Misschien moet ik mijn top 10 plaats voor deze plaat maar eens toelichten. Ik heb hem sinds kort op vinyl en vanaf het moment dat ik de plaat opzette bevond ik meteen in een andere wereld.
Printemps Emeraude zet meteen de toon van het hele album. De gitaren worden over elkaar heen geweven en vallen precies goed samen. Als de gitaarmuur voorbij is, dan zet de heldere, bijna hemelse stem van Neige in. Vanaf dat moment weet je dat je niet meer aan dit album kan ontsnappen. Het slokt je op in een speciale wereld.
Souvenirs d'un l'autre Monde begint met cleane gitaarlijnen, iets waar ik een zwak voor heb. Zodra de derde dan inzet ben ik ook al onmiddellijk verkocht. Het zorgt voor een ultiem zwevend gevoel en Neige's stem versterkt dit alleen maar. De tekst in het Frans is ook lekker sferisch en mysterieus. Heel sterk nummer.
Als we bijna op het einde van de eerste helft zijn aangekomen belanden wij bij Les Iris. Het gebruikt opnieuw de formule van gitaarmuren en de lichte sferische stem van Neige. Maar dan na 1 minuut knallen de drums erop los en wordt je even wakker geschud om vervolgens weer in een droom te vervallen. Als de gitaarmuren wegvallen, blijft er alleen nog een simpele gitaar over.
Een soort van rivier die je naar het einde van de eerste kant brengt. Langzamerhand accelereert de stroming, klinken de gitaren harder en dan op het absolute einde mag je nog even de cleane gitaar bovenop de rest horen, alsof je probeert te reiken naar de hemel. Helaas vervalt de cleane gitaar maar al te snel en ben je beland aan het einde.

Ciel Errant opent opnieuw op dezelfde manier en ik kan me goed voorstellen dat dit kan gaan vervelen. Het moet je ook liggen. De cleane gitaren die door het hele nummer klinken vormen een rivier van euforie en daardoor sluit het volgende nummer ook perfect aan.
Sur L'autre Rive Je T'attendrai heeft een gastvocaal. Een fijne afwisseling, hoewel de stem niet echt veel afwijkt. Je stroomt langs enorme wouden en ziet aan de overkant van de rivier je geliefde. Tevergeefs probeer je haar te bereiken, de eindmelodie geeft dan ook haar verdwijning uit zicht weer.
Voor je het echter weet ben je opnieuw ergens anders beland. Waar weet niemand, want deze klanken en melodien zijn nog nooit ergens anders gehoord. Zo mooi, zo puur, zo indrukwekkend. Het pianowerk is fantastisch en begeleidt Neige ongelofelijk mooi.
Opnieuw een hoogtepunt van het album. Maar dan valt alles opeens weg, je merkt dat je bijna uit de droom gaat ontwaken. De stem is kwijt en je wordt langzaam wakker. Vanaf de 4e minuut probeer je nog even de hemelse sfeer voor je geest te halen, maar je weet dat het maar voor korte duur is. Over een aantal minuten ben je weer vergeten hoe je droom was verlopen, wat eigenlijk alleen maar bijdraagt aan de schoonheid ervan.

Absoluut 5 sterren, maar omdat het na een tijdje toch repetitief kan gaan worden, verdwijnt hij binnenkort toch nog misschien uit mijn top 10.

By The Throat was zijn 'grote' doorbraak. Een krachtig enigmatisch album wat meerdere genres als ambient, electronic en klassiek met elkaar wist te mengen.
Dat album was behoorlijk ontoegankelijk, maar zodra je het een kans gaf zou je het uiteindelijk geweldig gaan vinden.
Een opvolger voor zo'n album maken is dan ook een flinke opgave. Ben Frost gooit het hier over een andere boeg. Weg zijn de klassieke invloeden en de drum en bass invloeden maken hun optreden.
Zelden is het etiket onheilspellend beter toepasbaar dan hier. Heftige drums, belgeluiden en veel distorted noise, dat is waar dit album op gebouwd is. En het werkt, wow, het werkt echt.

