De plaat komt bij mij op 2, na het overbekende album. Rage staat daar weer nipt achter op 3.

Tja loodzwaar zou je hem wel kunnen noemen. Zonder pervers willen overkomen voel en hoor je de plaat puffen, kreunen en steunen. De bom valt nooit zong Herman van Veen nou daar waren Ure en co. niet zo zeker van.

Het album gaat trippelend, trappelend en redelijk lichtvoetig van start met White China om daarna met One Small Day het grote gebaar weer eens uit de kast te halen. Nog niet zo groot in vergelijk met eerdere werkjes als Hymn en The Voice maar toch... De gitaarhit komt er na en dat blijft na al die jaar toch nog steeds een fijn nummer. Kant A komt tot een eind met het epische titelnummer. Lament heeft dreiging, is krachtig en heeft wat klasieke invloeden in zich. Een prachtig meesterwerkje van de groep.

Draaien we de plaat om en komen we weer vier typische Ultravox liederen tegen waarvan de laatste A Friend I Call Desire niet alleen de langste maar ook nog de beste is van die vier. De b kant is iets anoniemer dan het eerste gedeelte maar nog steeds meer dan de moeite waard.

Ik heb een halfje over en ik heb besloten die hier in te zetten. Van een 4,0 naar een 4,5 dus.