Navarone kwam tot mij door het vertolken van Stairway to Heaven bij radio Veronica. Coveren van wereldberoemde nummers is makkelijk gezegd dan gedaan. Maar ze deden dat zo goed, dat mijn interesse gewekt was. en tot mn verbazing hadden ze al 3 volwaardige albums op hun naam staan. Hiervan is A Darker Shade Of White de eerste.
En weer positief verrast hoor..... pure Rockmuziek met progressieve invloeden. Ik hoor en lees van veel mensen waarbij Navarone vergeleken wordt met andere (grote) bands maar dat vind ik onzin. Ze hebben een eigen authentieke geluid!
Het enige minpuntje is het instrumentale Quarter Rest, dat beschouw ik als een laaaange intro tot December. Dat is inmiddels uitgegroeid tot een klassieker. Ander hoogtepunt is ook Highland Bull, beetje donker onheilspellend met mysterieuze vocalen. Dawn is prachtig opgebouwd en wellicht wel het beste nummer van hun debuut. Sage is een tikje te lang misschien maar laat gelijk ook de kracht van de band zien.
Zeer puike debuutplaat van de jongens van Navarone!

Ik begin mezelf steeds minder geloofwaardiger te maken door alweer een live album een waarderingscijfer te geven. Ik doe dat uit principe niet want in feite bestaan er geen echte live-albums.
5 sterren geef ik dan ook niet als een afgewogen oordeel onderbouwd met argumenten. Maar gewoon omdat het uitgegeven is. Net zo als ik gedaan heb met Led Zeppelin - Celebration Day, Cream - Royal Albert Hall 2005 en Golden Earring - You Know We Love You.
Hoort Navarone dan thuis in dit rijtje?? Op het muzikale wereldplatform zeker niet, ze hebben misschien een heel klein deukje op een pakje boter kunnen slaan in de lage landen in hun 16 jarige bestaan. Echt doorgebroken zijn ze nooit. Maar voor mij persoonlijk horen ze er zeker bij! De band was ontzettend goed. Getuige hun studioalbums en hun live shows.
En dat is dus op dit 2 uur en 40 minuten durende document te horen! Van de 3 afscheidsconcerten die ze gaven in het Doornroosje afgelopen januari, was ik er 2 getuige van. De snikdoekjes van de fans lagen bijna provocerend op de rand van het podium. Maar echt emotioneel is het niet geworden, voor de bandleden althans. Bijna onderkoeld professioneel deed zanger Merijn van Haren zijn dankwoord na de laatste show.
Ik was dan ook aardig verrast dat Coda op musicmeter is verschenen. Het is tenslotte onder eigen beheer uitgegeven voor de fans alleen. Gelukkig is het voor de rest van de wereld toch gewoon ook verkrijbaar bij de website van Suburban! Of daar ook de code bijzit die toegang geeft tot het compleet filmisch opgenomen concert van de laatste avond weet ik niet maar zeker ook de moeite waard!

Ik ben niet zo van de EP's, het voelt voor mij zo'n beetje als "tussendoortjes". Iets om in de picture te blijven of zo? Waardoor de nummers "minderwaardig" voelen........ En zeker als in datzelfde jaar het volwaardige album Salvo uitkomt.
Tot zover mijn overdenkingen
Jailbird (toegankelijke rock met stoner vibe) en zeker Loud & Clear (up tempo rocker met harmony vocals) zijn hele puike songs aangevuld met 3 akoestische uitvoeringen van tracks uit voorgaande albums. December is een instant Navarone klassieker in een hele sterke cleane uitvoering. Het missertje van de EP vind ik toch Black & Blue die niet zo geschikt is in een akoestische uitvoering, vooral meen ik dat Merijn van Haren (zanger) zoekende is. Van hard en schreeuwerig naar ingetogen.....
Dat lukt bij Unmistakably Everything weer stukken beter, dat loopt een stuk lekkerder.
En nou maar hopen dat ik Loud & Clear ooit nog eens live bij een concert mag horen!..

laat ik maar meteen zeggen dat het 3e album hun beste werk tot nu toe is!
Alle tracks (toch weer 1 uitzondering...Step By Step) zijn klasse composities. Dat begint met het opzwepende Snake gevolgd door het aanstekelijke Lonely Nights. Tot grote hoogte komt Oscillation met viertal werkelijk prachtige nummers: Free Together , Shadow , Unmistakably Everthing en Days of Yore. Days of Yore is tergend tot het bot en meeslepend tegelijk. En Shadow moet je eigenlijk horen in je auto met een goede geluidsinstallatie........ cruisend in de donkere nacht en dan de track vol aan.........
Navarone laat met Oscillation zien dat ze nog steeds groeien als band zijnde, en hadden ze zich nog niet bewezen tot de top te horen, dan is dat bij deze met verve ingelost!