A U R O R A laat zich moeilijk plaatsen qua genre, misschien zou post-electronic een toepasbare naam zijn, als je van dat soort subgenre namen houdt.
Ik heb noise nog niet op zo'n manier gehoord, rust is er weinig te vinden, maar climaxen des te meer.
De mix, dankzij Lawrence English en Tim Hecker, is dan ook niets minder dan fenomenaal te noemen. Absoluut een album voor je koptelefoon, want over iedere toon is nagedacht.
Normaal ben ik geen fan van eloquente, quasi intellectuele omschrijvingen maar deze van Ben Frost hemzelf slaat toch eigenlijk de nagel op de kop:

Mijn eerste hoogtepunt in het muzikale jaar 2014.

Aardige EP van Caspian, die toch keer op keer weer fijne post-rock weet af te leveren. In tegenstelling tot hun eerste EP is dit geen concept plaat geworden. Ze experimenteren voor het eerst met andere invloeden en geluiden en dat pakt best aardig. Het wordt daardoor wel wat onevenwichtig maar er zit zeker toekomst in.
Ik hoor met name Balmorhea en Hammock terug, hoewel CMF zo van Do Make Say Think had kunnen zijn. De drie originele nummers zijn gewoon prima en Hymn for the greatest generation is een memorabel nummer.

Zin in!

Als je nog niet bekend was met Grails, het is inderdaad post-rock met een flinke scheut wereldmuziek er door heen. Een band met zwakke momenten, maar ook met erg sterke momenten vind ik.

Opener Doomsdayer's Holiday zet meteen de toon. Als dit het titelnummer is, weet je dat je in bent voor een plaat met een drukkende, zware, en bombastische sfeer. Het nummer ontspoort op het einde en dat geeft een erg goed effect, het laat je even duizelig achter na het eerste gitaargeweld.
Reincarnation Blues opent op de wereldse manier die we gewend zijn. Plotseling knallen de gitaren erdoorheen en geven een heerlijk groovy rock 'n roll effect. De hard-zacht formule wordt goed gebruikt in dit nummer. Alsof het een trend wordt, ontspoort dit nummer ook. Het wordt gevolgd door een zachte toon. Het vormt een inleiding en overgang naar het volgende nummer.
The Natural Man geeft een lekker fijn en warm gevoel. Lekker ontspannend nummer na al dat eerdere geweld.
Aardig nummer, maar ik ben niet zo weg van de melodielijn.
De toon lijkt nu langzamerhand te veranderen. Immediate Mate opent met een groovy basslijn. Dan valt alles weg krijgt de noise de overmacht. Als de basslijn terugkomt, weet je dat er een climax zit aan te komen en die krijgen we dus ook mooi voorgeschoteld...
Nee, geen overduidelijke climax, maar eentje die mooi verborgen zit. Mooi gedaan en fijn dat er niet te simpel wordt omgegaan met die bekende post-rock formule. Toch merk je nu ook dat die positieve toon weg is, waarschijnlijk dankzij de noise.
Predestination Blues is zoals ik zei, een fantastisch nummer. Zo hoor ik ze graag, knallende climaxen, goede opbouw en mooi instrumentengebruik. Absoluut dé reden om dit album te beluisteren.
Opnieuw een nummer waar noise wordt gebruikt als subtiele overgang. X-Contaminators brengt ons daardoor helemaal terug in die zware sfeer. Lekker mysterieus nummer ook. Het pakt me wel, het pakt me niet, ik weet het niet zeker.
Als ik bij Acid Rain aankom denk ik, nu al bij het einde beland? Maar stiekem grijpt het album me wel aan. De sfeer zit er opnieuw goed in. Groovy weer, maar toch valt me dit nummer een beetje tegen. Het lijkt een beetje een vreemde eend.

