Pain Of Salvation is zo'n band waarbij je hun werk niet snel met elkaar moet vergelijken. Elk album heeft zn eigen thema en sfeer. Maar Remedy Lane is voor mij hun ultieme meesterwerk! Deze plaat raakte mij het meest en dat had maar een paar luisterbeurten nodig. Je moet voor deze muziek wel de tijd en moeite nemen. Het is geen standaard coupletje (2X) refreintje, coupletje werk. En wil je de tekst erbij volgen moet je blijven opletten. Daarnaast is het ook zware kost, je wordt er niet perse blijer van maar op mij maakte het wel diepe indruk, zowel in tekst als compositie. Er staan voor mij 2 tracks op van de buitencategorie (= meer dan 5 sterren), Undertow: opzwepende suspense en het sluitstuk Beyond The Pale. Progressieve (metal)-rock van de allerbovenste plank! Maar geen enkel nummer kan betrapt worden op middelmatigheid, zo staan er nog zeker 4 vijf sterren tracks op: Trace of Blood, This Heart Of Mine, Rope Ends, en de geweldige ballade Second Love. Deze samen met This Heart of Mine voorkomt dat het van zwaarmoedigheid door de hoeven zakt. Ook het sfeervolle instrumentale stuk Dryad Of the Woods draagt hier aan bij. Grote man hierachter is de heer Daniel Gildenlow. Hij schreef deze zeer persoonlijke muziek en is ook de zanger van de band. Sommige vinden zijn manier van zingen "klagerig"
maar ik vind dat wel meevallen, geeft ook meer dimensie aan zijn muziek.
Deze progressieve metal/rock met veel diepgang en kleur heb ik onlangs weer beluisterd en staat voor mij nog steeds als een huis. Daarom doe ik er nog een halfje bij en dringt het definitief mijn album top 10 binnen!

Met Scarsick heeft Pain Of Salvation weer een fantastisch album afgeleverd.
Hun vorig werk (Be) vond ik nogal teleurstellend en veel te pretentieus. Deze eigenzinnige band heeft het weer niet gemakkelijk gemaakt en ik geef maar als tip mee om, als je voor het eerst luistert, zeker de teksten erbij te houden. Wat vooral opvalt is dat het een heel afwisselende plaat is geworden. Zo wordt het pessimistische wereldbeeld wat de voorman (D. Gildenlow) heeft nooit saai. Alle tracks zijn bovengemiddeld goed. Een nummer valt wel erg op en wordt ook hier vaak genoemd; Disco Queen! Ik vind het een briljant nummer. Ik hou er wel van dat bands buiten hun eigen paden treden, al zullen ze het zelf zo nooit zien. Enter Rain is een track van de buitencategorie, uitgesponnen nummer met veel lagen, intense en harmonieuze zanglijnen. Het is weer om je vingers erbij af te likken, tenminste als je er de tijd voor neemt. Om de muziek van POS goed te kunnen doorgronden zijn meerdere luisterbeurten essentieel. Maar das geen straf!

Deze meestergitarist is bekend als snarenplukker bij Racer X. Maar bij het grote publiek als bandlid van Mr. Big. Paul Gilbert als solo-artiest is er een met 2 gezichten. Of hij maakt luchtige, speelse (Hard) Rock met een vrolijke noot of instrumentale krachtpatserij secu herhalingsoefeningen zonder echte beleving.
Ik geef dus duidelijk de voorkeur aan het eerste en daarvan is Burning Organ zijn beste werk.
Pretentieloze tracks als I Like Rock, Suicide Lover en Muscle Car swingen de pan uit en hebben een hoog meezing gehalte. Zo ook My Drum met een heerlijke groove en er zit een (gewaagde) drumsolo in, geweldig!
Beste Track mijn inziens is het instrumentale titeltrack. Een nummer met een hoog jam gehalte met heerlijke wisselwerking tussen bas, drum, Hammond orgel en natuurlijk gitaar. Maar laat het effe duidelijk zijn, albums die hij gemaakt heeft tot en met Space Ship One zijn grofweg met vocalen. Daarna zijn het meer instrumentaal werk met hier en daar met zang (samenwerkingsverbanden uitgezonderd). En die spreken mij dus veel minder aan. Niet dat ik niet van instrumentale rock houd, want Joe Satriani is hierin vele malen beter. Als gitarist vind ik wel dat Paul in de buurt komt van Joe (in de buurt he?.... )
En dat hoor je vooral bij de speed/metal/heavy rock van Racer X.

