Ik kwam deze CD tegen in de nieuwe releases-bak van de Rotterdamse Muziekbibliotheek toentertijd.
Het hoesje sprak mij erg aan maar had geen idee waarmee ik te maken had. Grunge kende ik van de bekende bands (Pearl Jam, Alice In Chains en Soundgarden had ik in huis). Ik zette het op en was gelijk verkocht. Paar dagen later drong het me pas tot me door dat dit een gelegenheidsband was.
Nou is grunge al niet zo'n vrolijke muzieksoort maar deze plaat zou je misschien wel als uber-grunge kunnen betitelen... Bovenal is het gewoon een fantastisch album omdat naar mijn mening de hele plaat door een bepaalde beklemmende sfeer weet neer te zetten. Diepe deprimerende rust noem ik het ook wel. En dat gecombineerd in alleen maar bijzonder sterke tracks. Het begint al met 2 5sterren tracks; Wake Up en X-Ray Mind. Lifeless Dead is misschien wel het exponent in deze. Het ander juweeltje is het instrumentale November Hotel van Pearl Jam gitarist McCeady. Alles is geconcentreerd op de wisselwerking/opbouw tussen de gitaar en de drums, toewerkend naar het machtig einde.
Wat mij betreft begonnen de hoogtijdagen van de grunge met het ook al ijzersterke Temple Of The Dog en eindigt het bij Mad Season.

Zo hooggespannen mijn verwachtingen waren voor het debuut van Wolf, zo waren mijn verwachtingen er helemaal niet voor deze opvolger. En nu we bijna 2 weken verder zijn, zijn er inderdaad lichtpuntjes maar
significante opwaartse lijn valt er nauwelijks te bespeuren.
Positief is in ieder geval dat het beter geproduceerd is. Het debuut was zo dichtgesmeerd en strak dat er totaal geen "adem/lucht" te bespeuren viel. De productie is nog steeds vrij droog maar het is geen storende factor. Wolfgang kruipt qua zang iets meer uit zijn schulp al zijn het geen grote stappen maar toch, er zit meer leven in bv bij Optimist. En er zit meer pit in de nummers.
Helaas kan dit alles niet verhullen dat het voor een merendeel standaard/zwakke composities zijn. Het leeft niet, het sprankelt niet, het wil gewoon niet. De echte overtuiging zit er niet in.
Hoogtepuntjes zijn voornamelijk de gitaarsolo's in bv I'm Allright en natuurlijk die (fantastische) in Take A Bow.
Welgeteld 2 klasse nummers staan er maar op, te weten het eerder genoemde Take A Bow en Another Celebration At The End Of The World.
Het debuut kende nog meerdere betere tracks die ik dan ook waardeerde met een 3.5 deze komt niet verder dan een 3.0

Het 3e album van Wolfgang Van Halen is voor mij een herhaling van zetten wat betreft zijn vorige albums.
Matige nummers met enkele uitschieters als The End en The Same Old Song.
Het gekke is wel dat zijn nummers veel meer tot leven komen als ze live gespeeld worden. Ik heb de band mogen beleven in het Doornroosje (Nijmegen) vorig jaar en dat was een zeer puike avond!
Opvallend detail aan dit album is dat Wolf's initialen (WVH) weggelaten zijn. Waarschijnlijk om te benadrukken dat dit toch echt wel een band is? Dan zou ie toch ook met zn maten samen een album op moeten nemen.