Dit album verdient het eerst tot iemand door te dringen. Het grijpt je aan, maar waar weet je niet precies. Het ge-experimenteer bevalt me wel en ook de noise stukken en inleidingen. Toch heeft dit album zoals bij alle platen van Grails zwakke en sterk momenten. Dat maakt het wel interessant de plaat helemaal te luisteren, maar kan je ook leeg achterlaten. In dit geval ben ik wel tevreden, er zitten op deze plaat misschien wel de mooiste stukken van Grails tussen. Vreemd genoeg is Predestination Blues wel de enige knaller in mijn ogen.
Ik zit tussen de 4-4,5 omdat het zo interessant is en moeilijk te doordringen. De plaat heeft vele lagen en is daarom moeilijk te beoordelen. Voorlopig houd ik het even op 4,5 om zo wat meer interesse te wekken voor deze interessante band.

Die hoes is trouwens wel prachtig, enorme vooruitgang op de voorgaande hoezen.

Ep

Maar goed, deze beland sowieso in mijn top 10.
Terra Nova heb ik ontdekt via de clip. Ik was erg onder de indruk van het nummer en toen ben ik verder gaan zoeken. De zware stem en de heerlijke solo in het midden vind ik een absoluut hoogtepunt van deze plaat.
No Military Parade begint als een kalm nummer, maar eindigt in een bombastische explosie. Deze formule wordt eigenlijk de gehele EP herhaalt, maar verrassend genoeg verveelt het nergens. In tegenstelling tot een heleboel post-rock bands.
Rook House for Bobby handhaaft dezelfde formule maar midden in het nummer zit nog een climax (verborgen). Het aanloopje naar de eindclimax beviel me eerst niet , maar nu vind ik het geweldig.
Dan krijgen we Stainless Steel. Dit is een topper eersteklas. Een betere climax zul je niet snel vinden in de post-rock wereld. Het nummer opent met naargeestig gezang en een fragiele gitaarlijn. Halverwege loopt de spanning op en ontploft het nummer letterlijk.
Mijn favoriet van het album.
Dan valt het album in een zwart gat, even twee zwakke nummers ...
Nee hoor, op het eerste gehoor lijken The Accident en misschien minder, maar ze zijn opnieuw van het hoge niveau dat het hele album al klinkt. De stem lijkt bij deze nummers echter nog naargeestiger te worden. Dit werkt echter wel perfect voor de afsluiter.
The Beeching Repord is een perfecte afsluiter dankzij de mooie koren op het einde. Opnieuw een goede climax in dit nummer, maar deze keer volledig dankzij de stemmen. Het verplaatst het depressieve gevoel van de voorgaande nummers en verlicht je.

Al met al een brilliante EP, verplichte voer voor de indie rock en post-rock liefhebbers.

Bevalt me steeds beter gelukkig. Blijft een flinke pil, maar er zitten een aantal schitterende passages in. Toch maar eens kijken of ik hem ga bestellen, mooi om zo'n band te steunen en dit is eindelijk weer een album van ze wat me goed bevalt.

De vergelijkingen met de nieuwe plaat van Alcest vind ik niet vreemd. Beide bands zijn oorspronkelijk sterk geworteld in de black metal hoek, hoewel beide er een andere draai aan geven en visie op hebben. Dit album is net als Shelter een stuk lichter en neemt voor even afscheid van de black metal.

Hun overige invloeden blijven dan over en verrassend genoeg blijft Melting Sun dan een stuk sterker in zijn schoenen staan. Waar Alcest vaak flirtte met shoegaze, deed Lantlos dit niet alleen meer met jazz en shoegaze. Melting Sun is een daardoor een esoterisch geheel geworden. Een plaat zonder echte hoogtepunten of kippenvelmomentjes, zonder echte dieptepunten. Prachtig om een klein uurtje bij weg te dromen en waarbij de gehele reis eigenlijk mooier is dan de aparte stappen.

