In 2005 valt The Tea Party plotseling uit elkaar. Maar lang hoeven de fans niet te rouwen want al snel komt de zanger Jeff met zn eerste soloalbum. Je kan eigenlijk al weten dat de sound van The tea Party hierin grotendeels terugkomt. Hr Martin is immers de songwriter/producer van TTP. Nu neemt hij alle snaar instrumenten voor zich en dat zijn er nogal wat: Bass, electr. gitaar, sitar, mandolin, sarod, tanpura, hurdy-gurdy en esraj..... daarnaast ook de synth , keyboards, Hammond B en piano. Vaste drummer op dit album is de geweldenaar Michael Lee (The Cult, Plant&Page) aangevuld met gastmuzikanten. Dan denk je dat dit een rijkelijk en bombastisch album wordt maar dat is het niet. De opener The world Is Calling laat je hierin nog foppen ook, want dit zeer fraaie nummer is bombastisch en rijk aan instrumenten. De volgende 2 tracks nemen al iets gas terug waarna er een soort mix van mellow/semi akoestische composities het album volmaken. Allemaal heel smaakvol gedaan volgens de beste TTP traditie. Met als hoogtepunt Lament , prachtig opgebouwd waarin de beschikbare instrumenten in volle glorie te horen zijn. Het buitenbeentje is Good Time Song, doorgaans zijn TTP/ J.Martin songs donker, tikje zwaarmoedig of "serieus". De titel zegt het al en voor mij is het nummer een tikje geforceerd ook.
Al met al een zeer fraai "debuut" van Jeff Martin maar ietwat te mellow wellicht.

Het 3e solo album van de Canadees. En wederom is het een samenwerkingsverband (met Jay Cortez en Malcom Clark uit Australië). Maar weer is het niet wezenlijk anders dan zijn eerdere platen. Dus het vertrouwde The Tea Party sound. Alleen ditmaal zou je The Ground Cries Out als een zeer afwisselend EN wisselvalig album kunnen beschouwen. J. Martin zingt bij vlagen zeer bewogen en er staan een paar steengoede tracks op als The Cobra en The Pyre. Maar ook onder de maat nummers als Blue Mountain Sun en One Star. Een opvallende track vind ik The Mekong wat een heel verre oosten/chinees sfeertje kent alsof Jeff nieuwe muzikale horizonnen aan het zoeken is.
Hierdoor is het album wat onevenwichtig en toch ietwat teleurstellend, vandaar de 3 punten.

De enige solo-album van Jimmy Page is er een met 2 gezichten. Kant A ( pfffffff, ja ik ben al wat ouder....) is zeer matig, doet me een beetje denken aan de laatste Led Zep studioalbum: ongeïnspireerde lauwe rockers. Zelfs de samenwerking met Robert Plant op The Only One veranderd daar niets aan. En het gitaarwerk is ook niet echt van een bijster niveau. Daarentegen is het instrumentale nummer Liquid Mercury toch best aardig.
Kant B is van een heel ander orde. Daar komt de ware kracht van Page boven drijven met 3 tal prachtige sterke blues nummers en het semi-akoustische intrumentaaltje Emerald Eyes. Het begint al met de eerste tonen van Hummingbird en het prachtige stemgeluid van Chris Farlow (dit nummer is als enige niet van Page maar geschreven door Leon Russel). Jimmy schotelt een prachtig ingetogen solo voor. Wat mij betreft is Prison Blues het hoogtepunt van de plaat. Heerlijke rauwe blues met de bekende scheurende gitaren en solo's die we van hem kennen uit de glorie jaren van Led Zeppelin.
Outrider wordt afgesloten met het mooie ingetogen Blues Anthem. Ook zo prachtig.
Omdat kant A zo matig is blijft Ourtider steken op een 3.5. Was de hele plaat van zo'n niveau als kant B dan zouden we wellicht van een heel gedenkwaardig album hebben kunnen spreken!...... zonde hoor

Ik moet mijzelf effe corrigeren want Gallow's Pole had moeten zijn That's The Way.....
Voor de volledigheid nummers die dus wel een nieuwe smoel gekregen hebben zijn: Nobody's Fault But Mine, No Quarter, Friends, Gallow's Pole, Four Sticks, Kashmir

