Ik vind het erg apart dat deze plaat een beetje onder de radar is gebleven van zo'n beetje iedereen. Was deze plaat bij Inside Out uitgebracht met hun marketingmachine kan het toch niet anders dan dat dit een flink succes was geworden. Dave Kerzner, wie kent hem niet, komt uit Sound of Contact dat 1 cd heeft uitgebracht (dan wel weer via Inside Out en met behoorlijk succces) en nu dus alleen.

Tenminste, alleen is niet het goede woord, de goede man heeft een goed gevulde telefoonklapper want we komen op dit album een hele hoop bekenden tegen uit "het wereldje" . Wat te denken van Steve Hackett, Nick D'Virgillio, Colin Edwin (Porcupine Tree), Heather Findlay, Francis Dunnery, Billy Sherwood, Simon Phillips, Keith Emerson en Pink Floyd/Gilmour achtergrondzangeres Durga McBroom.

Muzikaal gezien kom je toch ook uit bij Pink Floyd, veel Floydiaanse sfeerpartijen en de stem van Kerzner komt erg dicht in de buurt van die van Gilmour. Verder ook wel wat PT/Wilson verwijzingen, Kino dan of Frost? Tja zou kunnen... Uiteraard ook wel wat linken naar Sounds of contact al is dat over het algemeen wat poppier. Over pop gesproken, het lied Nothing is wel een beetje een buitenbeentje tussen al die fraaie progklanken. Een beetje een ELO achtige track (hoog Lynn gehalte) en zou bij een beetje goede wil gezien kunnen worden als de single van het album.

Al met al een erg leuk album, een stuk beter en verrassender als bv. Lonely Robot maar ja die zal door die eerder genoemde marketingmachine wel een stuk beter scoren.

Verrassing van de week!

Destijds toen ik een jaar of 13 a 14 was had ik al een muzikale mening en die was niet positief over de dikke hit van dit album. Vond t maar een vervelend stukje muziek. Verder heb ik David A hoog zitten (zeker ook zijn solowerk) dus toen ik deze tegenkwam bij de kringloop voor maar liefst 75 cent ging ik toch snel overstag.

En daar heb ik zeker geen spijt van! Het is een zeer fijn album. Het gaat best allerlei kanten op maar wel veelal de goede kant. Met Toyshop Robbery een freaky jazzstuk, The Coffin is een minimalistisch stukje modern klassiek, Second Chance heeft een duistere Twin Peaks/Julee Cruise vibe en de nieuwe ingetogen verse van Here Comes the Rain Again (gewoon met Annie, die hier Ann heet) is een schot in de roos.

Dus de 75 ct haal ik er wel uit

Jaren en jaren niet meer in de cd-speler gestopt... Waarom eigenlijk niet? Tja die jaren 80 Bowie is toch wel minder en dan helemaal die met die enorm vervelende hit Let's Dance er op.

Dan gaat er ineens iemand dood en voel ik me ineens erg betrokken bij de net overleden artiest. Zijn oeuvre komt volledig uit de kast en krijgt een prominente plek in de huiskamer, de kaartjes voor de tentoonstelling worden besteld en het weinige ontbrekende werk aangeschaft. Als eerste stortte ik mij op de bekende meesterwerken uit de jaren '70. Mijn (iedereens?) favoriete periode. Terwijl je het al wist besef je toch nog meer dat Low, Aladdin Sane en Station to Station fantastische platen zijn. De nieuwe plaat Blackstar gaat steeds meer rondjes maken en krijgt de titel modern meesterwerk en dan zoek je ook het wisselvallige jaren '90 en iets later materiaal op. Heathen blijkt zich toch wel te kunnen meten met het gouwe ouwe werk en Black Tie White Noise is toch echt maar zozo.