De cleane zang werkt verrassend goed en staat ook precies goed in de mix, niet teveel op de voorgrond, maar echt versmolten met de overige melodielijnen. Herbst zingt erg traag en zijn woorden zijn vaak amper te verstaan door de echo. Een erg geslaagd album, maar wellicht te eenzijdig om het als echte topplaat te bestempelen. Wel blijft het een aanrader voor iedere shoegaze of metal liefhebber die ook maar een klein beetje openminded is wat muziek betreft.

Leighton Meester is bij miljoenen meiden beter bekend als Blair uit het inmiddels gestopte Gossip Girl. Ze ambieerde al eerder een muzikale carriere, getuige haar toevoeging bij de hit Good Girls Go Bad. Ze kreeg een contract bij Universal die leidde tot singles met onder andere Robin Thicke en Lil Wayne.

Meester brak hierna met Universal en zocht haar eigen weg op. Ze dreef weg van de electropop en koos voor de folk. Met een gitaar in de hand schreef ze Heartstrings die de basis vormde voor deze EP.

Ze brengt Heartstrings uit op haar eigen label en het is te horen dat ze zich hier wel op haar gemak voelt. De keuze om het album zonder al te veel bombarie te lanceren is vaak al een goed voorteken bij bekende sterren. De EP luistert heerlijk weg en voor zover je zoiets kan beoordelen lijkt ze echt plezier te hebben gehad bij het maken van deze liedjes.
Het resultaat is verrassend goed. Gezien het niveau van haar eerder werk zou je een pijnlijk zwakke folkplaat verwachten, maar dat is dit zeker niet. Het balanceert tussen folk en pop in en luistert heerlijk weg. De orchestratie is mooi en rijk, misschien is de productie ietwat te vol, maar verpest de nummers nergens.
Leighton heeft een mooie zachte stem en gelukkig haalt ze niet vaak vocale capriolen uit, iets waar sommige van dit soort sterren nog wel eens neiging naar hebben. Halverwege het album zakt het niveau ietwat in, met name doordat de nummers veel op elkaar lijken. Er springt niet echt een nummer bovenuit.

Ik ben erg positief verrast. Verwacht geen meesterwerkje, maar gewoon een prima plaat en verfrissing.

Lekker folk pop plaatje.
Haalt het niveau van Damien niet, deze nummers liggen makkelijker op het gehoor en zijn allemaal iets simpeler ingesteld. Splishy Splashy wekt bij mij wat irritatie op, maar daar staan dan wel de lekkere nummers Ocean and a Rock, I don't Know en Lille tegenover. Het zijn vooral positieve nummers en er hangt nergens een depressieve of treurige sfeer.

Haar stem is nog altijd lekker bezwerend maar toch heb ik het gevoel dat het iets van haar kracht mist vanwege de simplistische popstructuurtjes. Tekstueel is het ook niet erg interessant. Daarom moet dit album gezien worden als een lekker tussendoortje wat je even opzet als je gewoon lekker rustig wat muziek wilt luisteren.

Al met al ben ik wel een beetje teleurgesteld, maar dat komt ook vanwege haar bijdrages bij Damien Rice. Ik had het leuker gevonden als deze plaat wat meer in de folk richting was gekomen. Het resultaat is Travis meets Damien Rice.
Ik ga voor een kleine 4 sterren.

Helemaal geen slecht album voor zijn doen, al zegt dat natuurlijk weinig. Ewbank is nog altijd de drijvende kracht achter Marco en de laatste maanden had de beste man behoorlijk wat (terecht keiharde) kritiek te verduren gekregen. Toen gekozen werd om Muziek als single uit te brengen nam de kritiek alleen maar meer toe. Meer dan ooit zou het een slap mengsel zijn van muziekhypes die jaren terug nog een hype waren en tekstueel was het ook een afschuwelijke combinatie van simpele schuldgevoelens en feestteksten.

