saaie folk met snufje Nightwish

Wanneer is een samengestelde band uit anderen een "supergroup"? Dat is de vraag die bij mij rees bij Flying Colors. Ze kunnen allen een goed potje musiceren daar twijfel ik niet aan, maar dat is bij een "gewone band" doorgaans ook. Steve Morse en Mike Portnoy zijn bekende namen en in mindere mate Neal Morse ook.....maar is dat genoeg? Steve en Mike zouden onderdeel kunnen zijn van een "supergroup" omdat zij van bovengemiddelde klasse zijn, maar kunnen ze ook supersongs componeren? Maar al te vaak wordt met de term lichtzinnig omgesprongen. Om het voor mijzelf makkelijk te houden vind ik het pas een "supergroup" als bekende artiesten samen ook een superalbum kunnen produceren. En dat is Flying Colors met dit album net wel geslaagd....... net inderdaad, omdat alle nummers van hoog niveau zijn en 4 tracks halen ook de volle 5 sterren ( Blue Ocean, Forever In A Daze, Better Than Walking Away en Infinite Fire ). maar het is net allemaal wel wat aan de veilige kant en had wat meer progressiviteit verwacht en gehoopt.
Maar laat deze overdenkingen voor de rest voor wat ze zijn en geniet van deze plaat want dat kan je zeker!

Was het debuut nog wat aan de veilige kant, met deze plaat schuift Flying Colors toch iets meer op naar het progressieve. Dat is ook waar de mannen ook hun roots hebben liggen. En gelijk wordt het meer afwisselend en zit er meer dynamiek in de tracks.
En dat komt dus sterk naar voren in de 2 prachtige volbloedjes Open Your Eyes (opener) en de afsluiter Cosmic Symphony. In de statistieken komt de afsluiter als beste naar voren maar ik vind de opener toch het neusje van de zalm hoor. Open Your Eyes is complexer en daardoor ook spannender. En alle instrumentalisten kunnen hun talenten ruimschoots etaleren. Daarentegen bevat Cosmic Symphony in het 3e gedeelte wel zeer mooie sterk gedragen teksten. De zanger (Casey Mcpherson) zingt sowieso fantastisch, hij past uitstekend bij deze muziek. Met veel overtuiging zonder uit de slof te schieten.
Verder valt Peaceful Harbor op door zn erg sterke gospel inlsag, zou Neal hier mee van doen hebben? En ik vindt het zowaar een schitterend nummer ook!
Wat wel van mij betreft meer mag zijn nummers als Mask Machine en All Fals Down (van het debuut). Dat hoort ook eigenlijk bij deze muzikale krachtpatsers en om dan 1 zo'n nummer per album te maken vind ik zonde.......
Lost Without you is de enige matige nummer maar de rest is gewoon muziek van de bovenste plank en zowaar beter als het debuut dus 4.5 is zeker op zn plaats.

Ik was behoorlijk gecharmeerd geraakt van Flying Colors met hun 2 heerlijke werkstukken dat ik voor deze de lim. edition aanschafte met bonusnummer (Waiting For The Sun), 4 intrumentale arrangementen (Geronimo, Youre Not Alone, Last Train Home, Crawl) en een akoestieke uitvoering van Love Letter. Daarbij een fraaie box met extra boekwerkje en 2 heuse (bier)filtjes met de cover van Third Degree erop!
Had nog geen noot gehoord maar was al behoorlijk in mn nopjes van wat er komen zou.........
En je voelt het al aankomen........ de muziek valt dus tegen..........
Er zijn maar 4 nummers die het niveau halen van de vorige albums, met The Loss Inside begint men nog met volle overuiging. Lekker vlot met sterke vocalen zoals je van FC verwacht. More is een goed donkerachtig nummer met dreigende stem van Casey. En is samen met Crawl de enige echte progressieve nummer. Juist wat deze band zo sterk maakt ontbreekt dus bijna volledig. Cadence lijkt verdacht veel op Everything Changes van hun debuut, omdat het refrein toch anders is maakt het nog redelijk goed. En wordt het nog 1 van de 4 betere ook!.......
Nummers 4 t/m 8 zijn van minder tot redelijke kwalitieit. Het is allemaal te vlak, te poppy. Neal Morse is meer als ondersteuning te horen. Daarentegen valt juist wel op dat Dave LaRue (bassist) in verschillende nummers de ruimte krijgt om wel te excelleren. Bijvoorbeeld bij Guardian met een heerlijke bas solo.
Crawl is dan toch een waardige afsluiter ondanks dat het ook wat voorspelbaar overkomt.
Toch ben ik wel blij met deze boxset, het bonusnummer is zowaar nog van de betere hand. Verder zijn de instrumentale stukken ook van meerwaarde. Maar ik zal deze cd wel alleen nog opzetten als ik in een mellow mood verkeer.