Walking Into Clarksdale is het enige studioalbum van de heren die voorheen bij Led Zeppelin zo bepalend waren geweest. Dus het ligt voor de hand dat je zou kunnen denken dat dit werkstuk de oude roemruchte tijden zouden terugbrengen. Niets is minder waar, alhoewel de gitaarpartijen van Page uit duizenden herkenbaar is, is het eigenlijk een echte soloproject van beide kanten en das best knap.
Het is wel een heel grillig album wat sterke composities bevat maar dus ook ´niet om aan te horen´ stukken....jaja je hoort het goed.... Upon A Golden Horse en afsluiter Sons Of Freedom zijn vreselijke missers waarbij zeker niet Robert Plant vrijuit gaat....... Ik vind m sowieso niet op zn sterkst ditmaal.
Daartegenover staan ook prachtige composities als When The World Was Young, Blue Train en Please Read The Letter (het nummer wat jaren later met Allison Kraus in een nog mooiere versie een prijs won). Daarnaast herinnerd Most High nog het meest aan hun No Quarter Project door de oriëntaalse invloeden. Het kent daardoor een heerlijke vibe en is misschien wel hun beste nummer op deze plaat.
Tenslotte is er toch 1 nummer wat de oude tijden doet herleven, Burning Up is lekker hard waarbij Plant opmerkelijk genoeg redelijk ingetogen blijft zingen.
Dankzij de 5 sterke tracks haalt het album net 3.5 sterren want voor de rest zijn de nummers matig en met 2 echte flaters van jewelste....

Kwalitatief sterke plaat weer van JB, maar aan de andere kant ook last van voorspelbare gelikte blues.
Blazers en achtergrond zangeressen met veel power leuken de boel wel op.
Maar er staat 1 track van de buitencategorie op dit album, wat het toch een "must have" maakt en dat is Stronger Now In Broken Places! Wat een ontzettend mooi gevoelig nummer is dat zeg, zo ingetogen maar komt keihard binnen.........

Als je een soloplaat van Joe Bonamassa koopt/luistert dan is dat in de basis gewoon blues (gepolijst of niet). Met jawel vooruit hier en daar een snufje rock. Dus als je het tot je wilt nemen moet je daar wel bewust van zijn. Hier op deze pagina schijnen een aantal mensen dat niet door te hebben. En toegegeven het is vaak heel gelickt en zeker niet rauw. Maar de composities zijn het er wel naar en dat doet Joe altijd met verve.
En vooral de eerste 4 tracks zijn van grote klasse. Hierna wordt het wel een slag minder en met de afsluiter Savannah gaat de plaat wel als een nachtkaarsje uit........... dat is wel heel jammerlijk.

Met 12 min of meer instrumentale platen op zak en een geweldig debuut met de supergoep Chickenfoot komt Satch in 2010 gewoon weer met nieuw werk. En het gaat allemaal weer veelbelovend van start met de eerste 3 prima tracks. En Light Years Away zou meer dan een geweldige track zijn geweest als het iets korter en puntiger was geweest. Solitude daarentegen snap ik niks van... das een eenvoudig akkoordschema van 58 seconden........ En zo komt er ineens de klad in, Littleworth Lane is een ietwat saaie bluesnummer en het oosters getinte The Golden Room blijft hangen in het intro.... komt niet vooruit....... Joe lijkt hierna te gaan experimenteren met jazz (two sides to every story) wat mij totaal niet bekoort. Het wordt wel beter met Wormhole Wizzards das meer up-tempo met een prominente bass , avontuurlijke jazzrock zou ik zeggen.
Wind In The Trees is naar mijn mening weer zo'n typische compositie waarin Joe zijn geniale kunsten kan etaleren maar qua track stelt het niets voor. Iets wat in zijn beginperiode ook al voorkwam. Wel opmerkelijk genoeg zit er ook een lange piano solo in die de nodige afwisseling geeft.
Gelukkig wordt het album wel met een lekkere rocktrack afgesloten, anders had ik er wel de pee in gehad....
Maar goed een wisselvallige plaat van een man die maar niet van ophouden weet!

Crystal Planet gaat flitsend van start met 3 super heerlijke venijnige rocksongs. Er wordt dan behoorlijk gas teruggenomen met Love Thing wat mij niet zo kan bekoren. Op Trundrumbalind zijn Satch zn gitaarkunsten weer onnavolgbaar en die vette distortion is wel lekker hoor! Lights Of Heaven is een toptrack met mooie melodielijnen. Raspberry Jam Delta V heeft een lekkere drive met een uit de toon vallende intermezzo.
Het beste nummer van de plaat, Ceremony, was ook de single. Ook weer met sterke melodielijnen en de riffs werken bijna hypnotiserend, dan heb je mij wel te pakken......
Na With Jupiter In Mind komt er wel behoorlijk de klad erin. De nummers zijn niet eens zo lang maar klinken oftewel eentonig of langdradig. Psycho Monkey onttrekt hier zich nog enigszins aan maar had ook best wat puntiger kunnen zijn. Het niveau en kwaliteit van de nummers is dus niet evenredig hoog. Als er 3/4 matige nummers achterwege bleef, dan zou het een geweldig rockalbum geweest zijn. Maar ja "als" telt niet dus helaas maar een 3.5

