Fijne live plaat die bij mij ergens tussen de 3 5 en 4,0 zweeft, hij wordt ook wel de Italiaanse Boudewijn de Groot genoemd. Ik weet niet of in Italië ze het hebben over de Nederlandse Fabrizio de André maar ik vrees het ergste

Ik kan me de vergelijking wel enigszins voorstellen enkel is het muzikaal wel een stuk speelser. Dat kan ook komen dat de begeleidingsband hier de Symfonische formatie PFM is. Vooral het laatste nummer is puur Prog.

Een fantastisch eerbetoon aan mijn guilty pleasure held. Waarschijnlijk was al bekend dat de goede doch ietwat gekke man een legende is in zijn geboorteland Oostenrijk maar dat dit concert ter ere dat 60 jaar geleden zijn geboortedag was maar liefst 140000 (!!) mensen (waaronder vast ook Jack und Joe und Jill) zou trekken is toch wel een teken van zijn enorme grootheid aldaar.

Het is een prachtig concert met de originele live band van Falco aangevuld met een hele hoop gastzangers die in Oostenrijk vast heel bekend zijn. In Nederland is op het eerste gezicht Gianna Nannini de enige enigszins bekende naam. Andere prominente gastzanger is Roman Gregory en dat is overigens een Oostenrijkse musicalster die o.a ook in de Falco musical speelde. Verder komt Falco zelf ook met zeer grote regelmaat voorbij via de schermen en mag hij een liedje zingen, een refrein, desnoods een couplet en af en toe een one-liner zoals hij dat alleen kon "ist mein Wien immer mijn Wien". Grappig is dat tijdens het Newsflash gedeelte dit live uitgesproken wordt door de bekendste nieuwslezer van Oostenrijk Tarek Leitner.

De band speelt retestrak met een hoop oog voor muzikaal detail en het kan niet anders dan dat dit een fantastisch schouwspel moet zijn geweest die 24 juni in 2017.

Een verrassend sterk album welke hier zeer weinig stemmen heeft en dat laatste is dan weer een stuk minder verrassend.

Eind jaren 80 gaan Falco en zijn vrouw Isabella uit elkaar en gaat hij een half jaar op wereldreis. Waar hij op persoonlijk vlak dus dmv de scheiding met zijn verleden breekt doet hij dat muzikaal niet. Op dit album is zijn muzikaal partner namelijk Robert Pronger, de man die dat ook was op zijn 1ste twee albums. Pronger zorgt voor de muziek en Falco voor de ideeën en de teksten.

Fijn is dat dit album is opgenomen met een heuse band waarin Falco de bas ter hand nam. Lekker gitaarwerk en spetterende drums geven de plaat een flinke meerwaarde. Jammer is dat juist bij het bluesy Alles Im Liegen waarin heerlijk gitaarwerk, lekkere basloopjes en een ronkend orgeltje gekozen is voor een drumcomputer. Nou ja, je kan niet alles hebben.

Dit album was heel lang niet leverbaar maar gelukkig is begin 2022 een remaster verschenen, zelfs als dubbel cd met op de 2de disc allerlei remixes, instrumentaaltje en lange versies.

De één zegt dat Falco wel een beetje over de top is en de ander zegt juist weer dat Falco wel een beetje over de top is. En ik? Ik zit daar een beetje tussenin. Dit is zeker niet zijn sterkste album maar dan nog altijd goed voor een nette 3,5*

Het titelnummer is redelijk geniaal en ook het enige nummer van dit album wat in principe op alle verzamelaars van de Oostenrijkse geniale gek te vinden is. Dat nummer was oorspronkelijk al opgenomen in de uiterst succesvolle Falco 3 periode maar nu pas op plaat verschenen. De Steely Dan cover is dan weer zeer matig en de rest van het materiaal hangt daar tussenin.

De singles van dit album waren naast het titelnummer Satellite to Satellite en het eerder genoemde Do It Again. Van Garbo is wel een promosingle verschenen voor de radio maar nooit als fysieke release en dat is jammer want dat is wat mij betreft samen met Wiener Blut het nummer met de grootste hitpotentie.

Het album flopte destijds buiten de Duitstalige landen. Daar werd het uiteraard, net zoals alles wat hij deed, wel een flink succes al zat een nummer 1 notering er deze keer niet in. Het album kwam in Duitsland en Oostenrijk tot de 2de plek en in Zwitserland tot 12. Nou ja, je zou voor minder.