Italiaanse hoogstaande ProgRock met metal invloeden. Dit is er wel een voor de fijnproevers hoor....
Maar er zijn wel 2 grote makkes aan dit album. Ten eerste zijn de hardere en softere tracks bijna allemaal in dezelfde mid-tempo. Dit maakt het album wel erg eenzijdig/eentonig. Ten tweede duurt het totaal wel erg lang (103 minuten). Gelukkig is het cd-album opgedeeld in tweeën van elk 9 nummers zodat je na 1 schijfje je wel effe genoeg ervan hebt.
Verder staan er geen echte hoogtepunten op maar ook geen echte fillers, of het zou de laatste instrumental The Physiopathology Of Every Dream kunnen zijn. Want die heeft wel een lange intro EN outro waardoor het eigenlijke nummer toch heel kort is.
Er wordt op hoog niveau gemusiceerd door de italianen waarbij iedereen goed zn zegje kan doen. De spil van dit gezelschap is de gitarist Vito F. Mainolfi die voor ene John Petrucci (Dream Theater) echt niet onderdoet maar de hoofdrol opeisen doet hij niet. Hij is de componist en arrangeer van het team en laat bv veel ruimte aan de toetsen van Ezio Di Ieso.
Zoals ik al aan het begin zei, dit is er een voor de fijnproever. Geen licht verteerbaar werk en wat eenzijdig, edoch deze heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar een debut album. Deze duurt "maar" 71 minuten dus wellicht beter?.........

Pride & Glory, het eerste soloproject van gitarist Zakk Wylde (Ozzy Osbourne).Samen met James Lamenzo (bassist oa White Lion) en Brian Tichy (drums oa |Billy Idol). Dan zou je verwachten op een dikke hardrock/metal plaat maar het album heeft een verrassende southern rock kwinkslag. Zelfs de meest onstuimige nummers als Shine On en Troubled Wine is het terug te horen. Maar het begint al bij het sterke openingsnummer Losin' Youre Mind. Met een heuse banjo! Daarnaast verwacht je ook niet dat Zakk met een heuse filharmonisch orkest op de proppen komt. De arrangementen zijn terug te horen op The Chosen One (met Black Sabbath riff!) en de mooie ballade Sweet Jesus. Maar voor mij het meest verrassende en dus beste track is er een met ook het orkest en grande piano maar zonder 1 noot gitaar! Het wonderschone Fadin' Away. Dat verwacht je dus totaal niet van iemand die op zn gitaar scheurt/ van dik hout zaagt men planken...... Maar daarvan is (gelukkig) genoeg van terug te vinden, bv Horse Called War.
Zakk heeft niet de meest mooie zangstem en je moet het hier en daar wel voor lief nemen, maar het is wel een eerlijke stem. Doelbewust is er niet aan gesleuteld en dat past ook beter bij hem. Het best is dat te horen op het hemeltergende Found A Friend.
Het album wordt luchthartig afgesloten met het hilarische Hate Your Guts (Banjo!). En zo is dit een hele leuke, sterk afwisselend album geworden met een duidelijk southern sausje.

Het tweede titelloze album is beter dan hun debuut. Nummers zijn puntiger en hebben meer pit. Ook weer geproduceerd door Eddie Van halen maar ditmaal samen met Ted Templeman die ook de eerste 6 albums van VH produceerde. Hoogtepunten zijn de cover Domino (Van Morrison), bluesy Fallin' Apart en het mooie Holiday. Helaas heeft Private Life geen potten kunnen breken en viel dan ook in 1991 uit elkaar.

Private Life was een Amerikaanse rockband wat zich beweegt tussen PopRock en Adult Oriënted Rock (AOR).
Het geluid is heel gepolijst en de nummers zijn makkelijk in het gehoor liggend. Jennifer Blakeman (toetseniste en mede oprichtster) was bevriend met Valerie Bertinelli. En zij was toevallig de toenmalige vrouw van Eddie Van Halen (RIP). Valerie geloofde wel in Private Life en spoorde Eddie aan om samen met Don Landee (ook bekend met VH) de plaat te produceren. Alhoewel zangeres Kelly Breznik een behoorlijke strot heeft is het allemaal wel tammetjes. Hoogtepunten zijn de sfeervolle ballad Rockabye Angel en het catchy Spider.