Ok het is dat er 2 redelijke tracks opstaan, Until We Say Goodbye en Champagne?, maar voor de rest compleet bagger (eerste 3) of totaal nietszeggend Slow and easy bijvoorbeeld.
Noem me maar een ouwe lul , 20 jaar geleden en nu maar dit is not my cup of tea
2 voor de moeite is al hoog

Sorry ik begrijp je niet helemaal met dit betoog....... wil je zeggen dat jij I Believe wel een goed nummer vindt?..

Het 10de studioalbum van Joe (met foeilelijke hoes..) is in het algemeen een herhaling van zetten en met matige compostities die mij maar moeilijk kunnen boeien. Het lijkt alsof de sleet erop zit, van de 11 tracks zijn er maar liefst 8 die zeer middelmatig zijn. Maar er zijn ook 3 vette lichtpuntjes. Up In Flames kent een lekkere drive en rockt als de nete. Bamboo als afsluiter is heel eigenzinnig, bij het progressieve af zelfs maar het nummer die boven alles uitstijgt is natuurlijk Searching. Hier kan Joe in 10 min. zich naar hartenlust uitleven en hoor ik zelfs dingen in zn spel wat ik nog niet eerder gehoord heb. Werkelijk fantastisch allemaal! En dan zou je zeggen dat er helemaal geen sleet op zit........... Dikke vette 5 sterren voor Searchin, maar desondanks kom ik niet verder dan 3 voor het hele album....zonde!!

Het 6e studioalbum van Joe is er 1 voor de fijnproevers. Stevige Rock met flitsende gitaarpartijen heeft plaatsgemaakt voor meer ingetogen nummers met subtieler gitaarwerk. Dit komt het meest naar voren in de 2 echt fantastische blues nummers Down Down Down en Sick Mother Fucker (S.M.F). Verder zit er veel gevoel in nummers als Home, Morrocan Sunset, My World en het mooie Sittin' Around als afsluiter. Gelukkig zitten er wat uptempo nummers in voor de broodnodige afwisseling. Zoals de boogietrip Look My Way (met zang). De vreemde eend in de bijt is Killer Bee Bop, das meer een avantgardistisch experimenteel nummer wat op dit album echt niet thuis hoort.
Je moet er wel voor in de stemming zijn om deze plaat op te zetten en er de juiste waardering aan te geven.

Als er rede toe is om een vergelijk te maken zal ik dat niet nalaten. Ik maak ook een vergelijk in het desbetreffende nummer, niet naar de persoon. Satch heeft zijn eigen stijl en techniek en bewonder hem daarvoor ook zeer. Maar ons aller Eddie is ook voor Joe het schoolvoorbeeld geweest en hij is de eerste die dat zal erkennen.

Het 12de studiowerk van Joey is een album wat maar zeer matig kan boeien. Deels komt dat door de verkeerde mix (volgorde) van de tracks naar mijn bescheiden mening. Zo zijn nummers 4 tot en met 7 in een traag tempo waardoor je geneigd zou kunnen zijn om Come On Baby minder te waarderen terwijl het op zich een hele mooie ballad is. En ook Out Of The Sunrise is een prachtige stilistisch nummer maar hoor je ze op deze volgorde dan lijkt het allemaal saai......... Echter de 2 sterkste tracks zijn voor het laatst bewaard. Dat zijn nummers die van begin tot eind echt boeiend blijven, mijn rockbloed sneller doet stromen.
Voor de rest horen we niks nieuws, een plaat waarvan je denkt dat als je het niet kent ook niet veel aan mist.
Ondanks de prikkelende albumtitel.

Om maar met de deur in huis te vallen...... dit is een van de betere albums sinds het zeer puike Super Colossal uit 2006. Er zit weer meer "rock" in en is een stuk evenwichtiger dan zijn laatste werken. Edoch zijn dezelfde muzikanten erbij betrokken als op Unstoppable Momentum uit 2013. De enige tegenvallers zijn voor mij de zoete nummers Butterfly And Zebra en Star Race Across The Sky. Hoogtepunten zijn het oosters aandoende Cataclysmic en Goodbye Supernova wat een heel eigen (symfonisch) sfeertje kent.
Ook Satch himself schiet weer aardig uit de slof met zn af en toe fabelachtige soleer werk! Luister maar eens naar A Phase Im Going Through of het subtiele All Of My Life. De sound van Joe is uit duizenden herkenbaar, das zowel een zegen als een vloek want het kan ook heel voorspelbaar aanvoelen. Maar zolang de composities blijven boeien blijft het genieten blazen!

