Ik ben een fan van de band sinds 1990. Om precies te zijn toen de re-release van Sit Down de wereld veroverde. Nou ja Engeland veroverde en heel soms ook in Nederland op de radio was. Het eerste album wat ik kocht was Seven, eerst de cd-single Born of Frustration maar toen ik ook Sound hoorde was ik snel om en rende naar de platenwinkel om Seven op te pikken. Dat sloeg in als een bom en staat nu 24 jaar later nog steeds op een 5,0*, dat zegt wel genoeg lijkt me. Als er een band sympathiek overkomt is dat deze band wel. Tim Booth is natuurlijk niet de beste zanger die er bestaat maar wat hij brengt dat brengt hij met zoveel gevoel en passie dat ik er vaak door geraakt ben. Alleen al door zijn manier van zingen, al is voordragen misschien wel een beter gekozen woord. Geen enkel groot gebaar is hem vreemd, meestal heb ik daarbij mijn bedenkingen maar Tim geloof ik.

Dit jaar is het precies dertig jaar geleden dat ze hun eerste plaat uitbrachten. Je zou ze dus eigenlijk wel veteranen kunnen noemen maar zijn ze dit eigenlijk wel? Is James niet gewoon nog steeds een stelletje jonge honden? In ieder geval is dit album nummer 12 en dat is op zich niet heel veel. De band heeft natuurlijk nog wel een aantal EP's (waarbij je de 2 EP's uit 2010 ook wel als 1 album kunt zien) maar het had toch meer kunnen zijn. Deze plaat komt redelijk snel na het fijne La Petite Mort. Ruim anderhalf jaar of een kleine twee jaar na de vorige komt James met Girl at the End of the World.

Een uitdagende titel voor een uitdagend album. Veelal pakt James mij gelijk met de eerste draaibeurt. Dat gebeurde met Girl at the End of the World zeker niet. Er zaten een paar nummers bij die me gelijk inpakte maar ook het nodige werk waar ik veel vraagtekens bij kon plaatsen. De laatste keer dat ik dat had was met het Whiplash album uit 1997. Dat is gelukkig helemaal goed gekomen en dat is met deze plaat ook gelukt. Bij Whiplash duurde het een paar jaar en hier een heel aantal draaibeurten. Bij elke draaibeurt een album beter vinden is altijd een zeer fijn gevoel. Een album groeit en jij groeit mee. De nummers die mij in het begin tegen stonden vallen niet meer op in het geheel (dat bedoel ik dus positief). Natuurlijk zijn er betere liedjes en mindere liedjes. Het Franstalige Alvin heeft nog wel wat nodig maar goed een 5* is ook zo wat.

Tekstueel laat Booth zich weer flink horen, ik denk het best samenvattend in de tekst van het nummer Catapult

Don't ask this songbird
To hide his song lines
Blown my alibi
Don't ask this songbird
To hide his song lines
Sing what's on my mind

Muzikaal hoor je overal de Eno echo. Ik lees dat de gitaren zijn verdwenen en de synths zijn verschenen. Dat is natuurlijk niet waar. Het zijn de accenten die veranderd zijn. De licks zijn er misschien niet meer maar er is veel gitaardetail te horen. Neem bijvoorbeeld het hypnotiserende Move Down South, schitterend gitaarwerk zonder solo's en andere onnodige krachtpatserij. De gitaar wordt als wetenschappelijk instrument ingezet. Ik denk dat dit lied live tot een nieuwe James anthem kan uitgroeien. Maar ja of we dat ooit live gaan zien in Nederland...

Wederom een zeer goede plaat van James. Sterker nog, ik denk na Seven het beste album in mijn ogen. Naast de bekende James recepten ook een aantal wat zwaardere/donkere/gelaagde tracks op deze cd. Hierdoor maakt het Millionaires niet tot het perfecte startpunt voor een James ontdekking (daarvoor komen eerder Load en het eerder genoemde Seven beter in aanmerking) maar voor de liefhebber die al wat meer van de band kent wel een zeer prettige James ervaring.

Ik was aan het twijfelen tussen een 3,5* en een 4* maar door het artwork valt mijn James kwartje de goede kant op en kom ik uit op een 4*

Toch wel verreweg de beste van James (ondanks andere ook prima plaatjes). Eigenlijk is alles wel raak op Seven. Een 5 vind ik toch net te hoog maar een 4,5 verdienen Tim Booth en co. toch zeker.

De gele sterren gaan naar 1, 3 en 11 welke toevallig ook alle drie singles waren. De vierde single van dit album was Ring the Bells. Het meeste succes van dit viertal had Sound in Engeland met een 9de plaats. Vreemd genoeg kwam deze in Nederland niet verder dan de tipparade maar goed James heeft helaas nooit potten kunnen breken terwijl ze in Engeland in de allergrootste hallen speelden.