Het debuutplaat van Wolfgang Van Halen heeft erg lang op zich laten wachten. Begin 2018 was het eigenlijk helemaal af maar de kloteziekte die zijn vader (Eddie Van Halen) leed gooide dusdanig roet in het eten dat de release keer op keer werd uitgesteld. 6 Oktober 2020 blies Eddie, de grootste rockgitarist aller tijden, zn laatste adem. De muziekwereld en Van halen fans waren geschokt omdat men dit helemaal niet zag aankomen.
En zo kwam een dikke maand later Wolf's eerste muziekteken uit in de vorm van het eerbetoon aan zijn vader. Een prachtig emotioneel nummer zeker als je de clip erbij ziet.
En nu is het dan zover, Mammoth WVH is uit. Wolfgang steekt zijn afkomst niet onder stoelen of banken. Zo heette Van Halen ooit eerst Mammoth, eerste track heet Mr Ed waar een typsche EVH tapping solo te horen is, worden 2 gitaarsolo's (op Mammoth en Feel) gespeelt op de roemruchte "frankenstein" gitaar van zijn paps en uiteraard wordt het album opgedragen aan zijn vader incl. aandoenlijke foto. En alles is opgenomen in de studio van Eddie.
Maar de muziek zelf heeft helemaal niets (behalve dan dat tapping stukje in Mr Ed) wat ook maar lijkt op het werk van Van Halen. Hij zegt zelf daarover dat hij zn eigen mannetje wil staan zijn, eigen geluid wil brengen, op zijn eigen benen staan dus. En dat valt alleen maar te prijzen!
Zijn geluid is te vergelijken met werk van Tremonti/ Alter Bridge, snufje Queens of the stone age en Foo Fighters. Die laatste band met name Dave Grohl inspireerde hem om het debuut helemaal zelf te doen; alle instrumenten en zang zijn van Wolfgang zelf en dat doet hij met verve!
Voor mij is het een album geworden die ik niet helemaal de hemel in ga prijzen want naast dat er een aantal zeer sterke nummers op staan, zijn er teveel nummers die niet boeiend genoeg zijn. De eerste 3 bijvoorbeeld doen mij niet al teveel, slecht zijn ze zeker niet maar echt pakken doet het ook niet. Echte knallers zijn Don't Back Down, Youre To Blame en Stone. Verder zijn Resolve, Circles en Think It Over ook hele beste tracks. Maar dan heb je het wel gehad. De productie helpt dan ook niet mee, waarschijnlijk omdat Wolf alles zelf doet zitten de nummers helemaal dicht getimmerd lijkt wel. Alles is superstrak ingespeeld en nauwelijk ruimte voor enige adem. Circles ontrekt zich hier een beetje aan.
Live ben ik dan ook heel benieuwd hoe het zal klinken. Tenslotte is Wolfs stemgeluid aangenaam om te horen, ietwat vlak misschien maar zijn vocalen kwaliteiten heeft ie in ieder geval niet te danken aan zijn vader, gelukkig maar!

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen! Bat Out Of Hel III is het beste werk wat Meat Loaf ooit heeft uitgebracht! Zowat elke track vliegen als ware anthem's je oren in, bombastisch als de nete gestoeld in fantastische composities. Sommigen vinden het over de top en kitscherig maar juist dat kenmerkt Meat Loaf. En als we met de goede man zelf beginnen vind ik dat hij op deze plaat zeer sterk zingt. Hij doseert zn stemgebruik veel beter dan op eerder werk, dat gaat wel een beetje ten koste van zn emotie.
Verder valt op dat Jim Steinman niet de enige composer is, Desmond Child staat er nadrukkelijk bij maar dat klopt niet helemaal want James Micheal is co-writer bij Blind As A Bat, Cry Over Me is geheel van Diana Warren en verder hebben Holy Knight, Elena Casals, Andrea Remanda en Marti Frediksen ook diverse aandelen gehad. En dan vergeet ik nog Nikki Sixx (Motley Crue) en John5 (oa David Lee Roth) van de monsterlijk sterke openingsnummer The Monster Is Loose! In wezen is er dus alles aan gedaan om er wat van te maken. Er zit geen enkel zwak nummer bij, behalve misschien de afsluiter Cry To Heaven wat meer als epilogue bedoelt is. Meer dan ooit hebben veel nummers een harde rock toon, getuige ook het gitaarwerk van John5, Steve Vai, Nikki Sixx en good old Brian May. Natuurlijk aangekleed met strijk-orkesten, piano en de onvermijdelijke koren. Bijvoorbeeld Seize The Night, dat begint al met een bewerking van het nummer The Storm dat oorspronkelijk op het album Bad For Good van Jim Steinman staat. Of wat te zeggen van What About Love?, een weelderig "feel good" liefdestrack of misschien wel het sterkste nummer: In The Land Of The Pig, The Butcher Is King! Wat een vet nummer is dat zeg. Steve Vai op gitaar en Kenny Aronof op drums (kenny verzorgt veel drums en percussie op deze plaat). Bad For Good is ook oorspronkelijk van Jim Steinman's album. Dat was voor mij een belangrijke rede dat ik Bat Out Of Hell II teleurstellend vond. Bijna de helft van dat album was dus van Jim's werk Bad For Good en dat zat al in mijn geheugen gegrift. Nu is het in feite maar 1 nummer wat op III staat en juist deze versie is (gelukkig) stukke beter!
Toch koester ik II net zo als I en III , het zijn allemaal albums waar Meat Loaf op zn best is. Daarbuiten is het maar zo zo, Welcome To The Neighbourhood heeft zn momenten met bv Amnesty Is Granted en Where Angels Sing. Na III ging het snel bergafwaarts en zeker de laatste 2 albums hadden niet gemaakt hoeven worden.
Bij nader inzien geef ik Bat Out Of hell III de volle 5 sterren omdat het Meat Loaf's Beste is.

