Tja in hetzelfde jaar dat Simone Simons het zeer puike Vermillion uitbracht, leverde ze dus ook een gastbijdrage op Charlotte wessel's The Obsession van datzelfde jaar. Dit was geheel aan mij voorbij gegaan. Alsnog staat deze plaat nu in mijn rotatielijst. Het album opent zeer sterk met 3 machtige tracks.... maar hierna wordt het hoge niveau tot track 8 niet meer gehaald. Niet dat die nummers slecht zijn, zeker niet maar de composities zijn gewoon weg wat eentoniger. Met Praise heeft Charlotte mij direct wel weer te pakken, metal met gospel invloeden doet het verrassend goed. Voor mij had deze track wel wat meer uitgesponnen mogen worden. De afsluiter Soft Revolution is een wat meer heavy bewerking van de track uit 2021(van het album Tales From Six Feet Under) maar nog steeds erg smaakvol.
En bij deze wil ik toch effe gezegd hebben dat wij in ons kleine kikkerlandje gezegend zijn met veel sterke talenten zangeressen in het alternatieve heavy genre! Behalve Charlotte zijn daar dus Simone Simons, Floor Janssen, Anneke van Giersbergen enSharon Den Adel. En dit zijn alleen de gevestigde namen!

TestosteronRock van de bovenste plank! Met "The Other Half" of Van halen aangevuld met klasse gitarist Satriani en drummer Chad Smit van TRHCP. Hoe super wil je een supergroep nog hebben? En ze maken het meer dan waar. Supervette riffs verwerkt in heerlijke tracks waarbij de spelvreugde er vanaf spat. Ook s lekker om Joe te horen in een bandvorm. En eerlijk is eerlijk hij is wel iemand die zich kan meten met Eddie VH. Dit is terug te horen in het ultieme jamsessie song Down The Drain, en wat grooved het toch als de neten! En Sammy is ook in topvorm hoor, hij is net als een mooie rode wijn; naarmate de jaren vorderen wordt ie alleen maar beter...... Wat ik wel vind opvallen is dat Sammy beter tot zn recht komt in een onderdeel van een band (Montrose, Van Halen en dus Chickenfoot) dan als solo-artiest.
Runnin'Out is eigenlijk de enige song wat achterblijf en de bonustrack Bitten By The Wolf wel aardig maar meer ook niet. Het is dat er "maar" 4 nummers de volle 5 sterren halen, waren het er een paar meer dan was dit schijfje zeker de volle mep waard geweest.

Alom geprezen debuut wordt opgevolgd door "III" , wat grappig bedoeld is om de onnozele een hak te zetten..... das dus gelukt..
Het is altijd moeilijk om een klasse debuut te evenaren laat staan te overtreffen, zo ook met Chickenfoot.
Het klinkt allemaal net wat minder spontaan en is ook een tikkeltje serieuzer, beste voorbeeld hierin is Three and a Half Letters. Niet dat dat erg is maar wel opvallend. Verder zijn de tracks ook net effe wat minder. Behalve dan het opzwepende No Change en het wonderschone ballad Come Closer.
Positief is ook dat Mike zijn begeleide vocalen nog meer kan laten zien.
Al met al blijft het een TopAlbum om toch uit de kast te blijven trekken!

China werd geteistert door de vele zangers wisselingen waarvan Marc Storace (Krokus) het meest bekend is maar nooit op een studio-album zijn kunsten mocht vertonen. Mede daardoor is het Zwitserse China waarschijnlijk internationaal nooit doorgebroken. Daarbij komt ook dat dit album Natural Groove duidelijk afwijkt van de vorige 3 werken. Die kan je typeren als typische melodieuze hardrock uit de jaren 80 zoals Whitesnake, Bon Jovi en Europe. En daar heb ik niet zoveel mee. Natural Groove is heavier en ietwat sleazy maar alles staat of valt met goede compisities en dat heeft dit album zeker! Pronkstuk vind ik Blame It On Jack, typische amerikaanse harde rock n roll. Of het pompende All I Do Is Wait met stoere teksten van zanger Douglas McCowan. die overigens niet een hele fijne stem heeft, ietwat nasaal. Het opzwepende Sweet Slow Shuffle laat goed de twin gitaren horen.
2 Of Everything laat nog een gastvocaliste horen wat niet vermeld wordt op het hoesje.....
Al met al is het een stoere en vooral op de amerikaanse markt gerichte hardrock album die geen potten heeft kunnen breken. Het afzichtelijke hoes zal daarin ook niet geholpen hebben. Zonde! want juist dit schijfje is meer dan de moeite waard!

Uit principe beoordeel ik geen live registratie's, maar voor deze uitgave maak ik graag een uitzondering. Want dit is een uniek document. Wie had voor 2005 ooit kunnen denken dat de heren Ginger Baker (drums. rip) Jack Bruce (Bas,rip) en Eric Clapton weer bij elkaar zouden komen en samen zouden gaan optreden?.........
Op de eerste plaats zij zelf niet. En dus dan toch....
In de begintijd in de jaren zestig dat zij voor een paar jaar bij elkaar waren maakte zoveel indruk dat decennia's erna nog steeds over gesproken werd. Een van de weinige echte "superbands" die deze titel met recht mag dragen. Als je dan deze heren het podium ziet opgaan krijg ik toch een soort van rilling door mn lijf terwijl ik ze nooit meegemaakt heb...... Behalve E.C in de jaren 90 in Den Haag maar dat telt niet.
De klasse druipt er gewoon vanaf als je ze ziet en hoort spelen. De echte honger/kracht is er misschien niet meer maar het blijft geweldig om de klassiekers nog eens in het nieuwe millenium live te kunnen horen. of het nou op een Gibson is of Fender......lekker boeien toch? En ook heel gaaf om Ginger te horen in Pressed Rat And Warthhog!
Ik had als waardering 4 staan maar hier gaat het om de 1e plaats niet of de juiste tracks gekozen zijn of hoe de uitvoering is of er matige composities bij zitten dan wel of de sound de juiste is etc, nee DAT het er is, is al een 5 waard. Wat ik al zei het is een uniek document en dan geld voor mij andere waarden.