De 2022 remaster is uitgebracht als dubbel cd in een kekke digipack. Op cd staat naast uiteraard het album de lange versies van de drie singles (onder andere gedaan door meestermixer Shep Pettibone) en de 2de cd staat vol met remixes en instrumentale versies. Zo staan er maar liefst zes (mix)versies op van Body Next To Body een single die in dezelfde periode uitkwam maar niet op het oorspronkelijke album stond.

De sterren zijn voor 1, 4 en 5

De EP ligt inmiddels een aantal weken bij mij in huis en ook met zeer grote regelmaat in de cd-speler. Deze EP is eigenlijk een soort van goedhoudertje omdat er besloten is om het volgende en tevens laatste album van Fish Weltschmerz een dubbel album te maken en daar zit nu eenmaal meer werk in. Het afscheidsalbum moet in mei 2019 het levenslicht zien en aangezien de tour al geboekt was waarop belooft was dat er nieuw materiaal voorbij zou komen vond Fish het verstandig (ook om het een en ander te bekostigen) om alvast een EP los te laten op de mensheid.

Ondanks dat het enkel op cd verschijnt bestaat deze EP eigenlijk uit twee kanten. Kant A bevat drie nieuwe nummers en kant B een kwartet met live nummers. Het geheel is in een redelijk dunne digipack gestoken en bevat uiteraard het artwork gemaakt door Mark Wilkinson.

De EP, met een speelduur van een klein uur, trapt af met Man With a Stick. Een ode aan zijn nog niet zo erg lang geleden overleden vader. Een man die een stok nodig had om nog te kunnen bewegen. Uiteraard laat Fish het daar niet bij en legt hij ook de link naar onderdrukking waar de stok als wapen werd ingezet om mensen dingen te laten doen waar ze vast zelf niet achterstaan. Het is redelijk monotoon gezongen donkere rocker. Redelijk straight forward al is de solo halverwege wel meer dan de moeite waard. De muzikanten van dienst zijn over het algemeen al lang bij Fish aangesloten. Foss Paterson is weer terug op het oude nest. Hij vervangt It Bites toetsenist John Beck die iets te vaak lichamelijke en psychische problemen bleek te hebben. Ik ben daar wel blij mee, Foss heeft behoudens een fijne synth sound ook altijd een redelijke vinger in de pap met de hele muzikale gang van zaken. Hij brengt een bepaalde warme sfeer in de muziek. Het tweede nummer is Waverley Steps, helaas klopt dit op de hoes (en ook hier) niet want daar staat het als 3de nummer. Waverley Steps begint ook ingetogen/donker om in de loop van het lied over te gaan in een stuk uitbundigere muziek. Een beetje folkachtig en muzikaal afwisselender dan de eerste track. De derde track is Little Man What Now (dus die staat op de hoes en hier als tweede) en die hangt een beetje tussen beide tracks in. Muzikaal erg gedetailleerd en met een prominente rol voor Dave Jackson die allerlei blaasinstrumenten bespeelt. Ook is hier de sfeer redelijk donker (wat gaat dat voor album opleveren?) en jaagt Fish er op verhalende manier hele lappen tekst doorheen. Hoe deze nummers uiteindelijk op het album komen blijft even afwachten. Staan deze her en der verspreid over het album of vormen deze drie nummers een blok? Dit trio geeft in ieder geval wel aan dat Fish nog wat te vertellen heeft al mag de muziek op andere tracks nog wel wat uitbundiger zijn.

Dan de live tracks. Deze zijn opgenomen op 15 december 2017 in Londen. Hier is John Beck nog wel te horen. Er is gelukkig voor gekozen om niet met al te voorspelbare live nummers aan te komen (zoals Credo, The Company en de diverse Marillion nummers) maar met een leuk afwisselend paletje Fish tracks. Natuurlijk kan je State of Mind, tekstueel immer actueel, ook bij het standaardwerk van onze Schotse vriend rekenen maar deze iets afwijkende versie is zeer weinig mis, sterker nog... Het fraaie akoestische gitaarspel en de fijne percussie zorgen voor een uitstekende versie van de Vigil classic. Een andere fijne verrassing is Emperor's Song. Een lied van het enigszins terecht geflopte Suits album komt hier voorbij in een zeer fijne stampende versie. Misschien Suits toch weer eens een kans geven, misschien ook niet en hier gewoon dik tevreden mee zijn. Voyeur (het normaliter tussen haakjes staande "I like to watch" is blijkbaar verdwenen) en het ook niet al te vaak voorbij komende Circle Line (13th Star) klinken ook prima. Natuurlijk heeft Fish wel eens beter geklonken in het verleden maar zeer zeker ook minder dus daarover geen klagen.