Bij mijn recensie van Bat Out Of Hell III schreef ik dat Meat Loaf's laatste 2 albums niet gemaakt hoefden te worden...daarmee impliceerde ik dat deze albums waardeloos zouden zijn...... Nu begrijp ik niet zo goed meer waarom ik dat toen zei. Zeker is dat ik deze release uit 2011 totaal langs mij heen is gegaan. Het was een jaar na het uitkomen van het album Hang Cool Teddy Bear en dus zeker niet had verwacht.
Met het uitbrengen van Braver Than We are in 2016 kwam ik er pas achter van het bestaan van het album uit 2011. En omdat Braver Than We are zo ontluisterend was, moet ik er niet de volle aandacht voor Hell In A Handbasket hebben gehad....... tot zover mijn bekenning.
Dit album begint in ieder geval sterk met All Of Me, Meat schrijft zn teksten niet zelf maar ik ben er van overtuigd dat deze track voor hem als persoon geschreven is. Een gedreven nummer over zijn mindere karaktereigenschappen. The Giving Tree gaat over terug gaan naar het eenvoud van het leven. Zou hij dat autobiografisch bedoelen?.. In ieder geval geen slechte track.
Wat verder opvalt is track 4 dat als medley bedoelt is?... Komt in ieder geval niet goed uit de verf. Blue sky komt weer terug als eigen nummer aan het einde van de plaat. Als ze dit als 1 nummer aan elkaar hadden gesmeed was het een prachtig nummer geworden.
De cover California Dreamin' is een redelijk geslaagde poging om het nummer eigentijds te maken, maar kan het nooit halen bij het origineel.
Our love And Our souls is een mooi ingetogen duet met Meat's steun en toeverlaat Patti Russo dat wat gospel-achtige trekjes kent.
Meat Loaf op zn best is het laatste nummer Fall From Grace omdat hier nog een beetje het bekende bombast in zit met de weelderige achtergrond vocalen.
Maar er zitten ook songs in met te weinig gewicht, Another Day en 40days, om maar wat te noemen.
Uiteindelijk te weinig klasse om boven een gemiddelde M.L. plaat uit te komen. Wel genoeg om er te mogen zijn hoor...

effe een disclaimer vooraf, ik ben nooit een echte fan van Megadeth geworden. De softere albums kon ik wel goed waarderen zoals Youthanasia en Risk.
Als de band zn afscheid aankondigt met nog een laatste album dan denk (hoop) je dat ze er nog iets gedenkwaardigs van maken. Niets is minder waar.... wat is dit teleurstellend zeg! zoutloze nummers rijgen aan elkaar. Let There Be Shred is nog wel aardig maar het enige echt serieus goede track is voor mij Obey The Call maar wordt vooral in de refreinen om zeep geholpen door de allerbelabberdste zangkunsten.
De teksten van The Last Note laten je toch effe weten dat dit Dave's zwanenzang is, en dat is dan toch weer mooi. Opmerkelijk vind ik de cover van Metallica Ride The Lighting. Of toch geen cover? want op dit album doet het je vermoeden dat Dave het alleen geschreven heeft (zie credits). Terwijl het op Metallica's album hij de credits krijgt als co-writer naast de overige bandleden. een laatste steek onder water?
Alsof je dat nog zou willen............ net als deze finale album.