Met Salvo zeggen de jongens van Navarone het al: Een spervuur van beregoeie tracks komen je tegemoet!
Dat wil eigenlijk ook zeggen dat de nummers compacter en puntiger zijn dan wat ze tot nu toe hebben uitgebracht. Dit gaat wel ten koste van hun progressieve kant, die is alleen nog terug te vinden in Another Way. Daartegenover staat wel een zonnige verrassing op het schijfje, het nummer Reset waar ik eerst heel erg aan moest wennen is nu eigenlijk mijn favoriet....... tis zeer catchy, kent aanstekelijke refreinen en is gewoon te lekker. Een ander nummer die ik wil uitlichten is het smerige Mind's Eye. Ook zo'n fantastisch nummer met hoekige donkere riffs, een nummer die vraagt om een gillende gitaarsolo...... en die is er eigenlijk niet. Das ook eigenlijk mn enige kritiekje; het lijkt soms dat de heren gitaristen wat bescheiden zijn maar wat mij betreft mogen ze wel wat meer uitspatten. De songs wat meer body/kleur geven, maar goed das ook persoonlijk als je weet dat mijn gitaarheld Eddie Van Halen heet.. .
Enfin... wil je lekker gevarieerde rockmuziek van de bovenste plank is deze van harte aan te bevelen. Ook live is deze band niet te versmaden!

Wat ik al maanden vreesde is met het uitbrengen van het album V waarheid geworden . Navarone wil een veel meer commerciëler koers varen. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met de deal die ze met Sony gesloten hebben. En dat hoeft niet persee slecht te zijn. Maar alles wat je van Navarone gewend was vind je op V niet meer terug. Namelijk vaak heel progressieve harde rock met veel creativiteit. Meesterlijke stukken die vaak lang uitgesponnen waren met veel oog voor detail en enthousiasme. Nu worden 12 tracks in nog geen 40 minuten geperst. Bestaande uit maar liefs 4 ballades ( Heroes Someday, Wire, Come what May, en Can't Love), 5 lichte (pop)rock nummers (Divided, Friends, Green Lights, Stakes en Break Away, en dan zijn er nog 3 tracks die een beetje in de buurt komen van het Navarone van weleer (Question Why, The End Of The World en Keep On Running).
Zijn dat dan allemaal waardeloze nummers? Nee en dat maakt het nou zo lastig. Zoals gezegd het is niet wat je van hen gewend bent. Productioneel is er niets op aan te merken en Merijn van Haren zingt weer als de beste zanger van Nederland. Afzonderlijk zijn het best aardige tracks maar bij elkaar heeft het te weinig ballen. Wel is het zo dat veel nummers te kort zijn want als je er net een beetje begint in te komen is het alweer afgelopen. Opvallend vind ik het nummer Friends wat geschreven is door Jacqueline Govaerts (Krezip), het korste nummer van de plaat is zeer catchy en zit gelijk in je hoofd. Dat zouden ze eigenlijk als single uit moeten brengen. Want de eerdere 7(!) nummers van de plaat die ze hebben uitgebracht, heeft vrijwel niets opgeleverd.
Al met al is het voor mij een teleurstellend album geworden. Daarentegen gun ik ze alle succes met de plaat want dat verdienen ze wel! Intussen koester ik hun eerdere 4 albums als ware meesterwerken.

Het 2e album van Navarone is 10 minuten langer dan het debuut en bevat dan ook 4 nummers meer. Dat is alvast een pluspunt. Kunnen zij nog meer hun veelzijdigheid tonen, van progressief (Time, Brother) naar rock (Black And Blue, Gimme A Shot) en van heerlijk mellow (Leave) naar de wonderschone ballade (Bottom Line). En met al deze nummers kan ook Merijn van Haren zijn zangkunsten etaleren, van ingetogen naar volle kracht met overtuiging waar je U tegen zegt. Ook hier weer een instrumentale track Psycho Vaquero wat net zo nietszeggend is als Quarter Rest op hun debuutalbum.
De composities zijn van een goed niveau zonder ergens echt uit te schieten, Time is in deze nog het meest opvallend.

IK heb Nightwish pas in 2013 leren kennen met Imaginaerum en vond dat een fantastische plaat. Maar toen ik eenmaal Endless Forms Most Beautiful tot mij genomen had was ik diep onder de indruk.
Als ik hier de reacties lees is het voor de meeste Nightwish fans een maar zo zo album en ga ik zeker het oudere werk nog onder de loep nemen. Maar ik ben wel zo vooringenomen dat, wat de band in het verleden gepresteerd heeft, allemaal heeft geleid tot dit fenomenale album.
Normaal gesproken beoordeel ik de nummers van een album afzonderlijk om tot een afgewogen oordeel te komen maar met EFMB kan ik dat maar moeilijk. Wellicht omdat het een conceptalbum is maar nog meer omdat alle tracks min of meer qua opbouw, structuur, sound en stijl hetzelfde is terwijl het qua compositie duidelijk verschild. En dit alles op hoog niveau. Meer dan ooit is alles zo verweven met elkaar. Bijvoorbeeld bij Imaginaerum is het symfonische geluid een omlijsting van het nummer, bij EFMB is het meer een onderdeel van de compositie. Zo ook de koren die veel meer te horen zijn en de sound nog voller maken. Ander opvallend verschil met de voorganger is dat het nu meer een ingetogen bombast is. Het vorige werk was veel theatraler soms bij het musicalleske af. Naast dit alles is het thema natuurlijk ook heel indrukwekkend. Zelden heb ik bij een (concept)album dat je serieus erover gaat nadenken en tot een nieuwe kijk van het bestaan komt. In het dagelijkse leven en praktijk van de dag heb je er niet zoveel aan , maar toch!..........
Is er dan geen kritiek? Jawel, Floor is een fantastische zangeres maar zingt hier wel wat vlak, heb het idee dat er meer in gezeten had voor haar. Daarnaast is een uur gepaste bombast wel wat veel en voor het sluitstuk moet je wel de tijd nemen. Tip! luister met headphones!

