Het 3e solowerk van Diamond David Lee Roth is gelukkig wel weer beter als Skyscraper. Echte missers staan er niet op maar echte hoogvliegers ook niet. Steve Vai en Billy Sheehan zijn vertrokken maar om te zeggen dat ze gemist worden...... dat ook weer niet echt. Het flamboyante spektakel is er misschien wel vanaf maar Jason Becker had ook al bewezen een uiterst bekwame gitarist te zijn (Cacophony en solo). Samen met de broertjes Bissonette (bass, drums) vormen ze een hechte band. Ook Brett Tuggle is weer van de partij om de tracks op te leuken met zn toetsen. Dat het het allemaal net wat strakker klinkt komt waarschijnlijk door de nieuwe producer Bob Rock. Inmiddels kennen we Dave's werkwijze wel; oneliners en ondeugende humor, het staat er vol van en dat gegoten in lekkere rocktracks. Beste nummers in mijn ogen zijn de titeltrack, het doordenderende Hammerhead Shark, het heerlijk bluesy-er Tell The Truth en Baby's On Fire. Hootgepunt echter is de afsluiter Drop In The Bucket. Dave in optima forma en vooral halverwege waar het nummer overgaat in een soort shuffle waar ieder instrument effe de ruimte krijgt. Lekker einde van een puike plaat!

Na de release van EP Crazy From The Heat werd steeds heftiger beweerd dat Dave gewoon bij Van Halen zou blijven..... achteraf gezien had je kunnen weten hoe laat het dan is...... Eruit geschopt of zelf eruit gestapt zal wel nooit duidelijk worden maar het was wel duidelijk dat Dave´s ego groter was geworden dan Van Halen. Het kwam als grote schok voor mij toen het nieuws naar buitenkwam van mijn all time favourite band. VH was ten dode opgeschreven was mijn eerste reactie. Daarna kwam de geruchtenstroom op gang wat/wie Dave zou gaan vervangen. Das effe teveel om hier nu te vermelden maar uiteindelijk werd het dus Sammy Hagar. Nou dat moet ik nog maar zien dacht ik, Diamond Dave gaat 'm vermorzelen....... Maar aan de andere kant zou (voormalige) VH fans er wel 2 albums in 1 jaar voor terugkrijgen! Als Eat 'M And Smile uitkomt in de zomer van '86 is VH al triomfen aan het vieren met 5150.
Maar dit album met rijzende sterren Steve Vai (gitaar) en Billy Sheehan (bass) kon bij mij zeker een dikke dreun verkopen aan VH (al zou ik het toen wel hebben ontkent... ). Dit was eigenlijk het oude vertrouwde VH zonder de broertjes; in your face, stoer en vol overgave. Het opent supersterk met Yankee Rose en Shyboy (wat eigenlijk een cover is van Talllas, band van Billy). De volgende 4 nummers zijn ook rake klappen, incl het heerlijke I'm Easy. Elephant Gun vind ik wel een beetje een miskleun maar dat wordt weer goedgemaakt met het lekkere lazy Big trouble en het opzwepende Bump and Grind.
That's Life had voor mij niet gehoeven maar het is wel typisch Dave alla het EP uit '85.
Voor de toenmalige die hard VH fans was deze slag wel voor Dave, alleen Van Halen had een groter,breder publiek bereikt met 5150 en daar zou David Lee Roth nooit van kunnen winnen.

Na het ijzersterke debuut van Dave als soloartiest valt Skyscraper toch behoorlijk tegen. Waar Eat 'M and Smile zo om geprezen werd (in your face, stoer en vol overgave) is het hier nagenoeg verdwenen. Het is allemaal veel meer gepolijst en meer mainstream rock. Dit was ook de reden dat Billy Sheehan voor de tour de band verliet. En als je de tracks ook luistert dan is de bass veel minder vet dan op het debuut. Verder werd ook Brett Tuggle (keyboards) aangetrokken om de nummers aan te kleden. En dit is met name te horen in het titelsong Skyscraper. Een buitenbeentje in Dave's oeuvre door z'n onheilspellende mysterieuze karakter. Verder zijn Hina, Stand Up en de hitsingle Just Like paradise nog van bovengemiddelde kwaliteit en dat is merkwaardig genoeg voor mij het meest mainstream nummers ook. Good Times is een melancholisch nummer (verwijzing naar VH?) maar duurt wel te lang. De rest vind ik gewoon onder de maat en das toch teleurstellend.

Bedankt voor de aanbeveling RonaldjK - MusicMeter.nl !

Ik snap de vergelijking met VH heel goed, er wordt met veel bravoure en enthousiasme vrolijk aanstekelige hard rock gepeeld. En Eddie VH is duidelijk de belangrijkste inspiratiebron.
Maar ik vind eigenlijk met de opvolgende album (Viva La Rock 'N Roll) daar nog meer in uiting komen. Het grote verschil zit m in de vele gitaarsolo's die op het 2e album je als het ware om de oren vliegen. Het debuut is daarin nog veel bescheidener. Veins Of My Heart is 1 van de 2 uitzonderingen hierop en is mede daarom de klapper van dit album. Wat betreft de koortjes is het bij VH meer als "one liners" die bezongen worden, bij Deraps zijn het meer begeleidende koortjes met hele zinnen.
Deraps is zo'n typische jaren 80 rockband die aan het begin van dat decennium als paddestoelen uit de grond schoten (ook zeker onder invloed van VH). Zoals bv Ratt, Motley Crue, Bon Jovi etc. Grappig dat 40(!) jaar later muzikanten zich daar nog aan wagen.
Ik heb genoten van dit debuut maar het 2e album is nog leuker. Ook omdat daar 2 knipoogjes inzitten die verwijzen naar hun grote voorbeeld. Ik zeg lekker niet welke......