Ondanks dat dit een millionseller was blijft het qua bekendheid en aandacht toch redelijk achter bij Oxygene en Equinoxe. Is dat terecht lijkt me een goede vraag. Aan de ene kant enigszins want het pionierswerk wat bij de 1ste twee om de hoek kwam kijken was dus al verricht en daarmee de massa gevonden. Wel gebruikt hij op dit album voor het eerst de Fairlight CMI en was daarmee ook trendsetter. Kwalitatief gezien doet deze echter wel gewoon mee met die twee en met deze erbij heb je een onwaarschijnlijk trio.

Het klapstuk van dit album staat direct aan het begin, Part 1 neemt precies de halve plaat in beslag en brengt een Jarre in topvorm. Een zeer spannende compositie vol prachtig toetsenwerk. Het begin/intro is fantastisch en dat vond Adriaantje ook zoals te horen is in menig aflevering van B&A. De track blijft de volle 17 en nog wat seconden boeien en stroomt als een mooie rivier voorbij, soms woest en soms op een wat kalmere manier. Het tweede part wist als single nog de nodige bekendheid te scoren, een catchy deuntje waarop Jarre nadrukkelijk de popkant opzoekt.

In Part 3 geeft Jarre een wat alternatieve sound al is Part 3 eigenlijk een opmaat voor (je raadt het niet) Part 4. In Part 4 laat Jarre weer horen dat hij genoeg aanstekelijke deuntjes in heeft ook zonder in dit geval daarbij heel poppy te worden. Qua sound is Part 4 wel een nummer wat laat horen wat we allemaal nog kunnen verwachten in zijn latere carrière. In mijn digitale oren een onderschat meesterwerkje. De plaat sluit af met het vijfde deel van Magnetic Fields/Les Chants Magnétiques. Een nummer wat er eigenlijk helemaal niet bij past. Een soort van Cor Steyn in een typisch uitgerookt jaren 70 cafe met dikke kleedjes op de tafels. Zo slecht is het niet eens (zo er achteraan) maar ik had toch liever een nummer gehad welke wat meer bij de sfeer van 't album past. Ik denk dat zijn bedoeling was om op deze manier te laten horen dat hij een mensch van vleesch en bloed was en geen soort robot. Een beetje een soort statement als de koe op de Pink Floyd hoes van een paar jaar er voor.

Maar goed, ook met deze aparte afsluiter blijft het een meer dan fantastische plaat!

mooi verzameling liedjes met op cd 1 de bekende liedjes uit de Dreyfus periode en op de 2de obscuurder materiaal uit zijn werk voor de grote doorbraak plus wat moderne mixen. Het zit in een leuk pretpakketje verpakt met dubbele bodem waardoor het in 1ste instantie lijkt dat er maar 1 cd in zit. De cd is uitgebracht naar aanleiding van de dood van Francis Dreyfus die Jarre min of meer ontdekt heeft en de platen uitbracht op zijn jazz label.

Dit mag toch wel een hoop meer bekendheid krijgen want het is echt fantastisch!

Hij heeft een naam alsof hij country ballads zingt maar dat is zeker niet het geval. Het is een soort modern world of alternative flamenco welke (live) af en toe zelfs richting de worldsound van Dead Can Dance gaat.

Het is volledig instrumentaal (op wat uitbundig publiek na) op het laatste nummer na, de Crowded House cover lijkt wat misplaatst na de rest van het repertoire maar er zit wel een flamenco-sausje overheen. De zang wordt gedaan door gast Danny Wilde, bekend van The Rembrandts.

Voor Europeanen niet voor te stellen dat Jimmy Barnes de meest succesvolste artiest is in eigen land. Genoeg concurrentie van wat andere lokale helden als Kylie, Crowded House, INXS , Nick Cave, Icehouse, John Farnham en Men At Work zou je zeggen. Maar goed maar liefst 15 solo-albums van Barnes wisten daar de nummer 1 positie in de Albumcharts te behalen. Daarnaast ook nog 5 van de groep Cold Chisel waar hij een tijd zanger van is geweest. Met 20 nummer 1 albums laat hij de concurrentie ver achter zich.

Ik heb het overzicht even niet bij me maar dit album zal dat vast ook gehaald hebben. Het voldoet ook aan de vaste Jimmy kenmerken van redelijk rockerige gitaar gerichte AOR met knallende glasheldere drums met Barnes die daar overtuigend als erkende brulboei overheen zingt.