Als EP is dit voor mij prima in orde. Als basis voor het nieuwe album hoop ik op nog wel meer.

Voor mij redelijk onbegrijpelijk dat hier slechts 85 stemmen staan. Fish heeft gemiddeld zo'n 100 stemmen per studio-album (Vigil niet meegerekend, die zit daar natuurlijk ver boven) maar deze zit daar dan nog weer redelijk ver onder. Dit album zie ik zelf als één van pijlers van Fish zijn discografie. De prijsnummers staan op de 2de helft van het album. Dan heb ik het over de machtige cover Faith Healer, het zeer ontroerende Rites of Passage en de Plague suite. Tenminste 2de helft, qua tijd komen deze drie prachtwerkjes op zo'n 36 minuten uit en dat is dus ongeveer twee derde van de totale speeltijd van dit album. Tel daar nog het heerlijk energieke rockende Mission Statement en de grillige (In de positieve zin van t woord) albumopener bij op en we hebben al bijna een perfect album. Oké ik geef toe Tilted Cross is wat anoniem maar goed we kunnen ook weer niet alles hebben toch?

Dankzij een re-release uit 2017 in de "The Remasters" serie van Fish is deze plaat weer met enige regelmaat langsgekomen de laatste tijd. Dat was eigenlijk helemaal niet zo'n vervelende expeditie. Het album is opgepoetst naar 2017 maatstaven en heeft een behoorlijke uitbreiding gekregen. Een mooi digibook houdt het volgende bij elkaar. Twee cd's met daarop het originele album met daarop drie extra nummers waarvan er twee (Time and a Word en The Seeker) ook al te vinden waren op de geremasterde versie uit 1998. De andere is het meer dan prachtige Caledonia welke te vinden was op een Frankie Miller cover cd uit 2002.

Een 2de cd vol met live materiaal en wat demo's en als laatste een dvd met een docu. Dit alles is verpakt in zoals eerder vermeld fraai digibook met een boekwerk van maar liefst 50 pagina's vol met info en niet eerder uitgegeven foto's. De albumtitel is misschien wel de mooiste welke ooit op een cover cd gestaan heeft en ook de hoes (The Gudaler van Keith McIntyre) is van grote schoonheid.

Het album heeft op zich een goede remastering gekregen al had de sound van mij nog wel wat vetter gemogen. Soms is het wat aan de droge kant. Toen ik dit album album kocht in 1993 waren de meeste originele nummers nog onbekend voor mij dus ik had een redelijke onbevangen start.

Question (Moody Blues)
Het album trapt af met waarschijnlijk het bekendste nummer van het stel in algemene zin. Een grote hit van The Moodies. Zoals bij de meeste nummers wijkt de versie van Fish niet heel veel af van het origineel. Het orkest is er natuurlijk niet maar dat wordt goed opgevangen door de gitaren. Dit is het eerste album waarbij je hoort dat de stem van Fish wat minder is geworden. Zong hij op Internal Exile nog ijzersterk hoor je dat zijn stem wat minder krachtig is en dat hij moeite heeft met de hoge noten. Al met al een zeer aardige versie van een ijzersterk nummer. De drums zijn mij wat te blikkerig.

Boston Tea Party (Alex Harvey Band)
Het origineel van dit nummer kon ik nog niet. Het lied gaat over de historische Amerikaanse gebeurtenis uit 1773 maar dat zal bij de meeste wel bekend zijn. Dit was gelijk mijn favoriet van het album, ik vind het nog steeds een goed nummer maar er zijn nummers voorbij gekomen op de ranglijst. Fish zet zijn zang agressief in en ook hier hoor je wel dat zijn stem wat dunnetjes begint te worden. Het nummer heeft er verder geen last van. Later in Fish zijn carriere coverde Fish ook nog het fantastische Faith Healer van deze band.

Fearless (Pink Floyd)
Een wat onbekender nummer van Pink Floyd (kan dat?) van het album Meddle uit 1971. Een nummer wat Fish aan kan. Het nummer zelf duurt net wat te lang (die van Floyd ook) al doet de achtergrondzangeres flink haar best om het nummer wat power te geven. Een verder gedegen versie van een gedegen nummer.