Melissa Etheridge was voor mij een boeiende rockchick begin jaren 90. Haar eerste 5 platen laten dat ook behoorlijk horen. Never Enough vind ik haar beste werk in deze. Dat komt omdat de meeste tracks een lekkere rockdrive hebben en ook omdat het album het meest veelzijdig is. Zo heb je bv 2001 wat bijna a-typisch Melissa is, rockgitaren gestoeld op dance-beats met subtiele gitaarmelodie. Of het ondeugende Meet Me In The Back met een laid back shuffle. Verder heb je het mooie gevoelige It's For You met sterke teksten. Prijschieters zijn echter naast het eerder genoemde 2001, het heerlijke Must Be Grazy for Me en sfeervolle Dance Without Sleeping, wat prachtig ingetogen gezongen wordt.
Na het album Your Little Secret schuift ze steeds meer op naar singer-songwriter-achtige platen wat mij veel minder deed bekoren.

De laatste jaren ben ik meer en meer op zoek gegaan naar de blues muziek. Van huis uit beschouw ik mezelf als een rocker in hart en nieren, maar je word ouder en wil je horizon toch verbreden. Nou isie al best breed maar met de blues was ik nooit echt de diepte in gegaan. En vroeger was de muziekbibliotheek Rotterdam mijn schatkamer maar nu is spotify dat nog veel en veel meer. En zo kwam ik Melvin Taylor tegen. Wat een verademing is hij zeg. en hij is niet eens een ras bluesgitarist. Hij waaiert van jazz-fusion en blues naar meer rock. Op deze plaat laat hij gewoon zien dat hij een blues gitaar meester is. Stilistisch heel verfijnd en elke noot is raak met veel gevoel. Van mooie instrumentaties naar mooie melancholische liedjes met eigen zang die er mooi bij passen. Maar ook de wisselwerking tussen gitaar en hammondorgel is zeer smaakvol gedaan, bv Voodoo Daddy en Kinda Easy Like. De laatste staat hier niet bij vermeld waarschijnlijk omdat het op deze site om de lp uitgave gaat uit 1984. Ik heb inmiddels de cd uitgave uit 1987 kunnen bemachtigen. Daar staan nog 2 extra nummers op (Don't Answer the Door en Ridin'). Dat is dan weer mijn geluk!...
De Amerikaan is niet zo bekend bij het grote publiek maar heeft wel op het podium gestaan met Santana en B.B King. Nu zijn zijn hoogtijdagen wel voorbij maar de muziek blijft en die is heerlijk.

Ik beschouw mij als groot (rock)muziekliefhebber en mn smaak is heel breed georiënteerd, van Katie Melua tot en met Megadeth. Technisch/progressief of symfonisch doet het allemaal voor mij. Maar dus ook ongecompliceerde recht toe recht aan vunzige blues rock! En dat kan je aan Michael Katon rustig toe vertrouwen. Deze Rip It Hard is voor mij het hoogtepunt in man's carrière. De sound/productie geeft een heerlijk live gevoel. Alsof de mannen zo de studio inlopen, de distortion net iets vuiger opzetten en lekker gaan spelen. beste voorbeeld is Big Bad Booty wat aan het eind overgaat in een heerlijke jamsessie. Andere hoogtepunten zijn Buncha Loud Boogie, Burn the Joint Down en Barbeque On My Boogie. Maar de overige tracks doen er niet veel onder voor.
Rip It Hard moet je dan ook zeker hard opzetten, dan heb je er het meest plezier van!