Het 9de album kenmerkt eigenlijk alle voorgaande albums ineen. Heavy, sfeervol, romantisch, hard, funky en bluesy. Maar dit keer is het wel een tikkeltje styllistischer. En daardoor in het algemeen ietwat rustiger.
En daar zit dan ook mijn enige kritiekpuntje in; ondanks dat het een zeer afwisselende plaat is geworden mis ik toch 5 sterren tracks, nummers waardoor je een album toch eerder weer uit de kast trekt. Begrijp me niet verkeerd, alle nummers zijn van goed tot uitstekend niveau maar de extra sparkle ontbreekt dus.....
Ken je Satriani nog niet dan is dit wel een zeer goede kennismaking!

Als je op zoek bent naar het betere werk van Joe Satriani dan is deze wel een "must have". Alle composities zijn van bovenmaatse kwaliteit met uitzondering van Movin' On. Over het algemeen rocked het iets minder ( 3 tracks te weten; Super Colossal, Redshift Riders, Theme For A Strange World en Crowd Chant ) maar hebben veel nummers wel een lekker ritme. Redshift Riders en One Robots Dream zijn de prijspakkers maar wat dit album extra heeft is dat zowat alle nummers zijn eigen sfeertje heeft. Daardoor klinkt het heel divers en blijft het tot het eind boeiend. Iets wat bij instrumentale werken vaak het makke is, zeker als het album zo'n 60 min duurt. Verder is Satch als altijd bij tijd en wijlen onnavolgbaar. Hij verzorgt alle instrumenten behalve de drums. En samen met Mike Fraser verzorgt hij de sterke cleane productie. Crowd Chant is een geweldig leuk toetje van dit uitstekende album!

Oei, dan lopen onze meningen echt uit elkaar want ik meen dat Satch steeds beter wordt in de loop der jaren. Niet zozeer in zn spel wellicht maar wel qua songstructuur/opbouw.
Maar alla ieder zijn meug!

Met The Extremist lijkt wel of alles op zn plaats valt. De kritieken die ik op al zijn voorgaande albums had, bv zwakke composities en eentonigheid, zijn compleet verdwenen. Er staan enkel goede tot prachtige tracks op. Per nummer zit er veel meer melodie en structuur in. Krachtpatserij heeft plaatsgemaakt voor balans. Dit alles maakt het album van begin tot eind zeer boeiend. Wat ook opvalt is dat er nu een heel arsenaal aan muzikanten eraan hebben meegewerkt. Zo zijn daar de broertjes Bissonettes (drums en bass) , oa bekent van David Lee Roth en Topproducer Andy Johns die de orgel bespeelt.
Topnummers voor mij zijn Summer Song en Motorcycle Driver wat mijn rock hart sneller doet kloppen. Maar toch effe mijn speciale aandacht voor het klassiek aandoende Pachelbel Canon. Een wonderschoon nummer in al zn eenvoud. Satch met zijn gitaar en verder helemaal niets........ je wordt van het uptempo swing nummer (Summer Song) teruggeworpen naar pure stilte tussen de simpele noten. Ik vind dit ook prachtig!
En zo gaat dit nummer weer naadloos over in het lichtfunky Why wat ook niet te versmaden is.
The Extremist is voor Satriani het best verkochte album tot op heden wat niet per definitie zegt dat het zijn allerbeste werk is. Maar het is zeker een van de betere in zijn genre, er zullen hierna ook nog zeker topwerken uitkomen van de meestergitarist.

Ik heb wat gemengde gevoelens over deze uitgave..... Het is alom bekend dat er demo versies opstaan en left-overs van The Extremist. En zo klinkt de cd dus ook. Een wisselvallige productie en matige nummers. Uitschieters zijn de sfeervolle bluesnummer All Alone, Time Machine en het ingetogen Baroque. Daartegenover is Speed Of Light je reinste zelfplagiaat van Motorcycle Driver van het vorige album.
Vanaf nummer 10 zijn het experimentele nummers en er staat een 16 min. durende jazz jam op (Woodstock Jam), degene die dat uit kan houden is hier echt een liefhebber van of je hebt gewoon teveel tijd in je leven..... , niet aan mij besteed dus.
Het 2e deel (live) heb ik geen oordeel dus mijn waardering is puur op het studio gedeelte.
Uit principe geef ik geen waarde oordeel over live registratie's.