Apeman (Kinks)
Voor mij het minste nummer van het album. Ligt dat aan Fish? Nee op zich niet want het nummer van de Engelse helden The Kinks is gewoon niet zo sterk. Ik ben zelf een behoorlijke liefhebber van deze band dus wat mij betreft had er zoveel anders/beters gekozen kunnen worden

Hold Your Head Up (Argent)
De logische single van dit album. Polydor kreeg het verwijt van Fish dat ze geen enkele promotie deed voor dit album. Dat was misschien ook wel zo. Het enige wat aan marketing werd gedaan was een professionele typische 90's rockvideo voor Hold Your Head Up. De album versie is een stukje langer dan de single versie. Ik prefereer de laatste iets krachtigere versie. Een sterke rocksingle van de Schotse zanger

I Know What I Like (Genesis)
In symfokringen een zeer bekende track van Genesis. De regelmatig ingezette praatzang vanuit het origineel zit Fish als gegoten maar als het liedje gaat ontaarden in een soort van jam met de achtergrondzang is het wel tijd om te gaan skippen.

Solo (Sandy Denny)
Bij de 2017 remaster is deze van plek gewisseld met het Genesis nummer. Voor mij 1 van de hoogtepunten van de cd. Ook hier kon ik het origineel destijds niet. Een mooie keltische ballade met fraai subtiel gitaarwerk van oudgediende Frank Usher en Robin Boult. Hier valt alles op zijn plaats

Jeepster (T-Rex)
Gezien de grootheid van Marc Boolan begin jaren '70 in het VK is het een logische keuze dat er wat van T-Rex op dit album staat . Dit ietwat gezellige inhaaknummer had dan weer niet mijn keuze geweest maar gezien de voorliefde van Fish voor sterke drank had hij het misschien reuze naar zin tijdens de horlepiep. Muzikaal is dit nummer verder op zich goed gebracht.

Time and a Word ft. Steve Howe(Yes)
Dit is een bonustrack die niet op het album stond. Al werd het wel in dezelfde periode opgenomen en verscheen het op het Outpatients '93 verzamelalbum waar Fish wat talentvolle artiesten bij elkaar zocht en hier een compilatie van maakte met wat eigen werk. Deze versie met Yes gitarist Steve Howe is prima en het gitaarwerk van Howe maakt het plaatje wel compleet.

The Seeker (The Who)
Nog een bonustrack welke de originele cd niet haalde (wel de 1998 remaster). Fish trekt nadrukkelijk de rockkaart waarbij de band zijn muzikale kunsten mag laten horen. Het toetsenwerk van Foss Paterson is de moeite waard maar verder kan het niet aan het origineel tippen. Ze doen hun best en met de energie zit het ook wel goed maar al met al niet interessant genoeg

Five Years (David Bowie)
Een ander favoriet van mij. Van te voren was de bedoeling was om dit nummer als 2de single uit te brengen maar gezien de behoorlijk matige verkopen van dit album in met name Engeland (2 wkn met als hoogste positie 49, in Nederland ging dat overigens nog best goed met 12 weken Album Top 100 met een 20ste plek als hoogste positie) werd daar vanaf te zien, dit tot frustratie van Fish. Het is ook jammer want het is een erg mooie bevlogen versie. Er wordt niet heel veel afgeweken van het origineel maar de door de productie wat geaccentueerde basloopjes van David Patton (bekend van o.a. Kate Bush, Mike Oldfield en Pilot) zijn wonderschoon.

Caledonia (Frankie Miller)
In 2002 verscheen er een zeer aardige cover cd van Frankie Miller met daarop o.a. Proclaimers, Edwyn Collins en dus ook Fish. Fish deed Caledonia en dat deed hij erg goed. Het is een soort van Schots volkslied en dat kan je dan natuurlijk wel aan Fish overlaten. Met veel passie zingt Fish dit lied en de fijne muzikale omlijsting (incl doedelzak) is prachtig te noemen. Caledonia is overigens het Latijnse woord voor Schotland. Het nummer is geschreven door Frankie Miller maar door Dougie MacLean en werd later nog vele relatief grote artiesten zoals Amy Macdonald, Ronan Keating en Paolo Nutini.

Op de 2de cd staan vrijwel alle liedjes nog een keer maar dan in een live versie. Ook andere covers welke Fish opnam in zijn carriere zoals Something in the Air en het eerder genoemde Faith Healer staan er in een live versie op.

