (Mine) start met Seven Sundays, een mierzoete ballad vol met keyboard en piano met de inmiddels bekende meerstemmige zanglijnen.....ik moest er heel erg aan wennen maar nu vind ik het wel ok.....Tragic Comic kan me daarintegen meer bekoren, mellow en toch funky. II is dus meer ingetogen maar de nummers blijven sterk. Kanttekening hierbij is wel dat als Nuno's gitaar ontbreekt (Seven Sundays en Don't Leave Me Alone) ik het als een gemis ervaar.
En dan III (The Truth), das wel de verrassing van dit album. De 3 nummers beschouw ik als een lange symfonisch progressieve werkstuk. Voordat ik dit nummer kende had ik maar sporadisch naar dit soort muziek geluisterd en ik was zeer positief verrast! Het enige minpuntje vind ik nu wel dat de overgangen wel wat vloeiender had gemogen. Maar dat kan de echte pret niet drukken. Mede hierdoor vind ik dit album het beste wat ze hebben uitgebracht en dat is toch verrassend voor een klasse funky hardrock band.

13 jaar na hun laatste werk komt dan tot mijn verrassing Saudades de Rock uit......En wederom zijn de heren erin geslaagd om nummers uit de brengen van goed tot sterke composities. Over de hele linie is het niveau hoog. En dat geld eigenlijk voor al hun albums die ze hebben uitgebracht, nergens kan je ze betrappen op missers of fillers (of het zou When I First Kissed You van Pornograffity moeten zijn). En dat kunnen maar weinig bands hun navertellen.....
Wat wel veranderd is dat de harde funkrock meer plaats heeft gemaakt voor "mainstream" rock en dat zou je jammer kunnen vinden. Alleen Comfortably Numb, Learn To Love en Slide zijn nog de echte funkrock tracks. Daarentegen staan er wel 2 geweldig wonderschone ballads op die niet voor elkaar onder doen. De pianoballade Ghost met prachtig sterke vocalen van Gary Cherone. Dit in tegenstelling tot het meerderheid van de nummers toch niet helemaal goed bij stem is. De ander sterke tranentrekker is Interface met typisch van haleneske gitaar getokkel, prachtig allemaal!
En Nuno blijft natuurlijk wel een lust voor het oor, man man man wat kan hij heerlijk spelen!
Dan eindigt het 5e werkstuk met het rustige sfeervolle Peace (demo daargelaten). Wat je met een stemmig vredegevoel achterlaat .
Een paar jaar geleden heb ik ze nog in Tivoli mogen aanschouwen en het was weer een waar feest. Hopelijk kan ik ze nog een keer meemaken,want ze zouden bezig zijn met een nieuw album.... nu maar hopen dat het corona shit volgend jaar op zn einde loopt........

15 jaar na hun laatste plaat verschijnt dan hun zesde(!) album Six. Wonderbaarlijk weinig eigenlijk als je weet dat de band in 1986 al bestond. Maar goed, onderweg is het een en ander wel gebeurt zullen we maar zeggen. Was hun vorige schijf al flink opgeschoven naar meer "mainstream" hardrock met nog een paar echte funkrock tracks (Extreme's trademark). Op Six is het totaal verdwenen of je wilt het nog horen in een aantal gitaarsolo's.
De plaat komt uit de startblokken met een drietal degelijke hardrocksongs waarvan Rise mij nog het meest bevalt. Other Side Of The Rainbow is een midtempo semi-akoestische track wat ook in de band's beste traditie wordt neergezet met mooie meerstemmige vocalen. Gewoon een topsong wat het goed zou kunnen doen als single. Dan heb je Small Time Beautiful wat samen met Hurricane ik eerst als niemanddalletjes beschouwde. Maar daar moet je altijd mee oppassen voordat je de tekst erbij pakt.
(gister had ik pas de CD ontvangen, tot die tijd alleen online geluisterd) Want als je er goed voor gaat zitten met de tekst erbij en je de muziek voor 100% tot je neemt zijn dit eigenlijk juweeltjes. Small Time Beautiful gaat over het scharnierpunt in een vaders leven als je weet dat je dochter het huis uit gaat.
Hurricane gaat over het verlies van een dierbare vriend. Wijze les in deze is dat de tekst de muziek zoveel sterker kan maken!
Echt interessant wordt het met The Mask, Ticker Than Blood en X Out. Waar Extreme hun vertrouwde banen verlaten. Het zijn veelal experimenten op gebied van industrial Metal met elektronische "pop" elementen. Vernieuwingsdrang dus en dat kan ik zeer waarderen! Zeker als het resulteert in ijzersterke tracks. Interessant vind ik ook dat Gary zijn zangpartijen deelt met Nuno in bv X Out en The mask. Dat geven de tracks veel meer dynamiek mee.
En wederom geeft Gary (?) zijn constante struggels met het geloof mee. Dat begon met God isn't Dead? vervolgt met There's No God, Last Hour en dan nu met X Out.
Tja en dan heb je Beautiful Girls.... eerst dacht ik nog dat het een cover van Van halen zou zijn maar het is toch een eigen song behalve die kus op het eind... das wel "gecovered" van het genoemde VH nummer
Sommige vinden het smakeloos maak ik vind het juist een leuke zonnige track wat met dit weer zeer welkom is! Waar ik meer moeite mee heb is het afsluitende Here's For The Losers..... Zo sluit je toch geen puike plaat af?... En jongens het is geen kinderkoor maar gewoon familie en vrienden van Nuno die semi melig mee blèren.
Al met al is het een sterke plaat geworden die veel afwisselender is dan zn voorganger. Jammerlijk is dat er geen enkele heerlijke funkrock track op staat, dat waar ik in eerste instantie zo gek op was. Maar we hebben er een meer gedurfder en veelzijdiger werk voor teruggekregen. Chapeau!
Persoonlijke note: In het booklet wordt een uitgebreide dankwoord geschreven door Nuno aan wijlen Edward Van halen. Hij heeft veel betekent voor 'm. En dat kan ik als grootste VH fan van Nederland alleen maar waarderen. (de grootste VH fan van Europa woont in Zuid Holland )

De funkmetal moet baden in een kristalheldere productie, het liefst met nog een beetje galm en de solo's van Nuno moeten al gierende gecontroleerd uit de bocht vliegen. Nee, na enkele borrels zoete Amaretto smaakt deze worp naar een bittere likeur. [/quote]
Ieder zn mening en likeur als metafoor is leuk gevonden maar heb wel een beetje moeite met het woord "moet". Want niks moet, alles mag en vind je het dan niks dan is dat jou mening, toch?