Dan kom je uiteindelijk toch bij de jaren 80 uit. Op zich mijn favoriete periode maar niet wat Bowie betreft. Uiteraard heeft hij ook fantastische liedjes (Scary Monsters (And Super Creeps)!) in die periode maar een heel album? Met bijna een beetje tegenzin toch ook maar weer eens aan deze plaat gewaagd en niet 1 keer, nee nu drie keer achter elkaar en wat is er aan de hand? Het is ineens een goede plaat geworden, dat kan toch niet? Van de kwaliteit van Modern Love was ik volledig op de hoogte en China Girl is toch eigenlijk ook wel een prima nummer. Van de titelsong moet ik nog steeds niet veel hebben. De (langere) albumversie is wel beter dan de single versie maar nog steeds niet alles. Shake It maakt bij mij ook weinig los, toch iets te makkelijk of zoiets maar Ricochet, Criminal World en Cat People (Putting Out Fire) zijn gewoon goed. Niet wel aardig maar gewoon echt goed!

Mijn 3* moet omhoog! Maar een 4* is ook weer zowat dus ik rond het af op een 3,5* al doet een niet bestaande 3,75* meer recht aan de plaat. Op dit moment rond ik dus naar beneden af, dat het in de toekomst anders gaat worden sluit ik niet uit maar dat zie ik dan wel weer.

Dat de inspiratie al een tijdje op is bij De Dijk is duidelijk. De laatste jaren gaan ze met regelmaat een jaartje er tussen uit en qua releases moeten we het doen met een zoveelste verzamel, een live plaat of een album met de bekendste nummers opgenomen met een orkest. Heel af en toe een nieuw album en nu een cd met daarop wederom de bekende werken maar nu speciaal opgenomen voor in t theater. Dat wil zeggen wat softer dan normaal en zonder elektrische gitaren of andere Wall of Sounds.

Is het makkelijk? Ja!
Is het nodig? Nee!
Maar is het dan ook slecht? Mwah nee dat valt dan wel mee. Niemand in de stad mist de dreiging en gelaagdheid en Ik Kan het Niet de drive en energie maar gemiddeld genomen luistert het best lekker weg.

Voor wie is het dan eigenlijk? Tja voor de bezoekers van de theatertour die na het concert nog helemaal in het moment zitten en voor oude fans die nu eenmaal alles willen hebben, voor de rest zou ik niet weten. Besteed je geld aan iets nieuws ontdek eens wat spannends, mocht je daar geen zin hebben dan val jij je aan deze release ook geen deuk.

Ik vind het een erg mooi nummer, mede door het spoken word gedeelte. Altijd mooi dat Schotse accent. Mike Scott doet dat tegenwoordig ook wel eens op een Waterboysplaat. Daar kan Ricky nog niet aan tippen maar hij komt een eind zeker aan het einde waar de drums opgevoerd worden

Toch wel een onderschat album van DM, bij discussies over het beste werk van deze band komt deze plaat weinig tot nooit voorbij. Dat is eigenlijk onterecht, misschien een wat kil geluid (koude drums, strakke synths en wat extra galm op de stem) maar het songmateriaal is toch wel erg sterk. Black Celebration, A Question of Lust, It Doesn't Matter Two, A Question of Time, Fly on the Windscreen en Stripped behoren toch tot het beste werk van de mannen (ik weet het, de lat ligt hoog en ze hebben nogal wat). De eerste drie hebben overigens een ster gekregen.

ik lees ergens dat dit een onevenwichtige plaat zou zijn, daar snap ik niks van. Natuurlijk is het ene lied beter in vergelijk met het andere maar dat maakt het toch geen onevenwichtige plaat? Dat betekend dat de plaat alle kanten op gaat zonder duidelijke rode lijn en dat is hier zeer zeker wel aanwezig.

2x opgezet vandaag (en die 2de keer is nu tegen het einde aan t lopen.) en hij bevalt nog beter dan de vorige keren. De 4* staat onder druk want de 4,5* komt er aan.

Before We Drown (8) is nog steeds aangevinkt en die groeit ook nog met de rest mee, wat een magisch nummer! De andere vinkjes zijn op dit moment naar 2 en 9 gegaan. Waar 8 stemmig is en met mooie ruimtes zijn de andere twee echte electro stampers!