Prachtige plaat!

Het titelnummer is als los lied mijn favoriet van de man en deze plaat is na Watertown voor mij de beste. Binnen zijn klassiekers is It Was A Very Good Year misschien wel zijn beste.

Op het eerste gehoor gewoon een album met veel mooie liedjes maar het gaat toch wel veel verder dan dat. Sinatra zingt op z'n best en qua zanglijnen is het keer op keer genieten geblazen. Het album heeft (voor mij althans) ook iets ongemakkelijks. Ik voel me betrokken bij zijn verhalen, muzikaal klopt het niet helemaal maar klinkt het toch perfect als iemand begrijpt wat ik bedoel.

Op mijn meer dan perfect klinkende 2010 remaster (klinkt haast snobistisch) zit een sticker met daarop de mededeling dat dit album in 1965 Grammy winner Album of the Year was. Nu ken ik lang niet alle albums uit dat jaar maar ik weet toch zeker dat dit terecht is.

Terwijl ik al mijmerend naar dit album luister vraag ik me toch hoe dit album klinkt op 50 jaar oud geleefd vinyl klinkt... toch maar eens op zoek gaan denk ik.

Liverpool is mijn ogen ernstig ondershat, dit komt denk ik vooral door het fantastische debuut en de verwachtingen voor plaat 2. Precies een 3 is hier het gemiddeldde en dat zou toch eigenlijk wel minimaal een half punt hoger moeten zijn.

Wellicht dat de nu verschenen deluxe editie daar verandering in kan brengen:

cd 1
Hierop staat het album zoals het toen in de tijd ook is uitgebracht waarna het zogenaamde "The other side of Liverpool" gedeelte begint. De hoofdmoot zijn een aantal covers welke matig van geluidskwaliteit zijn en verder leuk om keer gehoord te hebben maar verder... De instrumentale versie van Rage Hard maakt dan wel weer een hoop goed.

cd2:
Ook wel "The Liverpool Journey" genoemd.
Eigenlijk het interessantst. De twee zogenaamde Montreux mixen van Rage en Warriors zijn mixen zoals we die kennen van FGTH. Dus van hoge kwaliteit met een hoop energie er in. Op deze cd staan 2 zogenaamde Cassetted versies van Warriors (20 minuten!) en Wildlife (24 min). Wat ik er van begrijp zijn het allerlei mixen welke aan elkaar zijn gezet. Een keer is dat goed te horen tijdens Warriors waar een aparte overgang in zit. Verder valt het reuze mee en zijn deze versies meer dan de moeite waard. Tussendoor kom je twee jams tegen welke zijn opgenomen in de Nederlandse Wisseloord studio's. F... Off is nog wel de moeite waard maar Drum Loop is precies hetgeen van wat je zou kunnen verwachten bij zo'n titel. Verder staan er nog wat demo's op welke opgenomen zijn tijdens sessies in Ibiza. Our Silver Turns To Gold bv. een track welke best zou passen bij het solowerk van Holly maar voor FGTH veel te goedkoop klinkt. Delirious klinkt al een stuk beter en goed uitgewerkt zou het nog wat kunnen worden. Het is een hele zit maar na 2 en een half uur FGTH is een instrumentale demo versie van For Heaven's Sake de afsluiter en dat is dan toch weer een mooi einde!

Maar goed, 150 minuten FGTH voor een zacht prijsje in een fraai digipack en uitgebreid boekje, ik ben weer dik tevreden

Zou dit het laatste zijn wat er uit komt van FGTH, het zou zomaar kunnen.

Nu heb je van onze Frankie al verzamelwerk met de hits (meerdere zelfs) en met remixes (meerdere zelfs) en luxe uitgaves van albums (meerdere zelfs) maar een combi van dit alles dan nog weer niet.

Nu dus wel in de vorm van Simply, een 3 cd box in een geinig metalen boxje met daarin de 3 cd's in kartonnetjes. Alle singles kom je tegen, diverse album tracks en aardig wat remixes en langere versies zoals de 23 minuten durende versie van Warriors of the Wasteland.

Of te wel een uitermate leuk starterspakket van Frankie goes to Hollywood of ik kan me ook wel voorstellen gelijk het eindpunt want moet je nog veel meer hebben? Nou ja ik wel meer ik denk 99,3% van de wereldbevolking heeft hier genoeg aan. Het leuke is dat het pakketje voor zo rond de 7 a 8 euro in de winkel ligt.