Het album begint met Let's Make It Last All Night wat wijfelend, ietwat glad en een beetje clean gezongen. Dat maakt hij daarna nog wel goed hoor, de strot wordt vaak helemaal opengetrokken. Ik lees dat Hold On destijds wel aardig gepromoot werd en dat is wel terecht want een uitstekende single, maar dat heb ik destijds toch niet helemaal meegekregen.

Een zeer goede behoorlijk poppie plaat van ome Joe. Door het semi live opnemen heeft het popgeluid een zeer fijn open karakter. Het klinkt als klok, catchy en met veel ruimte. Door de voordracht van Jackson zelf zal het altijd een afwisselende plaat worden. Dan weer lief, dan weer gekrenkt, dan weer boos/agressief en dan weer cynisch. Bij Joe hoor je dat allemaal en het klopt ook nog want hij speelt geen toneel.

De blauwe sterren zijn voor Right and Wrong en de laatste twee liedjes.

Ik had deze cd zo rond 2000 geleend bij de CD-theek en een kopie gebakken. Toen 2 a 3 keer opgezet en daarna nooit meer geluisterd.

Een paar weken geleden kwam ik dit album ineens tegen in de 2de hands cd-bak van Plato voor 2 of 3 euro in perfecte staat dus toen op de stapel gelegd en thuis de cdr in de vuilnisbak gedeponeerd.

Nu ik wat tijd over heb in deze thuisperiode al meer aangezet dan destijds en dat bevalt me wel. Het album is apart en zeker niet voor ieder moment geschikt maar dat geeft niet. Het is in ieder geval sterker en muzikaal rijker dan ik dacht nav de luisterbeurten uit het verleden.

Mijn gele sterren gaan naar 5 (huh deed die dude van de Crash Test Dummies toen ook al mee?) en 6 (hoor ik daar King Crimson?).

Vol punt er bij!

Briljante plaat, helaas mag ik maar 2 sterren plaatsen. Deze zijn nu terecht gekomen bij het titelnummer en Fusion. Ik heb vorige week de geremasterde dubbel cd versie gekocht bij de Media Markt Alexandrium voor de belachelijke prijs van 4,99!! Niet alleen deze maar ook dit stapeltje:

The Golden Selection (2 disc remaster) (4,99)
Shifting City (2 disc remaster) (4,99)
Pleasures of electricity (2 disc remaster) (4,99)
Nighthawks, Translucence & Drift Music (3 disc) (6,99)
Metadelic (2cd/1dvd) (7,99)

Er stonden er meerdere van dus de liefhebber weet wat te doen

Mijn 1ste cd-single was er een van John Hiatt, inderdaad de hit. Dat schept een band natuurlijk. Ik kende verder het bijbehorende album maar verder eigenlijk vrij weinig op wat bekendere nummers na (Perfectly Good Guitar bv.). Nu deze mooie verzamelaar op de kop getikt voor een zacht prijsje en daar ben ik blij om. Ik verwacht dat ik hiermee ook wel gelijk klaar bent met deze artiest want volgens mij geeft dit 3 disc album een goed overzicht over wat de man allemaal gedaan heeft door de jaren heen.

Qua begeleiding wellicht wat sober qua muzikaliteit zeker niet. Het is een behoorlijk vrolijk folk-achtig album geworden. Veel albums van Martyn zijn al redelijk puur maar zo eerlijk als deze is er toch geen een. Volgens mij is er gewoon helemaal geen productie en is dit album gewoon in de achtertuin van Martyn opgenomen. Klopt niet natuurlijk want de producer van dienst is Al Stewart! Als producer geen echte grote naam maar als muzikant natuurlijk wel.

Naast het fraaie getokkel van Martyn zelf valt ook het fraaie fluitspel van Harold McNair in (vooral) de eerste nummers op.

Bij een nieuw album van Jonathan Jeremiah valt of staat alles met het beschikbare songmateriaal. Aan de stem van Jonathan zal het in principe nooit liggen, wat een stem heeft die man toch!

Op We Come Alive is het weer genieten geblazen, prachtige soulwerk met een hoge gelaagde muzikaliteit en een zeer warm geluid alsof het de early seventies zijn. De productie is om door een ringetje te halen en kan er dus eigenlijk niets fout gaan want zoals eerder gezegd aan de vocalen kan het niet liggen en dat doet het dus niet.

Of te wel het is weer genieten geblazen, enige kleine smetje is dat het album als nachtkaarsje uitgaat met het wat saaie Lush. Daar had wel een liedje gepast met wat meer grandeur.

Mijn vinkjes gaan voor dit moment naar Suntrap en het titelnummer van We Come Alive.