Nou ik vind het ook een boute uitspraak..... het is een lekker nummer daar niet van, maar om het nou 1 van de beste ooit gemaakte nummer te noemen gaat wel heel ver voor een namaak bandje. Ohw.. das ook wel heel bout.........
Het is ook niet een van de nummers waar ik op doelde. Maar pas op, ik ben nogal een VH nerd dus als je het repertoire van VH niet door en door kent zal je het waarschijnlijk ook niet horen. Het ligt dus niet zo voor de hand en het zijn ook maar "knipoogjes"....... En wat ik al zei bij Deraps debuut, Viva Rock 'N Roll vind ik nog veel meer beïnvloed door de sound van VH. Buiten de overvloed aan solo's zijn ook de riffs en tricks duidelijk aan ons alles Eddie gerelateerd. Last Fall is daar ook een duidelijk voorbeeld van. Alleen de meerstemmige koortjes die je ook in overvloed hoort is meer des Def Leppard en consorten (niet alleen bij Last Fall).

Dokken is in mijn ogen een halfslachtig top-hardrockband waarvan ze hun piek beleefden met dit machtige Dysfunctional uit 1995 alweer. Halfslachtig omdat ze op 2 albums na (deze en Tooth And Nail) geen enkel werk te vinden is die over de hele linie even sterk is. Zelfs op de meest geprezen Under Lock And Key staan een aantal tracks die niks aan zijn. Naast het feit dat het erg aan populaire hairband poppy tunes onderhevig was. Dat de twee hoofdrolspelers Don Dokken (zang) en George Lynch (stergitarist) constant met elkaar overhoop lagen, hielp daarbij ook niet. Maar daarentegen staan op elk album wel zeker 2 sterke tracks op. Daarom heb ik ze altijd wel gevolgd. Ook nu dat er weer een nieuwe Dokken plaat aankomt zal ik zeker het tot mij nemen maar de verwachtingen zijn allang niet hoog meer.
Dysfunctional (what's in the name!...) kent geen enkel zwak moment, alle tracks zijn van hoge kwalitiet, zijn lekker afwisselend. Van het mooie Nothing Less To Say tot het snoeiharde What Price. Of The Maze die een fraaie combi maakt van hard en zacht. of het heerlijk groovende Too High To Fly. En zo kan ik nog wel effe doorgaan. Je hoort invloeden van The Doors, Van Halen en zelfs The Beatles. En dit alles erg homogeen geproduceerd, klasse gewoon!

Dream Theater staat in mijn top tien lijstje van favoriete bands (niet als beste want dat bestaat niet). Maar ze staan daar door resultaten uit het (steeds verdere) verleden. Voor mij was hun laatste echte goede plaat Black Clouds & Silver Linings uit 2009. Maar na 2002 werd het ook steeds wisselvalliger. Het dieptepunt was dan ook The Ashtonising. Toen heb ik ze moedwillig uit het oog verloren. En dan keert Portnoy terug en lees ik hier goede waarderingen! Dan wordt ik toch weer nieuwsgierig.... de hoes doet denken aan de eerste platen....het thema doet denken aan de eerste platen... want tenslotte heet de band ook DREAM Theater!
Het zal toch niet?... de glorieuze come back van DT?!
Nha.... na 2 weken regelmatig luisteren is dit toch een flinke tegenvaller en waarom?
DT is een progressieve metalband maar ze maken al jaren dus geen progressie door. Progressief betekent eigenlijk ook dat je vernieuwend bezig zou moeten zijn en je zou het ook kunnen verwachten van deze heren maar ze kiezen er blijkbaar toch voor om de plat gebaande wegen telkens maar weer opnieuw te bewandelen. Sinds jaar en dag weet je wat je krijgt bij DT en soms zijn de tracks goed tot sterk. De productie staat altijd als een huis. De krachtpatserij is er altijd (ook zonder Portnoy), tot bijna vervelends toe. En daar is Parasomnia niet anders in. Qua composities vind ik Night Terror en Dead Asleep er boven uit steken. Bend The Clock is zoveel in een dozijn semi ballad. De tijden van Misunderstood, Best Of Times en Through Her Eyes zijn lang vervlogen. The Shadow Man Incident vind ik op zich best heel aardig maar duurt veel te lang. Compacter zou het wel eens de beste track kunnen zijn.
alhoewel ik teleurgesteld ben krijgt dit album toch een 3.5 omdat het toch ook weer niet slecht is. Maar ik zou zo graag veel meer avontuur zien en lekker verrast willen worden. Ben bang dat dat nooit meer gaat gebeuren.