Muziek is gelukkig voor de fans het dieptepunt van de plaat. Duizend spiegels lijkt meer terug te grijpen naar de emoties en teksten van zijn succesperiode. Het is nog altijd niet indrukwekkend en verrassend, maar bij tijd en wijlen is het best vermakelijk. Helaas verpesten de ballads het. Popmuziek en ballads zijn altijd een lastige combinatie omdat het zo moeilijk geloofwaardig is en ze te vaak op cliché's leunen. Hier is het niet anders. De uptempo nummers hebben veel meer kracht en proberen in ieder geval zich voor te doen alsof ze meer zijn dan dat ze werkelijk zijn.

Duizend spiegels is niet de slechtste plaat waarvan veel mensen dachten dat hij wel zou zijn. Het is een plaat die je snel kan vergeten. Zelfs voor de fans bevat het album te weinig memorabele nummers, hoewel gedrochten die op Wit licht of Dromen Durven Delen wel te vinden waren er ook niet echt zijn (Muziek buiten beschouwing gelaten).

Mastodon was tot voor kort redelijk onbekend bij mij. Ik had eerst een totaal ander beeld van de band, namelijke ruige simpele metal. Sinds ik een tijdje terug Hearts Alive van Leviathan gehoord had heb ik me meer verdiept in de band. Wat een ontdekking bleek het te zijn. Ruig, ruw en explosief. Ik kon niet anders dan vergelijken met Isis in hun vroege jaren. Maar hun albums gleden steeds meer een andere richting op, progressiever en psychedelischer. Net toen ik bekend was geworden met al hun albums kwam dit album uit.
Aanvankelijk had ik weinig verwachtingen, hoewel ik stiekem hoopte dat de muziek nog meer de progressieve kant was opgegleden.
Over het verhaal kun je veel woorden kwijt maar met weinig woorden kun je het ook al goed omschrijven: een psychedelische ontdekkingsreis zoals we die al gewend waren bij Blood Mountain. De teksten zijn bizar en tegelijkertijd erg treffend. De uitleg van het titelnummer (Skye is Branns overleden zusje) geeft al aan hoeveel lagen de teksten bevatten. Maar goed tekstueel dus zeer interessant, het is toch de instrumentatie op dit album die het naar ongekende hoogte brengt. Hoewel The Last Baron kent een explosief begin wat zonder de zang toch net wat minder aandoet, na een aantal minuten begint een surrealistische waas waarin je verpletterd wordt door bombastische riffs. Een werkelijk episch nummer wat het grootste niveau van Hearts Alive kan evenaren.
Ook The Czar, die opnieuw een fabuleuze intro heeft, is ongelooflijk treffend. De zeurderige zang, de break van een seconde op het einde, het zit allemaal ingenieus in elkaar en voelt ook als een daadwerkelijke achtervolging van Rasputin.
Albums doordrenkt met sfeer, die een geheel vormen en gevuld zijn vele lagen zijn die albums die mij het meest kunnen bekoren. Dit album is een van. Van de prachtige feature van Scott van Neurosis en de epische nummers tot de progressieve krakers, die Ghost of Karelia en Quintessence zijn, is dit een album wat mij lang zal bijblijven, wat ik op ieder moment kan opzetten en toch nooit verveeld zal raken.

Megafaun is een overblijfsel van DeYarmond Edison, die relatief onbekende folkband waar ook Justin van Bon Iver in speelde. Het lijkt wel alsof het vertrek van Justin een onbalans veroorzaakte bij de anderen. Het ene moment zwijmel je weg in de kalme melodische nummers als Worried Mind en The Longest Day, het andere moment word je meegesleept in een rustgevend, hypnotiserend deuntje in Guns om vervolgens terecht te komen bij een bluesy nummer als Solid Ground. Het album is ontzettend divers, ondanks de (simpele) techniek bij enkele nummers. Het feit dat er gebruik wordt gemaakt van drie zangers en een gastoptreden van een zangeres draagt daar ook aan. Desondanks is het toch samenhangend. Het vergelijkt zich het makkelijkst met een roadmovie, waar je door wilde bossen, liefelijke weidevelden en mysterieuze moerassen trekt. Allemaal unieke ervaringen die toch een ding gemeen hebben, namelijk dat ze allemaal onderdeel maken van een geweldige en memorabele ontdekkingsreis.