Endless forms Most Beautifull staat in mijn top 10 albumlijst, zoveel indruk maakt het op mij destijds.
Vreemd genoeg wist ik van te voren wel een beetje dat de opvolger Human II Nature het bij lange na niet zou gaan tippen aan deze. Maar nu met Yesterwynde kreeg ik weer de kriebels. En ik moet zeggen dat de verwachtingen voor een deel wel zijn ingelost. Het album klinkt als een echte Nightwish album, qua geluid is het een tikkie harder en zeker in het begin als in your face..... Graag wil ik overdonderd worden en bij mn lurven gepakt worden om niet meer los te laten. Maar nu moet ik toch bekennen dat dat zelfs ook teveel kan uitpakken. Zo wordt met track An Ocean of Strange Islands alles uit de kast getrokken, als een orkaan van geluid wordt alles in je gezicht gesmeten. De vocalen moeten hier duidelijk het onderspit delven, zijn ze eigenlijk niet verstaanbaar. Normaal gesproken houd ik er wel van dat de zang meer in de muziek gemixt wordt, zodat het meer in het nummer staat. Maar nu is dat echt niet op zn plaats.
Bij track 4 The day Of..... wordt het gelukkig al een stuk beter. Hoewel ik niet van de kinderkoren ben hoort het wel bij dit nummer om het verhaal te verbeelden.
Vanaf Perfume Of The Timeless zijn de tracks van hoog niveau met veelal mooie zanglijnen en melodieën. Het is weer echt genieten van klassiek bombast met harde gitaren, overdonderende drums en bass aangevuld met pakkende koren. Verder is opvallend dat Floor op Spider Silk effe echt aan het "werk" moet omdat in het algemeen Floor Jansen bij Nightwish redelijk op haar gemak haar ding mag doen.
Dat doet zij ook bij het afsluitende Lanterlight en omdat juist dat nummer weinig voor mij doet, voelt de afsluiter toch als een anti-climax.
Ondanks het "teveel van het goede" begin en de anti-climax aan het eind ben ik dik tevreden over Yersterwynde.

In de inlay booklet wordt Nikolo Kotzev's Nostradamus aangekondigt als Rock Opera met sterrencast als Glenn Hughes, Joe Lynn Turner, Sass Jordan en Alannah Myles. Compleet met 35 man sterk klassiek orkest en Koor. Doogie White is aangesteld als storyteller. De zangers cast krijgen rollen aangemeten als Koning Henry de 2e van Frankrijk, Koningin van Frankrijk en inquisiteur. Het verhaal gaat dus over het leven van Nostradamus (Joe Lynn Turner) en zijn voorspellingen. Nikolo moet gedacht hebben, wat Arjen Lucassen kan met Ayreon kan ik ook!...... Nou echt niet dus, Hr Kotzev's komt niet eens in de buurt. Niet in niveau maar ook niet in stijl. De muziek is veel meer traditioneel hard rock met hier en daar aangekleed met orkest. Op disc 2 wordt het allemaal wel een stuk bombastischer (meer orkest en koor), maar dit komt niet ten goede. De tracks vervallen in een enorme brei van geluid zonder duidelijke richting. En dat ligt mij inziens aan de belabberde productie en mix. Bovendien is het zeer vermoeiend om aan te horen. Men wil teveel verhaal in de nummers stoppen. Of er zit geen couplet-refrein opbouw in of het zit zo dicht op elkaar geplakt dat er geen ruimte/lucht in de zanglijnen zit. Instrumentaal is het wel in orde. De beste nummers zijn dan ook de rustige (ballads) stukken, exponent in deze is wel Henriette. Ook het duet ( Joe Lynn Turner en Alannah Myles) I'll Remember You mag er zeker wezen.
Merendeel van de tracks zijn vrij middelmatig, het is dat er een paar uitschieters op staan want die redden de plaat nog enigszins. Conclusie is dan ook: never judge a book by the cover!
een mager drietje.......

Bleach en vooral In Utero zijn veel meer grunge platen van Nirvana dan Nevermind. Nevermind is te uitbundig en kent veel minder het neerslachtige sfeer waar de grunge voor staat. In Utero is dan ook de "perfecte" zwanenzang van de band. Persoonlijk vind ik die plaat maar een matig schijfje. Ter vergelijking vind ik Mad Season echt het summum van de grunge, maar ook Alice in Chains en de eerste platen van Pearl Jam zijn veel beter.