Gisteren schreef ik nog over het unieke document van Cream - Royal Albert Hall. Nou deze uitgave hoort daar zeker ook bij. Velen hielden het niet voor mogelijk dat er nog een reünie concert zou plaatsvinden. Na de opheffing van de band vanwege John's tragische dood in 1980 zijn er nog wel een aantal geweest maar dat waren allen faliekante missers. Ditmaal stonden de heren er allemaal 100% achter. Daar het eigenlijk ook een benefit concert betrof. Kaartjes waren dus binnen een millieseconde weg, maar niet getreurd, er zou nog een film van uitkomen en op cd gezet worden.... Nou dat duurde nog wel effe 5 jaar!
Maar goed uiteindelijk is het er, en mag wat mij betreft ook een uniek document genoemd worden. En natuurlijk is er het een en ander aan op te merken en klopt het vooral in het begin niet helemaal.
Maar dit is Led Zeppelin, live in 2007! En zoals bij Cream gelden er dan andere waarden. Alleen al een 5 omdat het er is.

Van led Zeppelin had ik met gemak de eerste 4 albums in mijn top 10 lijstje kunnen zetten, maar dat zou wel een eenzijdig beeld van mijn muzikale favorieten geven...... Geeft wel aan hoe goed deze band is geweest en tot op de dag van vandaag tot de verbeelding spreekt. Ik heb dus gekozen voor II want deze vind ik het meest constant en van de 9 tracks halen er 6 de 5 sterren status.... Lemon Song, Living Loving Maid en Moby Dick zijn de tracks die het (net) niet gehaald hebben. Let wel het zijn nog steeds topsongs! We praten hier over minimale verschillen/details. Bovendien staan hier ook 2 tracks op die in mijn beleving in de buitencategorie vallen (=5 sterren plus). Heartbreaker en de weergaloze ballade Thank You.
Dit album wordt in het algemeen ook gezien als de opmaat naar het nieuwe genre "Hard Rock". Niet veel later volgde Black Sabbath en Deep Purple ..... de rest is geschiedenis zullen we maar zeggen.

Ik als rocker in hard en nieren werd toendertijd erg gegrepen door dit zeer ingetogen solo album van Linda Perry. Van de band 4 Non Blondes met hun enige album (Bigger , Better,Faster,More!) wat een lekkere rockplaat was/is, tapte het van een heel ander vaatje. Had ik dat van tevoren geweten had ik me nooit aan een luisterbeurd gewaagd. Maar vanaf de eerste noten had het me te pakken en liet me voorlopig niet los. Het eerste nummer In My Dreams had gelijk al mijn volledige aandacht. Een dromerig mystiek nummer. Evenals de afsluiter In Flight, wat ook nog een melancholisch slag meebrengt... zo'n innerlijk pracht.
Ander absolute hoogtepunt is Knocked Me Out. Een duet met Grace Slick (Jefferson Airplane) in een krachtige blues ballad, ...kippenvel! De overige tracks zijn ook zeer puike composities behalve inderdaad Fruitloop Daydream, das een beetje een buitenbeentje, valt uit de toon.
Als je dit album tot je genomen hebt ben je helemaal in je innerlijke zen................
(voor mij dan weer echt tijd om effe los te gaan! )

Middelmatigheid is de troef op dit album van Live. Klinkt wellicht negatief, maar zo negatief als de meeste commentaren hier is dat ook weer niet. Er zit gewoon te weinig variatie en spanning op de meeste nummers. Tracks als Deep Enough, Forever May Not Be Long Enough en The Ride hebben dat nog wel en zijn daardoor de betere nummers. Overcome vind ik overigens wel een pareltje en dat het nummer "misbruikt" zou zijn doet er niets aan af.
Live was voor mij zo'n typische band waar de kracht in de compositie moest liggen en voor mij heeft alleen Throwing Copper dat volledig waargemaakt. Hierna werd elke plaat zwakker, Na V ben ik dan ook afgehaakt.