De beste bakvisjes band die Nederland ooit gehad heeft. Eigenlijk ongelofelijk dat deze band zo belachelijk populair was bij de meiskes van rond de 12 a 16 jaar in die tijd. Waarom niet bij het veel vriendelijkere Toontje Lager zou je denken. Of zou het echt alleen maar komen door de zwoele manier waarop Ernst Janz over zijn toetsen heen keek?

Tekstueel kan je de band nou niet echt bepaald jonge pubermeisjesvriendelijk noemen. Ik bedoel Je Loopt Je Lul Achterna, Ok, 1 Nacht Alleen, Heroine, het hier ontbrekende Nederwiet en het muzikaal pop maar tekstueel toch zorgwekkende De Bom waren toch statements waar menig ouder zich zorgen over maakte.

De band maakt op dit live document een zeer goed ingespeelde indruk. Ze trekken zich ook weinig aan van het geschreeuw en gejoel van de menigte en doen gewoon hun eigen ding. Muzikaal nemen ze soms ook wat andere paden dan dat de nummers op plaat verscheen en dat siert ze. Ook kan je goed horen dat Henny Vrienten een zeer goede bassist is. De loopjes zijn niet van de lucht en waar dit op (vooral latere) op LP vaak nog een beetje in de productie verloren ging hoor je het tijdens deze live registratie des te beter.

Het enige jammere is dat deze live plaat opgemaakt is vanuit meerdere optredens. Je hoort dat bij de ene opname meer publiek is dan bij de andere, ook is het vervelend (ik geef toe een klein detail) dat je op de 2cd maar liefst drie keer een bandlid na afloop van een liedje "tot ziens" hoor schreeuwen.

Maar goed al met al een zeer geslaagde live plaat die ik sinds kort weer in mijn bezit heb na hem jaren en jaren niet meer gehoord te hebben omdat mijn broer hem had en op een gegeven moment uit huis ging.

eigenlijk heb ik altijd wel een zwak gehad voor Dr. Alban. Dat begon al direct met de eerste hits Hello Afrika en No Coke waarvan ik de laatste vrij snel op cd-single kocht. De songs waren ook nog wel politiek geladen. Iets waar met de singles op dit moment album geen sprake van is. Dat zijn redelijk platte, maar erg lekkere, radiodance nummers zonder boodschap. Op het album wordt wel regelmatig gerefereerd aan Afrika en een geheel statement met het anti-aids lied met de fijne titel Roll Down Di Rubber Man (Safe Seks, Save Life).

Dit album wat uiteraard gemaakt is samen met Denniz Pop die in de jaren '90 extreem productief en extreem succesvol was klinkt gewoon lekker tijdens zo'n nazomer zoals we nu hebben. Overigens is het wel jammer dat de single versie van Sing Hallelujah! er niet als bonustrack op staat. Die is echt extreem anders dan de album versie. De echte bonustrack die er wel op staat is een prima house remix van It's My Life.

Laat ik eens gek doen en naar boven afronden.

Zeer aardig album, een beetje met een Carpenters vibe. Op dit punt in haar carrière waren de successen een beetje op en moest ze een kleine 10 jaar wachten totdat Neil Tennant en Chris Lowe haar bij de hand namen en weer op een voetstuk plaatste waar ze uiteraard wel gewoon hoorde. Dat hoor je ook op dit onbekendere album gewoon, ze zingt weer prachtig. Mijn favorieten zijn Turn Me Around en Hollywood Movie Girls. Met het afsluitende That's the Kind of Love I've Got for You  reist Dusty ook nog mee met de op dat moment hippe Discotrein. Ze komt er zeker mee weg maar het is niet het werk wat haar sterkste punt (stem) benadrukt. Wel goed voor de afwisseling en daarom had ik zelf dit nummer wat naar voren gehaald, afsluiter van kant A bv in plaats van kant B

3,75*