Joe blijft unstoppable met zijn 14de soloalbum, amper een jaar na het tweede Chickenfoot werk.
En dit keer heeft hij ervoor gekozen om wat meer over de laten aan andere muzikanten. Zo doet Satch "alleen maar" gitaar, een beetje keys en harmonica. Drums doet dit keer Hr Vinnie Colaiuta, een man met een enorme staat van dienst en dus een zeer gerenommeerde muziekant. Daarnaast bassist Chris Chaney ( Jane's Addiction) en multi-instrumentalist Mike Keneally op de keyboard.
Desondanks al dit talent vind ik het toch tegen vallen en dat komt vooral omdat veel nummers experimenteel aanvoelen. Bijvoorbeeld Lies and Truths kent vele hoeks en breaks met erin een flitsende gitaarsolo wat een beetje uit zn plaats voelt.... Of Three Sheets To The Wind kent een kinderlijk poppy melodietjes ondersteund door blazers (waarschijnlijk op keys). Meer geslaagd vind ik Jumpin' Out, waarschijnlijk omdat er meer lijn inzit en Joe Vlamd hierbij mooi op zn six strings.
De nummers die niet zo'n experimenteel gehalte hebben zijn het titelnummer, Cant Go Back, A Door Into Summer en Shine On American Dreamer. Waarvan ik Unstoppable Momentum nog de betere vind met zn catchy refrein. Maar het nummer met een hoog fusion gehalte, The Weight Of The World, is het meest verrassende van dit album en wijkt duidelijk af van Joe's oeuvre. En ook het vlotte A Celebration kent een mooi samenspel tussen gitaar en piano.
Helaas door een aantal tracks met experimenteel karakter wat het minder te doorgronden lijkt, blijft dit werk voor mij steken op 3 sterren.

Bij dit album ben ik nog steeds geneigd te denken dat dit het 3e Chickenfoot album had moeten/ kunnen zijn. Niet alleen omdat een aantal tracks vrij pittige zijn, niet alleen omdat Chad Smith er aan meewerkt maar ook omdat Michael Anthony begin 2017 erop hintte dat het zomaar kon gebeuren! Niets bleek minder waar helaas. Een ander grootheid werd binnengehaald want Glenn Hughes kan ook een partijtje aardig bassen. En zo was er een supertrio die een g e w e l d i g album afleverde! De eerste 3 tracks zijn machtige harde rockers, maar ook Cherry blossoms kent heftige momenten. laatstgenoemde is qua compositie best apart te noemen en kent meerdere stijlen in 1 nummer. Het nummer is dan ook gebaseerd op de herinneringen die Joe heeft aan het land Japan. De volgende 2 nummers zijn dan wat meer ingetogen om dan weer vol gas te gaan op harde boogie leunende Headrush. Looper doet me dan weer een beetje denken aan een ander geweldig album van weleer The Extremist. Wat me dan heel sterk doet denken aan Chickenfoot is Super Funky Badass met zn jamsessie- achtige feel. Ondanks zn dikke 7 minuten verveelt het geen moment omdat er genoeg afwisseling in zit. Direct hierna volgt dan het volgend hoogtepunt met het fantastische Invisible! Op het oog een simpele songstructuur (iets waarvoor ik Joe in het verleden weleens bekritiseerde) maar er wordt onwijs mooi/prachtig gitaar gepeeld, niet eens zo spectaculair maar wel weer zo bijzonder.
Ik ben er nog steeds niet uit of dit wel zijn beste solo werk is. Maar 2 grootheden in zijn gelederen helpt dus wel.

Ik spreek zeker voor mijzelf, vandaar ook altijd het blauwe sterretje (=mijn mening). Ik hoop dat iedereen dat doet anders wordt het wel heel ingewikkeld.
Wat ik met deze review wil zeggen is dat je eigenlijk altijd blanco in moet staan als je nieuwe muziek wilt gaan ontdekken. Maar dat is tegelijk ook bijna niet te doen omdat je juist getriggerd wordt door iets of iemand. In dit geval was dat dus James Gang. Had ik deze band niet gekend had ik waarschijnlijk nooit naar Joe walsh geluisterd..... In combinatie met The Eagles ook niet, want alhoewel deze band zijn (soft)rock momentjes kent (met inderdaad enkele pareltjes) is de muziek van The Eagles eigenlijk gewoon easy listening. Niks mis mee als je er van houd, maar not my cup of tea. and again; I speak for myself.