Vooropgesteld, de muziek die Mother Love Bone maakt heeft niets te maken met de grunge scene. Dat de bassist ( Jeff Ament) en gitarist ( Stone Gossard) later deel gaan uitmaken van de bepalende grungeband Pearl Jam is des te verwonderlijk. MLB zit meer in de (alternatieve) glam-rock hoek. En dat doen ze niet verkeerd. De plaat kent 2 uitschieters; Stardom Champion (met irritante kinderkoor dat wel) en het mooie Crown Of Thorns ( als je een grunge associatie zoekt dan is het deze). De rest van de composities luisteren lekker weg en de alom geprezen zanger Andrew Wood heeft daar zeker een aandeel in.
Ik vraag me ook af wat er met deze band zou zijn gebeurd als Wood niet omgekomen was. Vaak wordt gesteld dat Grunge de mainstream rock (vooral in Amerika) de das om heeft gedaan. Daar ben ik het zowiezo niet mee eens. Enerzijds de echte sterke rockbands hadden daar geen last van en anderzijds was het meer de hype die de platenmaatschappijen deed besluiten om mee te hollen en dus geen (nieuwe)contracten wilden aangaan met mainstream bands. Mother Love Bone was dan wel niet echt mainstream maar zat wel degelijk in de hoek waar de klappen zouden gaan vallen......
Een ironische overdenking is het zeker.

Het laatste studioplaat van deze puike band is een hele beste. Zo jammer dat deze niet op de streamingsdiensten luisterbaar zijn (zo vertoont MF veel hiaten online). De band die wereldfaam verwierf door hun grootste hit Baby Love, maar nooit echt doorbrak. En sinds jaar en dag veel populairder zijn in Europa dan in hun thuisland. Het grappige is dat voor mij hun latere werk ik beter vind dan hun werk uit de jaren 70. Meestal gaat het andersom. Sterker nog met dit schijfje lijken ze willen te bewijzen dat ze er nog steeds toe doen. Met beresterke tracks als Angels, She,s Ready (met jaren 80 drumsound??), My Bad en Tears Of Stone. De enig echte funkRocknummers zijn nog Another Day en I don't Mind. En die zijn best ok. Het toetje in vorm van medley live registratie is een heerlijke afsluiter!

Bij Mr.Big heb ik me nooit aan de indruk kunnen onttrekken dat het een band was/is (?) die met een vooropgesteld plan in de "markt" is gezet. Mr.Big speelt voornamelijk mainstream (hard) rock. Die een heel breed (Amerikaans) publiek zou aanspreken. En dat is zeker gelukt maar om nou te zeggen dat de band baanbrekende muziek heeft gemaakt?.... En zeker in het licht met uit welke bandleden ze bestaan. En dan met name Billy Sheehan en Paul Gilbert. Beide gitaristen van wereldklasse die hun sporen al verdiend hadden, kiezen met deze band duidelijk voor commercieel succes. Daar is niks mis mee, in beginsel wil je natuurlijk geld verdienen. Maar de band heeft mij dus nooit zoveel gedaan. 13 in een dozijn tracks en obligate (semi) ballads om hits te scoren. Dan luister ik veel liever naar Racer X , Paul Gilbert als soloartiest en Talas, The Winery Dogs en Sons Of Apollo.
En daarom is What If.... een aangename verrassing. het is nog steeds niet baanbrekend maar de songs staan (voor een merendeel) als een huis. Tel daarbij de krachtige gitaarsound van Hr. Gilbert bij op en je hebt een prima hard rock plaat. Billy is, zoals we hem kennen, aardig op dreef. Met name in de up tempo meezinger Around the World. In het middenstuk is er effe een dip met de nummers 6-7 en 8. Dat zijn zoutloze nummers die me dus niks doen. Gek genoeg voor mij is de beste track van het album de bonus track Unforgiven. Daar komt al het talent van de bandleden goed samen.
Ik raakte zo enthousiast dat ik blindelings de opvolger (The Stories We Could Tell) aanschafte, ook vanwege het feit dat het insinueerde dat het om een tweeluik zou gaan..... kwam ik toch weer van een koude kermis thuis. Op enkele uitzonderingen na, was het weer het "oude vertrouwde" Mr. Big.......