Hun laatste album dat ik goed vind. Aantal fantastische nummers, Map of the problematique, Starlight, City of Delusion en Take a bow behoren tot hun beste nummers. De rest is helaas allemaal een stuk minder. Ja, ik ben blijkbaar een van de weinigen die Knights of Cydonia totaal niet kan pruimen. Hierna wordt het helaas allemaal een stuk minder.

Na een flinke tijd wachten heb ik hem eindelijk binnen. Stars of the Lid had mij volledig overtuigd met enkele nummers en ik wist onmiddellijk dat dit een bijzondere plaat was. De plaat is mooi opgedeeld in verschillende suites.

De eerste LP begint meteen fantastisch. Requiem for Dying Mothers heeft me redelijk snel al kippenvel en de subtiele tonen raakte me eigenlijk me heel diep. Het gevoel van kippenvel zette zich eigenlijk daarna om een soort van onderhuidse kippenvel. Bij iedere toon voelde ik het van binnen. Dat gevoel ging eigenlijk niet meer weg, want het niveau van Requiem wordt eigenlijk nog eens overtroffen op de andere kant van de LP.

Austin Tx .. is mijn ogen zelfs nog sterker, vooral halverwege de suite. Het is misschien het beste te omschrijven met subtiel en subliem. Zoals Sietse volgens mij een keer eerder zei is het mooie van ambient dat je het perfect kan gebruiken als relaxte achtergrond muziek. Tegelijkertijd is het ook muziek die heel diep kan gaan en waar je met intensief luisteren steeds nieuwe kleine dingen ontdekt die bijdragen aan de melancholiek.

Verbazend genoeg zakt het nergens meer in. De volgende LPs zijn ook allemaal erg sterk en moet je eigenlijk gewoon luisteren en het ervaren. Als ik bij de laatste kant van de derde LP ben aangekomen ben ik in een trance beland. Iedere keer dat de LP stopt merk ik dat de melodie nog een tijdje door blijft gaan in mijn hoofd en dat die pas stopt als ik de volgende LP opzet. A Lovesong is daarom de perfecte afsluiter. Deze suite geeft het album het best weer. Er zit subtiele verandering in, een geweldige melodie. Het nummer eindigt ook met het afsterven van de melodie en geluid dat langzaam de melodie overneemt. Dit geluid heb ik maar opgevat als een kalmerende ademhaling en als de plaat dan stopt is de trance voorbij. Je hebt zojuist meer dan 2 uur in een soort van droom geleefd en je wordt dan weer wakker.

Kortom is dit een onbeschrijflijk album. Absoluut een plaats in mijn top 10 waardig en ik heb Refinement .. al meteen ook op vinyl besteld.

Deze man is een geschenk voor de muziekwereld. Originele producties en inventieve teksten. Ze zullen wellicht niet iedereen aanspraken, maar dat getuigt des te meer hoe goed Will.i.am is. Zoals ik al zei, deze plaat gaat in mijn top 10 voor 2013 belanden. Wel erg jammer dat hij niet zo veel gastartiesten heeft, William weet juist altijd de beste huidige artiesten aan te trekken voor een samenwerking.

Niet zo zwaar als deze man ze heeft (gehad). Harde struggles uit de ghetto, dit zie je aan zo zijn figuur. Zelfs Snoop D, O, double G is jaloers op deze Starvin Marvin fysiek.
Ik bedoel maar deze tekst:

De diep laag onder deze tekst gaat onder het verhullen van zijn traumatische gebeurtenissen en pijn in zijn jeugd. Hij maakt hier ook een statement over racisme en feminisme. Ik zou dit op het niveau plaatsen van de oude retorica van Socrates. Ja hier kan ik wel van genieten hoor.